บทที่ 599 หนึ่งหมัดก็ทำได้แล้วหรอ?

นั่นคือแชมป์มวยเลยนะ! !

คนธรรมดาจะรับมือได้ยังไง?

ดูหลินหยางนี่สิ แขนบางร่างผอม ในร่างกายของเขามีกล้ามเนื้อกี่มัด? กล้าดียังไงถึงกล้าพูดกับแชมป์มวยแบบนี้?

มันไม่ตลกเกินไปหรอ?

ทุกคนหัวเราะดังสนั่น

คนอื่นๆ พยายามพูดเกลี้ยกล่อมหลินหยาง พยายามไม่ให้เขาใจร้อน

อย่างไรก็ตามหลินหยางไม่สนใจและทำเป็นหูหนวก

"ช่างเย่อหยิ่งจริงๆ คนอย่างคุณ แม้ว่าวันนี้จะไม่ตาย แต่ก็คงอยู่ได้ไม่นาน!"

"ใช่! ไม่รู้จักตายดีจริงๆ!"

มีคนด่า

"ฉันว่าโทรเรียกรถพยาบาลเลยดีกว่า ไม่งั้นช้ากว่านี้ก็คงช่วยไม่ทัน!"

มีคนส่ายหน้าถอนหายใจ

ซูหยูได้สติจากความมึนเมาแล้ว รีบจับแขนของหลินหยาง: "พี่เขย พวกเราอย่ามีปัญหาเลย รีบไปเถอะ ถ้าไปสู้กับเขา พวกเราคงจบไม่สวยแน่ๆ"

"เสี่ยวหยู พี่เขยเคยลำบากเมื่อไหร่กัน?" หลินหยางพูด

"แต่..."

"ไม่รู้ความสามารถของพี่เขยหรอ? แค่แชมป์มวยคนเดียวจะทำอะไรพี่เขยได้! นอกจากนี้เขายังกล้าตบหน้าของคุณต่อหน้าผม งั้นก็เท่ากับตบหน้าของพี่เขยด้วย ถ้าปล่อยไปแบบนี้ มันจะไม่เป็นการทำให้คุณดูถูกผมหรอ?"

หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็เดินไปทางพี่ห่าวคนนั้น

แชมป์มวยแล้วจะทำแบบนี้ได้หรอ?

บ้าหรือเปล่า?

"พี่เขย!"

ซูหยูดึงแขนหลินหยาง

แต่เธอไม่สามารถสู้แรงเขาได้

เสียงรอบๆ ค่อยๆ เบาลง

ดวงตาของทุกคนเบิกกว้าง กลั้นหายใจ จ้องไปที่หลินหยางด้วยความงุนงง

ไม่มีใครคิดว่าเด็กโง่คนนี้จะกล้ายั่วยุแชมป์มวย! และเขาก็ดูทำเรื่องนี้ไปเพราะโกรธด้วย...

"ย้วนหยวน!" พี่ห่าวมองหลินหยางและตะโกน

"ทำไมหรอ?"

"ช่วยผมโทร 120 ด้วย" พี่ห่าวยิ้ม กอดอกและเดินไปด้านหน้า

"คุณอย่าทำอะไรเขาจนตายนะ! แค่หักแขนขาของเขาก็พอ!" โจวย้วนหยวนเหลือบตามองหลินหยาง กระแทกเสียงอย่างไม่พอใจ ดึงโทรศัพท์ออกมาและโทร 120

"เดิมทีผมก็ไม่อยากจะรังแกคนธรรมดาหรอกนะ แต่คุณมากวนประสาทผม อย่ามาโทษผมละกัน และอย่าบอกว่าผมไม่เมตตาคุณ คุณลงมือมาเถอะ ดูว่าหมัดของคุณจะสร้างรอยบนร่างกายของผมได้ไหม!" พี่ห่าวยิ้มอย่างเฉยเมย สายตาของเขาเย่อหยิ่งอย่างมาก

"ผมไม่เคยทิ้งรอยบนร่างกายของใคร" หลินหยางรีบเดินเข้าไปทางพี่ห่าว

"นั่นก็แปลว่าคุณแรงน้อยอย่างมาก" พี่ห่าวหัวเราะ

เมื่อสิ้นเสียง หลินหยางก็ก้าวไปด้านหน้าของเขา ในขณะเดยวกันก็ชกไหล่ของพี่ห่าวอย่างโหดเหี้ยม

สีหน้าพี่ห่าวไม่แยแส ยกแขนขึ้นมาเพื่อนจับแขนของหลินหยาง

แปะ

พี่ห่าวเร็วไม่ใช่น้อย เขาจับข้อมือไว้อย่างแม่นยำ และเขากำลังจะออกแรงบีบแขนที่ร่วงหล่นของหลินหยาง

อย่างไรก็ตามเมื่อออกแรงนี้ไป...เขาก็ตระหนักได้ว่าไม่สามารถรั้งแขนข้างนี้ของหลินหยางไว้ได้ จากนั้นก็กระแทกลงโดยไม่สามารถต้านทานไว้ได้

"อะไรกัน?"

พี่ห่าวรู้สึกแปลกๆ ลมหายใจของเขารวดเร็วขึ้น

วินาทีหลังจากนั้น

คลิก!

เสียงกระดูกหักดังขึ้นอย่างชัดเจน

สิ่งที่ตามมาคือเสียงกรีดร้องโหยหวนของพี่ห่าวดังก้องไปทุกทิศทุกทาง

"อ๊า! ! !"

เขาเอามือจับแขนตัวเอง ร้องเสียงดังสนั่น ทรุดตัวลงพื้นและกลิ้งไปกลิ้งมา

เมื่อภาพนี้ปรากฎขึ้น ทุกคนก็ตกตะลึง

ทุกคนไม่เข้าใจอย่างยิ่ง

โจวย้วนหยวนนั่นตกใจกลัวยิ่งกว่า รีบวิ่งเข้าไปพยุงพี่ห่าว

"ไม่...ไม่ อย่ามาแตะแขนของผม!" พี่ห่าวกรีดร้อง