บทที่ 672 ฉันจะทำให้คุณใช้ศิลปะการต่อสู้ไม่ได้

ตอนนี้ทางเข้าประตูห้องประชุมชั้นสอง ผู้หญิงที่ดูอายุไล่เลี่ยกับเธอ ไว้ผมสั้นปะหู สวมชุดกี่เผ้าสีแดงยืนอยู่

สายตาของผู้หญิงแหลมคมเหมือนตาเหยี่ยว ทำให้คนมึนงงเล็กน้อย

เธอจ้องไปที่เหลียงซวนเหม่ยอย่างว่างเปล่า ใบหน้าเล็กๆ ของเธอราวกับน้ำแข็ง และเธอดูก้าวร้าวมาก

เหลียงซวนเหม่ยรู้ว่าคนนี้อยู่ตรงนี้ แต่ไม่กล้ามองตรงไปที่เธอ เดินเข้าห้องประชุมอย่างรวดเร็ว

เจิ้งจื่อหยากำลังนั่งดื่มชาอยู่ที่โต๊ะ พลิกดูสมุดบันทึกที่อยู่ข้างหน้าเธอ เมื่อเห็นเหลียงซวนเหม่ยเข้ามา ดวงตาของเธอก็ตกลงไปบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็วอีกครั้ง

"ไม่ได้บอกว่าให้มาแปดโมงเช้าของพรุ่งนี้หรอกเหรอ ทำไมเธอมาเร็วจัง" เจิ้งจื่อหย่าพูดอย่างเฉยเมย

"ฉันอยากรีบจัดการเรื่องนี้" เหลียงซวนเหม่ยสูดลมหายใจและพูด

"ถ้าคุณคิดแบบนี้ตั้งแต่ตอนแรก จะเกิดเรื่องมากมายขนาดนี้หรอ? พ่อของเธอคงไม่เกิดเรื่อง ไม่ใช่หรอ?" เจิ้งจื่อหยาพูดทันที

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ใบหน้าของเหลียงซวนเหม่ยก็กระชับขึ้น ดวงตาของเธอมีไฟที่ลุกโชน

ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะสมาคมศิลปะการต่อสู้หรอ?

เธออยากจะตะโกนออกไป ด่าสาปแช่งผู้หญิงที่ชั่วร้ายนี้ แต่ก็กดอารมณ์โกรธเอาไว้ ไม่พูดอะไร

ในเวลานี้ มีชายหญิงจำนวนมากวิ่งเข้ามาจากด้านนอกห้องประชุม

คนเหล่านี้ใส่เสื้อผ้าแตกต่างกัน แต่ดูจากการแต่งตัวก็รู้ว่าเป็นคนที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้

หลังจากเข้ามาในห้อง พวกเขาทุกคนก็นั่งลงที่โต๊ะกลมทั้งสองข้าง

"เลขาเจิ้ง คุณเรียกพวกเรามาอย่างเร่งด่วนทำไมหรอ? ผมยังฝึกอยู่เลย?"

"เกิดเรื่องอะไรหรอ?"

คนเหล่านั้นอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

"โอ้ะ ไม่มีอะไร เหลียงซวนเหม่ยมาแล้ว ฉันเลยเรียกทุกคนมาเพื่อจะให้ทุกคนได้ศึกษาศิลปะการต่อสู้ของเกาะหวางโยว" เจิ้งจื่อหยานยิ้ม

"หรอ?"

ดวงตาของทุกคนเป็นประกาย

"เด็กผู้หญิงคนนี้คือเหลียงซวนเหม่ยคนนั้นหรอ?"

"ไม่เลวๆ เลขาเจิ้งนี่น่านับถือจริงๆ! สามารถหาคนของเกาะหวางโยวมาได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้เลยหรอ?"

"ในที่สุดวันนี้ก็จะได้เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ของเกาะหวางโยว ดีจัง!"

ทุกคนตื่นเต้นอย่างมาก

เจิ้งจื่อหยานปิดคอมตรงหน้าเธอ มองเหลียงซวนเหม่ยอย่างเฉยเมย เอ่ยปาก: "เหลียงซวนเหม่ย เชิญคุณบอกศิลปะการต่อสู้ทั้งหมดของเกาะหวางโยวออกมา จากนั้นก็แสดงให้พวกเราเห็น คุณทำได้ไหม?"

เหลียงซวนเหม่ยขมวดคิ้วแน่น

เธอไม่ใช่คนโง่ ดังนั้นเธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าสมาคมการต่อสู้อยากให้เธอมาที่นี่เพื่ออะไร?

ท้ายที่สุดแล้วไม่ใช่เพราะศิลปะการต่อสู้ของเกาะหวางโยวหรอ?

นี่ไม่ใช่สมบัติล้ำค่าอะไร ก็ให้พวกเขาไปก็จบ!

เหลียงซวนเหม่ยสูดลมหายใจ พูดอย่างเฉยเมย: "ได้!"

เมื่อพูดออกไปก็ทำตามที่เจิ้งจื่อหยานพูด พูดหัวใจของศิลปะการต่อสู้ออกไปหมด ทั้งยังพูดไปด้วยแสดงท่าทางไปด้วย แสดงศิลปะการต่อสู้ของเกาะหวางโยวในห้องประชุมนี้

"ร่างกายส่วนบนตั้งตรง จิตวิญญาณควบแน่นลิ้นอยู่บนเพดานปากส่วนบน กรามล่างหดเล็กน้อย และดวงตานิ่งสงบ..."

พึบพึบพึบพึบ...

เหลียงซวนเหม่ยร่ายรำไปด้วยในขณะที่พูด

เธอเหมือนผีเสื้อที่โบยบินอย่างสงบ ซึ่งดูสบายตาอย่างมาก

ห้องประชุมเงียบลงทันที

ทุกคนดูอย่างตั้งใจ

บางคนถึงกับหยิบมือถือออกมาบันทึกทั้งหมดนี้พร้อมจะศึกษาในภายหลัง

เหลียงซวนเหม่ยได้รับบาดเจ็บมา ตอนนี้เธอแสดงทักษะเหล่านี้จึงมีแรงไม่เพียงพอ แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะแอบซ่อนเอาไว้ แสดงศิลปะการต่อสู้ของเกาะหวางโยวออกไปอย่างสุดความสามารถ

ความตั้งใจของเธอคือการแก้ไขปัญหา

อย่างน้อย เธอก็ไม่อยากให้หลินหยางเข้ามาเอี่ยวแล้ว

เป็นแบบนี้ต่อไปครึ่งชั่วโมง เหลียงซวนเหม่ยเหงื่อออก หอบ