บทที่ 652 ทำไมคุณหลินถึงมาอยู่ที่นี่

"แน่นอน ผมต้องทำให้คุณชายจงมีความสุข ได้ยินว่าเมื่อคืนคุณเล่นเพลงที่น่าทึ่งเมื่อคืนด้วย จนทำให้แฮรี่ยังโกรธจนเดินออกไป เอาอย่างงี้ คุณตัดมือทั้งสองข้างของคุณละกัน เมื่อคุณชายจงเห็นมือของคุณต้องดีใจอย่างมากแน่ๆ คุณคงไม่ว่าอะไรมั้ง?" จูกุ้ยพูดอย่างเรียบเฉย คนข้างๆ เขาส่งมีดมา

หลินหยางสีหน้าไร้อารมณ์

"คุณไม่ต้องกลัว สบายใจได้ ผมจะชดใช้เงินให้คุณ แต่วันนี้ คุณไม่สามารถรักษามือทั้งสองของคุณเอาไว้"

จูกุ้ยพูดเสร็จ รับมีดและลุกขึ้น

ชายชุดดำสองคนที่อยู่ข้างๆ เขาจับไหล่ของหลินหยางทันทีและกดมือลงบนโต๊ะ

ทุกคนรอบๆ ต่างมองด้วยความชอบใจ

หลินหยางขมวดคิ้ว

"กินเสร็จแล้วใช่ไหม?"

จูกุ้ยมองหลินหยางด้วยรอยยิ้ม

"อิ่มพอแล้ว" หลินหยางพยักหน้า

"งั้นโอเค งั้นคุณควรชดใช้หล่ะ!"

จูกุ้ยพูดอย่างป่าเถื่อน ยกมีดขึ้นและสับข้อมือของหลินหยางอย่างดุเดือด...

ครั้งนี้จูกุ้ยลงมือด้วยความอันตราย

ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะโกรธมาก เรื่องราวของเมื่อคืนนี้มันแพร่กระจายไปไกลมากแล้ว คราวนี้ไม่ใช่แค่คุณชายจงมองเขาเปลี่ยนไป แม้แต่หลายคนในแวดวงก็ยังแอบหัวเราะเยาะเขา

เรียกได้ว่าเสียหน้าไปแล้วจะไม่โกรธได้ยังไง?

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คำนึงถึงผลที่จะตามมา

แน่นอน เหตุผลหลักก็คือเขารู้เพียงเกี่ยวกับหลินหยางน้อยมาก

ว่ากันว่าคนนี้เป็นลูกเขยที่เอาแต่นั่งกินนอนกิน ถูกภรรยาของตัวเองดูถูก

ด้วยภูมิหลังแบบนี้ จูกุ้ยจึงไม่กลัวอะไรมาก!

ขยะนี่จะทำอะไรได้?

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่มีดเฉือนไปทางแขนของหลินหยาง ผู้ชายที่อยู่ข้างๆ เขาก็ได้ยื่นมือออกมาและจับแขนของจูกุ้ยเอาไว้

มีดห้อยอยู่บนไหล่ของหลินหยางในทันที และมันไม่สามารถลงไปได้อีก...

ทุกคนตกใจ

หลินหยางเองก็แปลกใจ

เขากำลังจะโต้กลับ แต่ไม่เคยคิดว่าจะมีใครมาช่วยเขาได้?

"น้องจ้าว คุณทำอะไร?" จูกุ้ยมองชายที่อยู่ข้างๆ เขาด้วยความไม่พอใจ

"พี่จู อย่าเพิ่งโกรธ คุณมองดูด้านนอกก่อน" ชายที่ชื่อจ้าวมุ่ยหน้าไปด้านนอก

จูกุ้ยและคนอื่นๆ มอง พวกเขาเห็นรถเบทลีย์จอดอยู่ข้างร้านอาหารนอกร้าน จากนั้นชายในชุดสูทหลายคนก็เดินลงมาจากรถ

ทุกคนดูเครียด

"ลุงหนานมาแล้ว!" เสี่ยวเยี้ยนพูดเสียงต่ำ

"สิ่งที่ลุงหนานเกลียดมากที่สุดคือการต่อสู้ฆ่าฟันกัน พี่จู ถ้าคุณอยากคุยเรื่องธุรกิจกับลุงหนาน แต่ไม่ควรให้เขาเห็นภาพนี้ของคุณ ไม่งั้นธุรกิจของคุณจะเป็นไปได้ไหม?" ชายแซ่จ้าวยิ้ม

"พูดถูก! ไม่ควรมีเลือดในเวลานี้!" จูกุ้ยกระแทกเสียง ส่งมีดไปให้คนข้างๆ

คนรอบข้างรีบซ่อนตัว

"ไอหนู จับตาดูเอาไว้ ไม่อย่างงั้นผมจะหักขาของคุณเอาไว้ รอให้ทักทายแขกเสร็จก่อนเดี๋ยวจะมาคิดบัญชีกับคุณ!"

จูกุ้ยพูดอย่างเยือกเย็น

จากนั้นคนทั้งสองข้างก็กดเขาลงบนเก้าอี้ ไม่ให้เขาไปไหน

จูกุ้ยวิ่งเหยาะๆ ไปที่ประตูและเปิดออก

"ลุงหนาน ฮ่าๆๆ มามามา เชิญด้านใน!" จูกุ้ยมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า พูดอย่างเร่งรีบ

"นี่มันเรื่องอะไร? ทำไมคุณยังปิดประตูร้านน้ำชาของคุณล่ะ คุณทำธุรกิจแบบนี้ได้ยังไง?" ชายชราที่ชื่อลุงหนานขมวดคิ้วพูด

"ไม่ใช่ว่าคุณจะมาหรอ ดังนั้นผมก็เลยรีบทำความสะอาดตั้งแต่เช้าเพื่อต้อนรับลุงหนานไง" จูกุ้ยพูดด้วยรอยยิ้ม

ลุงหนานไม่ได้พูดอะไรมาก

"มาๆๆ ลุงหนาน คุณเชิญทางนี้!"

จูกุ้ยพาชายชราไปที่โต๊ะกลมตรงกลางแล้วนั่งแยกจากเสี่ยวเยี้ยนและคนอื่นๆ

ลุงหนานเหลือบมองที่ผู้ชายและผู้หญิงที่นั่น

"ลุงหนาน!"

"ลุงหนาน!"

หลายคนยิ้มรับชายชรา

"ทำไมถึงไปนั่งตรงนั้นหล่ะ มานั่งนี่สิ" ชายชราพูด

"ไม่ได้ๆ คุณต้องเจรจาธุรกิจกับพี่จูนะ พวกเรานั่งตรงนี้ก็ได้!"

"ลุงหนาน อยากกินอะไรไหม? คุณว่ามาเลย!"