บทที่ 653 ยกเลิกความร่วมมือได้ด้วยหรือ?

"จริงหรอ?"

จูกุ้ยอึ้ง จากนั้นก็ดีใจอย่างสุดขีด

เขานอนไม่หลับหลายวันเพราะโครงการนี้ แต่ไม่คิดว่าลุงหนานจะตอบตกลงไวขนาดนี้

นี่คือสัญญาหลายสิบล้านนะ

เมื่อครอบครัวมอบสัญญานี้ให้กับเขา หลายคนก็สงสัยในตัวเขา และเคยคิดว่าเขาจะไม่สามารถทำตามความคิดนี้ได้อย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้เขาทำได้อย่างง่ายดายมาก

ตอนนี้เจรจาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เชื่อว่าคนในครอบครัวจะมองเขาด้วยความชื่นชมอย่างแน่นอน

ผ่านไปด้วยดี!

เขาแทบรอไม่ไหวที่จะได้เห็นหน้าตาของทุกคนในครอบครัวนี้!

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้หลินหยางข้างๆ ก็พูดขึ้นมาทันใด

"คุณ คุณอย่าเข้าใจผิด ผมกับจูกุ้ยและคนเหล่านี้ ไม่ได้รู้จักกัน"

คำพูดที่เรียบง่าย ลุงหนานผงะ

สีหน้าจูกุ้ยเปลี่ยนไป

เขารีบเดินเข้ามาด้านหน้าหลินหยาง พูดเสียงต่ำ: "เจ้าหนู อยากตายหรอ? ช่วยผมให้เจรจาธุรกิจสำเร็จแล้วผมจะปล่อยคุณไป ถ้าคุณไม่ยอมร่วมมือ เดี๋ยวจะเจอดี! อย่าลืมนะว่ามือของคุณอยู่ในกำมือของผม ถ้าคุณทำลายธุรกิจของผม อย่าคิดว่าจะได้ออกไปอย่างสมประกอบ"

"คุณข่มขู่ผมหรอ?" หลินหยางมองเขาด้วยรอยยิ้ม

"ก็ข่มขู่คุณ แล้วทำไม? คุณหลอกลุงหนานได้ แต่คุณหลอกผมไม่ได้ คุณก็แค่ไอขยะที่นั่งกินนอนกินไม่ใช่หรอ? แม้ว่าจะไม่รู้ว่าคุณทำให้ลุงหนานหลงเชื่อได้ยังไง แต่อย่าคิดว่าจะมาเสแสร้งต่อหน้าผมได้ ผมไม่เชื่อคุณหรอก!" จูกุ้ยพูดอย่างเยือกเย็น

"หรอ?"

หลินหยางส่ายหัวและหันไปหาชายชรา: "คุณกับจูกุ้ยมีความสัมพันธ์แบบร่วมมือกันหรอ?"

"เอ่อ...โครงการนี้ยังไม่ได้เซ็นสัญญา" เขาลังเลสักพัก เห็นความสัมพันธ์ของหลินหยางและจูกุ้ยไม่เหมือนเป็นเพื่อนกัน ดังนั้นเขาเลยไม่กล้าตัดสินใจที่จะทำ

"คุณกับพวกเขามีโครงการที่ร่วมมือกับเท่าไหร่?" หลินหยางถาม

"แค่อันที่กำลังเจรจากันอันนี้ ถ้าเซ็นสัญญาเรียบร้อยก็จะเริ่มดำเนินการ" ลุงหนานพูด

คนเหล่านี้หล่ะ?" หลินหยางกวาดสายตามองเหล่าชายหญิงตรงนั้นและถามอีกครั้ง

"บางคนก็ร่วมธุรกิจกันอยู่"

"ยกเลิกได้ไหม?" หลินหยางพูดอีกครั้ง

เมื่อสิ้นเสียง เหล่าชายหญิงเหล่านั้นก็สีหน้าเปลี่ยนไป

"ไอสารเลว พูดอะไรหน่ะ?"

"เชื่อไหมผมฆ่าคุณได้แน่?"

ทุกคนโมโห ชี้หลินหยางและด่า

ลุงหนานเก้ๆ กังๆ

"คุณหลิน เซ็นสัญญาไปแล้ว ถ้าเกิดยกเลิกฝ่ายเดียวแบบนี้ จะทำให้เกิดความเสียหายอย่างแน่นอน"

"งั้นคุณจะไม่ทำหรอ?"

"เอ่อ...ผมขอคิดดูก่อนละกัน..."

จริงๆ แล้วลุงหนานกำลังครุ่นคิด

เพราะเขาไม่รู้ว่าคนด้านหน้าของเขาเป็นใครในหยางหัว!

เขาเดาในใจจริง ๆ ว่าคนๆ นี้อาจจะเป็นประธานหลินที่คนอื่นเขาว่ากัน แต่เขาเองก็เคยเห็นเขาในรายการถ่ายทอดสดแล้ว ประธานหลินเป็นยังไงทำไมเขาจะไม่เข้าใจดี มองยังไงก็ยังไม่เหมือนกัน?

ลุงหนานไม่รู้ จึงไม่ได้ตั้งใจที่จะเชื่อฟังที่เขาพูด

"ถ้าอย่างงั้นก็โอเค ผมกลับก่อนหล่ะ"

หลินหยางพ่นคำพูด ลุกขึ้นและเดินออกไป

"ใครให้คุณไป?"

คนข้างๆ ผลักเขาลงทันที

แต่ในวินาทีถัดมา หลินหยางก็ยื่นมือออกมา จับข้อมือของชายคนนั้นอย่างแรง กดฝ่ามือลงบนโต๊ะ จากนั้นอีกมือหนึ่งราวกับสายฟ้า เขาคว้าตะเกียบไม้ไผ่บนโต๊ะและกระแทกมันลงบนฝ่ามือของชายคนนั้น

พัฟ!

ตะเกียบไม้ไผ่แทงทะลุฝ่ามือของชายคนนั้นทันที และกระทั่งทะลุบนโต๊ะโดยตอกฝ่ามือของเขาไปที่โต๊ะ

"อ๊า! !"

เสียงร้องไห้ที่น่าสังเวชดังก้องไปทั่วห้องชา

เลือดสีแดงเปื้อนโต๊ะ

การเคลื่อนไหวรวดเร็ว ไม่มีร่องรอยของความเลอะเทอะ!

"มือของผม! มือของผม!"