บทที่ 664 ยอดฝีมือ

"โอเค คุณหยุด อย่าทำให้น้องสาวผมลำบากเลย ตอนบ่านเธอมีคลาสเรียน ต้องรีบไปมหาลัย ถ้าคุณยังทำแบบนี้นี้อีกจะทำให้น้องสาวของผมสาย" หลินหยางเอ่ยปาก

คุณหยุนมองเขาด้วยความแปลกใจ

"คุณคือ..."

"ผมคือพี่ชายของเสี่ยวเตี๋ย"

"ผมเคยเจอเหลียงผิงเฉาและเหลียงก่วนเจ๋อมาก่อน เหมือนว่าเสี่ยวเตี๋ยไม่ได้มีพี่ชายเหมือนคุณนะ?" คุณหยุนพูด

"ผมคือลูกทูนหัวของเหลียงชิวเยี้ยน แต่ความสัมพันธ์ของผมกับเสี่ยวเตี๋ยไม่จำเป็นต้องรู้ คุณเรียกให้คนของคุณถอยไปเถอะ ถ้าเธอไปเรียนสาย ผมก็คงไม่รู้ว่าจะอธิบายกับแม่ทูนหัวยังไง" หลินหยางพูด

"ผมเองก็อยากรีบไปให้เสี่ยวเตี๋ยไปมหาลัย แต่เธอไม่ตกลงเป็นแฟนกับผม จะให้ผมปล่อยไปได้ยังไง?" คุณหยุดยิ้ม

"ดังนั้นคุณจะไม่ถอยไปใช่ไหม? ?"

"งั้นถ้าผมไม่ถอยไป พวกคุณจะทำยังไง?" คุณหยุดพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดจะลงมือ แต่เมื่อนึกว่าถ้าตัวเองลงมือก็จะทำให้ครอบครัวของเหลียงชิวเยี้ยนลำบาก เขาครุ่นคิดสักพัก จากนั้นเขาก็จูงแขนของเสี่ยวเตี๋ยและพูดเบาๆ: "เสี่ยวเตี๋ย พวกเราจะเดินผ่านประตูใหญ่กันเถอะ"

"หืม ปล่อยฉัน! คุณคือใคร? อย่ามายุ่ง!"

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยสะบัดมือของหลินหยาง มองเขาด้วยใบหน้ารังเกียจ

หลินหยางขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไร

อย่างไรก็ตามเหลียงเสี่ยวเตี๋ยเห็นด้วยกับที่เขาพูด รีบหันหน้าและเตรียมจะเดินไป

แต่เมื่อทั้งสองเดินยังไม่ถึงสองก้าว ผู้คนจากช่องต่างๆ ก็รีบเข้ามาขวางทางทั้งสองอีกครั้ง

สถานการณ์ดูไม่ค่อยดีนัก

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยรีบโยนกระเป๋านักเรียนของเธอออกข้างๆ และยืนขึ้นด้วยท่าทางที่สั่นเทา

ยังไงแล้วตระกูลเหลียงก็เป็นตระกูลใหญ่ มีคนที่รู้ศิลปะการต่อสู้ แม้ว่าเหลียงเสี่ยวเตี๋ยยังเด็ก แต่เธอก็ได้ฝึกฝนกับพี่ชายพี่สาวของเธอมาบ้าง

หลินหยางจ้องมองคนเหล่านั้น สูดหายใจลึก อารมณ์ของเขาเยือกเย็นลง

ดูเหมือนว่าจำเป็นต้องลงมือ!

"เสี่ยวเตี๋ยว มาด้านหลังผม" หลินหยางพูดเบาๆ

"ไป...ไปด้านหลังของคุณหรอ? ทำไม? คุณอยากให้ฉันดูคุณโดนอัดหรอ?" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยพูดด้วยเสียงสั่น

"ผมไม่ได้หมายความอย่างงั้น..."

"ฉันจะสนใจอะไรคุณ? คุณรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาแจ้งตำรวจ เร็ว..." เหลียงเสี่ยวเตี๋ยรีบร้อน

"อย่าได้ฝัน คุณคิดว่าผมจะให้โอกาสคุณหรอ? เสี่ยวเตี๋ย ผมมาขอคุณแบบนี้แล้ว แต่คุณก็ยังคงแข็งเหมือนหินไร้หัวใจ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็อย่ามาโทษผม!" คุณหยุนสะบัดมือขึ้นและพูดอย่างเฉยเมย: "นำตัวเธอขึ้นรถ ผมต้องการค่อยๆ เล่นกับเธอ!"

"รับทราบ!"

พวกอันธพาลพยักหน้า วิ่งไปทางเหลียงเสี่ยวเตี๋ย

ลมหายใจของเหลียงเสี่ยวเตี๋ยชะงัก หันหน้าไปและตะโกน:

"แจ้งตำรวจ!"

หลินหยางยังคงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

โทรตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว!

อีกทั้งมันยังไม่สามารถแก้ปัญหาได้อีกด้วย!

เขาขยับมือลับๆ และเข็มสีเงินก็พุ่งออกจากข้อมือทันทีและแตะปลายนิ้วของเขา

จากนั้นก็มองไปที่บอดี้การ์ดตัวใหญ่ที่กำลังวิ่งไปทางเหลียงเสี่ยวเตี๋ย

เดิมทีเหลียงเสี่ยวเตี๋ยกำลังจะต่อยหมัดใส่เขา

แต่อีกฝ่ายไม่สนใจหมัดอันนุ่มนวลของเธอ และปล่อยให้กระทบที่หน้าอก

ปัง!

ไม่ได้ส่งเสียงดังมากนัก

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยเบิกตาทั้งสองกว้าง จ้องมองไปที่หมัดของตัวเอง

แต่อีกฝ่ายแค่ยักไหล่ จากนั้นก็กดไหล่ของเหลียงเสี่ยวเตี๋ยและล็อคข้อมือทั้งสองของเธอ

แต่ในเวลานี้ ฉึบ!

แสงอันเย็นยะเยือกพุ่งออกมาและจุ่มลงในเสื้อผ้าของบอดี้การ์ดโดยตรง

ทันใดนั้นบอดี้การ์ดก็ขยับไม่ได้

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยแปลกใจ แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ เธอต่อยออกไปอีกหลายครั้ง

ถึงแม้จะไม่แรงมากแต่...

มันได้ผล!

แต่กลับเห็นร่างของบอดี้การ์ดสั่นและล้มลงไปกับพื้น ท่าทางของเขาไม่ได้เปลี่ยน ดูแปลกอย่างมาก

"อะไรกัน?"