บทที่ 665 อัจฉริยะด้านศิลปะการต่อสู้

เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มไม่เต็มใจที่จะทำ แต่คุณหยุนกล่าวเช่นนั้นแล้ว เขาก็หมดหนทาง ครุ่นคิดสักพัก ทำได้เพียงเดินไปทางเหลียงเสี่ยวเตี๋ยด้วยสีหน้ากังวล

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยวมีสีหน้าตกใจ เธอถอยหลังออกไป

"คน...คนนี้อีกแล้วหรอ..." เธอพูดเสียงสั่น

"คนนี้อีกแล้วหรอ? ทำไมหรอ? เสี่ยวเตี๋ย รู้จักเขาหรอ?" หลินหยางขมวดคิ้วถาม

"ก็...รู้จักสิ ครั้งที่แล้วเขาทำร้ายจนพี่สาวบาดเจ็บ..." เหลียงเสี่ยวเตี๋ยเสียงสั่น

"หรอ?"

หลินหยางแปลกใจ แม้ว่าเหลียงซวนเหม่ยจะเป็นแค่ศิษย์ชั้นนอกของเกาะหวางโยว แต่เธอก็เป็นผู้นำในหมู่ศิษย์ชั้นนอก ถ้าอยู่ด้านนอกก็นับว่าเป็นการดำรงอยู่ของยอดฝีมือคนหนึ่ง ชายหนุ่มคนนี้สามารถทำให้เธอบาดเจ็บได้ น่าจะไม่ใช่พวกธรรมดาทั่วไปแล้ว

ชายหนุ่มกวาดสายตามองรอบๆ สายตาเขามองมาที่หลินหยางอีกครั้งและเอ่ยปาก: "คนเหล่านี้ คุณเป็นคนทำใช่ไหม?"

"แล้วคุณอยากเป็นเหมือนพวกเขาไหม?" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย ไม่ได้ยอมรับและก็ไม่ได้ปฏิเสธ

"แม้ว่าผมไม่รู้ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน แต่ผมจะนั่งดูเฉยๆ ไม่ได้ อาจารย์ของผมได้รับความเมตตาจากตระกูลหยุนแล้ว ครั้งนี้ผมได้รับคำสั่งให้มาปกป้องคุณหยุนให้ปลอดภัย ถ้าคนเหล่านี้เป็นสิ่งที่คุณทำ หวังว่าคุณจะหยุด" เมื่อพูดถึงตรงนี้ ชายหนุ่มก็กำหมัดและพูดกับคนรอบข้าง: "ถ้ามียอดฝีมือคนไหนแอบซ่อนตัวอยู่ก็เผยตัวออกมา อย่าซ่อนตัว มาสู้กับผม ถ้าผมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณผมก็จะไป ไม่มาหาเรื่องคุณผู้หญิงเหลียงอีกต่อไป!"

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ชายหนุ่มพูดออกไป รอบๆ ก็เงียบลง

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว รู้ว่าแค่พูดเช่นนี้ยอดฝีมือก็คงไม่เผยตัวออกมา

เรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว ทำได้เพียงต้องลงมือ!

เขาสูดหายใจลึกๆ ไม่ลังเล เดินออกไปทางเหลียงเสี่ยวเตี๋ย

ด้วยความเร็วอย่างมาก เหลียงเสี่ยวเตี๋ยยังไม่ทันได้ตอบสนอง เขาก็ยืนอยู่ด้านหน้าเธอแล้ว มือของเขารวดเร็วและยื่นไปจับที่แขนของเธอโดยตรง

"อ๊า!"

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยกรีดร้องเสียงแหลม

แต่เมื่อชายคนนั้นกำลังจะสัมผัสเหลียงเสี่ยวเต๋อ เขารู้สึกไม่สบายใจ

พัฟ!

เขาล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง กระตุกเบาๆ

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยอึ้ง

ชายหนุ่ม...ถูกจัดการโดยทันทีหรอ?

ชายหนุ่มเบิกตาทั้งสองข้าง พยายามสูดลมหายใจ

เขาไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไร เขารู้เพียงแค่ว่าตั้งแต่ช่วงคอลงไปเขาสูญเสียประสาทสัมผัส

ส่วนที่เหลือ...ไร้ความรู้สึก

หัวใจของเขาเต้นแรง สมองของเขากำลังเต้น และว่างเปล่า

ความกลัวและความตกใจไม่สิ้นสุดผุดขึ้นมาในหัวของเขา

เกิดอะไรขึ้น?

มันเกิดอะไรขึ้น?

ทำไมจู่ๆ ถึงสูญเสียความแข็งแรงในทันที?

ต้องเป็นคนระดับไหนที่สามารถทำให้ผมกลายเป็นแบบนี้ได้?

เกรงว่าแม้แต่อาจารย์ก็อาจจะไม่สามารถทำแบบนี้ได้

ใบหน้าของชายหนุ่มซีด และเขาไม่กล้าที่จะส่งเสียงใดนอกจากการหายใจ

ในที่สุดคุณหยุนก็รู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง

"ใคร? ใครกัน? ออกมาเดี๋ยวนี้! รีบออกมา! !"

คุณหยุนตะโกนออกไปรอบๆ ตื่นตระหนก

แต่ก็ไม่มีใครตอบ

ตรงกันข้าม มีคนมากมายที่ชั้นบนเปิดหน้าต่างและดูฉากนี้ด้วยความประหลาดใจ

"หรือว่า...หรือว่าจะเป็นผี? มี...มีผีหรอ? ผี! !"

คุณหยุนตะโกนออกมา ลุกขึ้นและรีบวิ่งออกไป

อย่างไรก็ตาม...เขาวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ร่างกายของเขาสั่นสะท้านราวกับถูกไฟฟ้าช็อต จากนั้นเขาก็ล้มลงกับพื้น ตัวสั่นอย่างรุนแรง

"เอ่อ...ช่วย...ช่วยผม...ช่วยผมด้วย...ผมเจ็บ...ผมเจ็บ..."

คุณหยุนกรีดร้องอย่างหนัก ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปหมด ดูกลัวเป็นพิเศษ

มือของเขาเกาไปทั้งตัวอย่างบ้าคลั่ง คราบเลือดค่อยๆ ปรากฏขึ้นตามตัว หลังจากนั้นคุณหยุนก็เหมือนไม่ใช่คนและไม่ใช่ผี