บทที่ 651 การเปลี่ยนแปลงของซูเหยียน

ซูเหยียนสูดลมหายใจ: "ฉันคิดว่าคุณไปสมัครเรียนเปียโนก็ได้ ถ้าคุณพัฒนาในด้านนี้ น่าจะได้รับอะไรมากมาย!"

"ไม่เอาดีกว่า เสี่ยวเหยียน ผมบอกแล้ว ผมไม่สนใจเปียโน คุณจะให้ผมไปพัฒนาด้านนี้ เสียเวลาเปล่า" หลินหยางดับไฟบุหรี่ พูดและยิ้มเบาๆ

"ทำอะไรไม่ได้จริงๆ!" ซูเหยียนโมโหเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไรมาก เธอจ้องหลินหยาง จากนั้นก็หันหลังกลับห้องไป

สักพัก เธอก็หยิบเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานก็มีเสียงดังขึ้น

ประมาณหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ซูเหยียนก็เดินออกมาจากห้องน้ำในขณะที่กำลังเช็ดผมตัวเอง

"คุณไปอาบน้ำเถอะ" ซูเหยียนพูดเบาๆ

"โอเค"

หลินหยางพยักหน้า เดินไปหยิบชุดนอนและเดินเข้าไป

เขาอาบน้ำเสร็จอย่างรวดเร็ว ประมาณ 20 นาทีก็เสร็จ

หลินหยางไปนอนบนโซฟาด้วยตัวเอง อ่านข่าวบนโทรศัพท์และโยนมันลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ผล็อยหลับไป

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ เสียงที่แผ่วเบาแต่ไม่พอใจก็ดังขึ้น

"คุณไปนอนตรงนั้นทำไม?"

หลินหยางตกใจ มองไปที่ซูเหยียนที่กำลังคลุมหัวของตัวเองด้วยผ้าห่มในห้องและพูดแปลกๆ: "ผมไม่นอนนี่แล้วจะไปนอนไหน?"

"มานี่!"

ซูเหยียนพูดเสียงต่ำ

เสียงของเธอตื่นตระหนกสุดขีด

หลินหยางสับสน แต่ก็เดินเข้าไป

"ทำไมหรอ?"

"มานอน"

ซูเหยียนหันตัวไปด้านข้าง เขยิบไปข้างเตียง พูดเสียงต่ำ

หลินหยางตกตะลึงในทันที แต่ก็ประหลาดใจอย่างมาก

ในช่วงสามปีของการแต่งงาน ซูเหยียนพยายามป้องกันให้เขาห่างจากตัวเอง อย่าว่าแต่นอนบนเตียงด้วยกันเลย แม้แต่ห้องของเธอ หลินหยางก็ไม่สามารถเข้าไปได้มั่วซั่ว

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น?

ผู้หญิงคนนี้กินยาผิดหรอ? หรือกล้ามเนื้อส่วนไหนผิดปกติ?

"คุณแน่ใจหรอ?" หลินหยางถามอย่างระมัดระวัง

"พวกเราเป็นสามีภรรยากัน ปล่อยให้คุณนอนบนโซฟาทุกวันมันทำให้คุณลำบาก รีบนอนเร็ว"

ซูเหยียนพูดอย่างเรียบเฉย จากนั้นก็ไม่พูดอะไร

หลินหยางมุ่ยปาก เขายกผ้าห่มขึ้นและเข้าไปข้างใน

เมื่อเทียบกับโซฟา เตียงขนาดใหญ่ก็สบายกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ทันทีที่เขาเข้าผ้าห่มก็จะมีกลิ่นหอม

นี่คือกลิ่นของซูเหยียน มีเสน่ห์มาก

หลินหยางสูดหายใจลึกๆ หลับตาทั้งสองข้างลง

ไม่นาน เขาก็เข้าสู้ห้วงความฝัน

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินหยางตื่นขึ้นแต่ก็เห็นซูเหยียนตื่นขึ้นมาแต่เช้าและนั่งกินข้าวบนโต๊ะคนเียว

"ตื่นแล้วหรอ? มานั่งกินอะไรหน่อยเถอะ" ซูเหยียนเอ่ยปาก

"โอเค

หลินหยางยิ้ม วิ่งไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็นั่งลงและกินข้าว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นซูเหยียนใส่ใจเขามาก

ผู้หญิงคนนี้...เป็นอะไรกัน?

"คุณกินไปก่อนนะ ฉันจะไปจงสือกรุ๊ปหน่อย คุยเรื่องความร่วมมือกันกับจงสือกรุ๊ป ฉันจองเที่ยวบินกลับไปเจียงเฉินตอนบ่ายแล้ว คุณอยู่รอฉันที่นี่ละกัน!" ซูเหยียนพูดอย่างเรียบเฉย จากนั้นก็ลุกขึ้น หยิบกระเป๋าใบเล็กๆ และถุงเอกสารสองสามใบแล้วรีบออกจากประตูไปอย่างเฉยเมย

หลินหยางส่ายหน้า กินข้าวเช้า จากนั้นก็ออกไปเดินเล่น

นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาที่เซี่ยจิง ว่ากันว่ามีสมุนไพรยาที่พิเศษเฉพาะตัวที่นี่ ซึ่งไม่ค่อยมีขายในที่อื่น