บทที่ 608 พวกคุณไม่ชนะหรอก

สมองของทุกคนสั่นสะท้าน

หูของทุกคนอื้น ไม่ได้ยินเสียงใดๆ

คนรอบข้างต่างตกตะลึงและอ้าปากค้าง

แม้แต่นักข่าวและสื่อเหล่านั้นก็หยุดนิ่ง ถือไมโครโฟนและอุปกรณ์กล้อง ทุกคนมองคังเจียห่าวอย่างไม่เชื่อสายตา

ไม่มีใครคิดว่าคังเจียห่าวจะเชื่อฟังอาจารย์ของเขาเช่นนี้ ถอนตัวออกจากคดี!

อีกทั้ง...ยังให้คำตอบอย่างรวดเร็ว!

"คุณจัดการคังเจียห่าวแล้วหรอ?" เวินลี่หันหน้าไปมองฟานเล่ออย่างเหลือเชื่อและถาม

"คังเจียห่าวเป็นคนเก่งของประธานหลิน ผมจะมีความสามารถขนาดนั้นไปทำให้เขาถอยได้ยังไง?" ฟานเล่อส่ายหน้า

"งั้น...นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

"ผมก็ไม่รู้ บางที...คังเจียห่าวนี้อาจจะอวดดีเกินไปมั้ง?"

"ให้ตายเถอะ ยังมีคนแบบนี้หรอ? เขาเชื่อฟังเกินไปรึเปล่า..."

"ในโลกใบนี้คนอะไรแบบนี้ก็มี นี่มันแปลกตรงไหน?"

"ถ้างั้นพวกเราก็ทำเงินได้มากมายแล้ว! ประธานหลินไม่มีคังเจียห่าวแล้วก็เหมือนกับตัดแขนไปข้างหนึ่ง! พวกทนายฉงเหล่านั้นก็สามารถจัดการประธานหลินและหยางหัวได้อย่างง่ายดายสินะ?" ดวงตาของเวินลี่เป็นประกาย พูดด้วยความตื่นเต้น

"ผมบอกแล้ว คดีนี้พวกเราต้องชนะ! คุณรู้ไหมทำไม? เพราะประธานหลินกำลังต่อกรกับครึ่งหนึ่งของวงการบันเทิง และความอาวุโสมีความสำคัญในวงการบันเทิงเป็นอย่างมาก เหอะ เขาทำให้ทุกคนโกรธแล้วจะไม่ล้มเหลวได้ยังไง?" ฟานเล่อพูดด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของเขาชอบใจ

"ถ้าจะโทษก็ต้องโทษตัวของเขาเอง เป็นหมอดีๆ ไม่ชอบ แส่หาเรื่องวิ่งเข้ามาแย่งเค้กในวงการบันเทิงของพวกเขา! ถ้าคนอื่นไม่โมโหก็คงแปลก!" เวินลี่ยิ้มเล็กน้อย

"ที่จริงแล้วถ้าเขาพูดตรงๆ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะแบ่งให้เขาไม่ได้หรอก แต่เขามันอวดดีเกินไป!" ฟานเล่อกระแทกเสียง: "ถ้าอย่างงั้นจะมาโทษพวกเราไม่ได้!"

ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างชอบใจ และพึงพอใจอย่างมาก

ชายชราที่ชื่อหวู่เหรินพยักหน้าด้วยความพอใจและพูดกับคังเจียห่าว: "เจียห่าว คุณยังเป็นคนที่กตัญญูและมีเหตุผลอยู่ รู้ว่าไม่ควรขัดคำสั่งของอาวุโสได้ ดีมาก! ผมไม่ได้สอนคุณโดยเสียเปล่าจริงๆ!"

"อาจารย์ นักเรียนขอถามเรื่องหนึ่ง?" คังเจียห่าวมองหวู่เหรินด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

"ถามมา"

"ผมอยากรู้ว่า ทำไมอาจารย์ถึงเลือกช่วยฟานเล่อ เวินลี่คนแบบพวกนั้น?" คังเจียห่าวเอ่ยปากออกมา

นี่คือสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ

แม้ว่าหวู่เหรินจะเป็นเพียงครูคนหนึ่งของเขา แต่เขาก็เป็นคนซื่อตรง ด้วยมุมมองของเขา เขาต้องมองออกอย่างแน่นอนว่าฟานเล่อและเวินลี่เป็นคนยังไง และต้องรู้ว่าคดีนี้เกี่ยวกับอะไร เรื่องราวภายในเป็นอย่างไร

แต่ทำไมเขาถึงยังเลือกออกหน้าให้?

คังเจียห่าวไม่เข้าใจ

หวู่เหรินขมวดคิ้วและถอนหายใจ: "เจียห่าว คุณลืมคำพูดที่อาจารย์สอนไปแล้วหรอ? พวกเราไม่มีสิทธิ์ถามนายจ้างเกี่ยวกับทุกสิ่ง สิ่งที่เราต้องทำคือการชนะคดีนี้ภายในขอบเขตของกฎหมายเพื่อชนะคดีเท่านั้น อย่างอื่น ไม่ต้องพูดถึง!"

คังเจียห่าวอ้าปาก ยังอยากจะพูดอะไร แต่คำพูดของเขาก็ติดอยู่ในปากและหยุดลง...

"คุณคัง ถ้าวันนี้คุณถอนตัวออกจากคณะผู้แทนทนายความของหยางหัวกรุ๊ป แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าคุณจะต้องทำตัวอยู่นอกเรื่อง ถ้าคุณคังยินดี ผมหวังว่าจะสามารถเชิญคุณมาช่วยพวกเราเปิดเผยความอัปลักษณ์และความสกปรกเกี่ยวกับหยางหัวในศาล เช่นนี้แล้ว บรรดากลุ่มที่หยางหัวข่มเหงจะต้องซาบซึ้งพวกคุณ และพวกเรา...จะขอบคุณคุณอย่างแน่นอน!" ฟานเล่นยิ้มเล็กน้อย สายตาของเขามีความหมายที่ลึกซึ้ง

คำพูดของเขาเน้นไปที่ประโยคสุดท้าย และทุกคนในที่เกิดเหตุรู้ดีว่าประโยคนี้หมายถึงอะไร

"ต้องขอโทษด้วย แม้ว่าจะไม่เข้าร่วมคดีนี้ ผมก็ยังคงเป็นคนของหยางหัวและควรยืนอยู่ข้างหยางหัว สำหรับคดีนี้...ผมไม่คิดว่าคดีนี้จะแพ้เพราะผมถอนตัวออกมา!" คังเจียห่าวพูดด้วยความจริงจัง

รอยยิ้มของฟานเล่อแข็งทื่อ:

"โอ้ะ? คุณหมายความว่าอะไร?"

"เป็นไปได้ไหมที่ว่าคุณคิดว่าจี้เหวินฝั่งคุณจะสามารถเอาชนะทนายฉงได้?" เวินลี่ถาม

"คุณผู้เฒ่าหวู่ ตอนนี้ มีคนเก่งๆ มากมายในประเทศ และเด็กหนุ่มผมเหลืองในวัย 20 ต้นๆ กล้าท้าทายเราอย่างกล้าหาญ ดูเหมือนว่าเราจะแก่แล้วจริงๆ! ไร้ประโยชน์!" ทนายฉงส่ายหน้าและพูด แต่คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

"เจียห่าว! ความของคุณคือ แม้แต่อาจารย์ยังไม่สามารถเอาชนะเจ้านั่นได้หรอ?" หวู่เหรินพูดด้วยความโกรธ

"อาจารย์ ผมไม่ได้หมายความอย่างงั้น" คังเจียห่าวพูดอย่างรีบร้อน

"งั้นคุณหมายความว่าอะไร?" หวู่เหรินถามด้วยความโกรธมากขึ้นอีก

คังเจียห่าวส่ายหน้า เดิมทีเขาคิดจะอธิบายบางอย่าง แต่ตอนนี้ เหมือนว่าเขาจะมองอะไรออก ชี้ไปที่ข้างถนน: "อาจารย์ คุณลองมองเองก็รู้แล้ว!"

เมื่อสิ้นเสียง หวู่เหรินก็รีบมองไปข้างถนน

ทุกคนมองไปทางนั้นตามๆ กัน

และพบว่ามีรถป้ายทะเบียนเยี้ยนจิงมาหยุดข้างถนน ประตูถูกเปิดออก มีกลุ่มคนเดินลมา

การมาของคนเหล่านี้ทำให้หลายคนในที่เกิดเหตุประหลาดใจมาก