บทที่ 673 นี่คือสิ่งที่เธอเลือกเอง

เหลียงซวนเหม่ยเอามือป้องหน้าอก เช็ดเลือดที่มุมปาก จ้องไปที่เจิ้งจื่อหยาด้วยความโกรธ กัดริมฝีปากสีชมพูของเธอที่เต็มไปด้วยเลือดและพูดอย่างเย็นชาว่า: "เลขาเจิ้ง ฉันพูดไปกี่รอบแล้ว ฉันรู้ศิลปะการต่อสู้ของเกาะหวางโยวแค่นี้ ฉันอยู่ที่เกาะหวางโยวไม่นาน ไม่ได้เรียนรู้อะไรเกี่ยวกับเกาะหวางโยวมากมายขนาดนั้น วิธีการที่แท้จริงของเกาะหวางโยวนั้นฉันไม่รู้เลย! แม้ว่าคุณจะตีฉันให้ตาย ฉันก็ไม่สามารถบอกศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริงของเกาะหวางโยวได้!"

"อวดดี! เธอถูกผู้เฒ่าของเกาะหวางโยวเลือกเข้าเกาะด้วยตัวเอง เกาะหวางโยวจะไม่ดูแลเธออย่างดีหรอ? ฉันว่านังนี่ต้องพยายามปกปิดมันไว้อย่างแน่นอน! ไม่ยอมบอกมันออกมา!" หญิงชราด่า

"ถ้าพวกคุณไม่เชื่อ ฉันก็หมดหนทางที่จะพูดแล้ว!" เหลียงซวนเหม่ยเบิกตากว้างมองหญิงชรา เบื่อที่จะอธิบาย

"ให้ตายเถอะ ดูว่าวันนี้ฉันจะสั่งสอนนังนี่ยังไง ไม่รู้แล้วว่าฉันทำอะไรได้บ้าง!" หญิงชราโมโหอย่างมาก พุ่งไปด้านหน้าเตะหน้าท้องของเหลียงซวนเหม่ยอย่างรุนแรง

ปัง!

เหลียงซวนเหม่ยกระเด็นออกไปอีกครั้ง แผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างรุนแรง

รอยร้าวจำนวนมากปรากฏขึ้นที่ผนังทันที

เธอกลิ้งลงมาจากกำแพง กำท้องไว้ เธอแทบจะหมดสติ

"จะพูดไม่พูด!" หญิงชราพูดอย่างรุนแรง

"ฉัน...ไม่รู้...จริงๆ..." เหลียงซวนเหม่ยพูดอย่างอ่อนแอ

"นังนี่!" หญิงชราโมโห... หญิงชรากำลังจะลงมืออีกครั้ง

"แม่เฒ่าพิษ! ไม่ต้องทำแล้ว เธออาจจะไม่รู้จริงๆ ก็ได้!" คนวัยกลางคนก่อนหน้านี้ดูไม่ได้อีกต่อไป ลุกขึ้นมาพูด

"หูจ่างเหมิน คุณพยายามพูดให้นังนี่หลายรอบแล้วนะ ทำไม? คุณคงไม่ได้ชอบเธอหรอกนะ?" สาวสวยที่แต่งหน้าสวยงามพูดด้วยรอยยิ้มที่แปลกประหลาด

"ลูกสาวคุณน่าจะอายุเท่าเธอนะ คุณไม่รู้สึกอายบ้างเลยหรอ!" หญิงชรากระแทกเสียง

"พวกคุณ...ไร้เหตุผลจริงๆ! ไร้สาระจริงๆ! เอาเถอะ พวกคุณอยากทำอะไรก็ทำ ผมไม่ยุ่ง!" ชายวัยกลางคนโมโห เบื่อที่จะยุ่ง เดินออกไป

"อันที่จริงที่หูจ่างเหมินพูดก็ถูก พวกเราตั้งหลายคนมารังแกเด็กผู้หญิง ถ้าเกิดเรื่องนี้กระจายออกไป ก็คงขายหน้าไม่น้อย ในความคิดของผม ไม่ต้องไปกดดันถามเธอ! มันไม่มีอะไรดี!" มีคนพูดออกมาอีก

เมื่อคำพูดนี้ออกมา หลายคนก็พยักหน้า

เจิ้งจื่อหยาพูด: "ในเมื่อทุกคนพูดเช่นนี้ งั้นก็ได้ อาวุโสฉางไม่ต้องทำอะไรเธอแล้ว พวกเรามาจบเรื่องนี้กันเถอะ"

เมื่อพูดเสร็จ เจิ้งจื่อหยาก็ยืนขึ้นมองไปทางเหลียงซวนเหม่ย

เธอจับแว่นตรงจมูกของเธอ สายตาค่อนข้างเย็นชา เธอมองไปที่เหลียงซวนเหม่ยที่นอนอยู่บนพื้นอย่างสูงส่ง ค่อยๆ พูด: "เหลียงซวนเหม่ย ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย สรุปแล้วเธอจะไม่แสดงศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริงของเกาะหวางโยวให้พวกเราใช่ไหม?"

"สรุปแล้ว...ฉันต้องพูดอีกกี่ครั้ง...ฉันบอกแล้วว่าที่ฉันเรียนมามีแค่นี้...ศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริงของเกาะหวางโยว ฉัน...ไม่รู้จริงๆ..." เหลียงซวนเหม่ยเอ่ยปากอย่างอ่อนแอ เธอไม่มีแรงแล้ว

เจิ้งจื่อหยาสูดหมายใจ พูดเบาๆ: "เธอเลือกเองนะ!"

เมื่อพูดจบ ก็มองไปทางประตูสองสามครั้ง

ผู้หญิงที่หน้าตาเย็นชาที่ยืนอยู่หน้าประตูเดินเข้ามา ยืนอยู่ด้านหน้าเหลียงซวนเหม่ย

ลมหายใจของเหลียงซวนเหม่ยชะงัก เงยหน้าขึ้นทันที เห็นมือเหมือนกรงเล็บที่แหลมคม ล็อคข้อมือเธออย่างดุเดือด...

....

....

กึก กึก กึก...

ยาจีนถูกป้อนเข้าไป

"พ่อ ดีขึ้นบ้างไหม?" หลินหยางพยุงเหลียงเฟิงหยานขึ้นมา เอ่ยปากถาม