บทที่ 678 เป็นของจริง

ชายชรามองหมอเทวดาหลินด้วยสายตาที่เคร่งเครียด ตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม "หมอเทวดาหลิน ผมขอแนะนำให้คุณหยุดดีกว่า ถ้าหากสู้กันแบบนี้ต่อไป คนทั้งสมาคมศิลปะการต่อสู้จะหันมาเล่นงานคุณทั้งหมด บางทีคุณอาจจะสามารถเอาชนะพวกเรา แต่คุณสามารถเอาชนะคนทั้งสมาคมศิลปะการต่อสู้เหรอ?"

"แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าผมสู้ไม่ได้? หรือไม่…ลองดูสักหน่อย?" หลินหยางมองเขาด้วยสีหน้าที่นิ่งสงบ

"หมอเทวดาหลิน! คุณต้องการแบบนี้ให้ได้เหรอ?" ชายชรากัดฟันแน่น เริ่มรู้สึกโกรธแล้ว

"ไม่ใช่ผมที่ต้องการแบบนี้ แต่พวกคุณต่างหากที่ต้องการแบบนี้ เดิมทีพวกคุณมากมายไม่จำเป็นต้องมารับเคราะห์ครั้งนี้ แต่พวกคุณไม่สามารถปล่อยวางศักดิ์ศรีของตนเอง ไม่ยอมรับว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด เรื่องมันถึงได้บานปลายมาจนถึงขั้นนี้! แล้วแบบนี้จะโทษใครได้!"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"คุณ…"

"หมอเทวดาหลิน คุณอย่าคิดว่าพวกเรากลัวคุณ! ถ้าคุณบีบคั้นพวกเรามากเกินไป ใครจะแพ้ใครจะชนะยังไม่แน่!" ผู้ชายคนหนึ่งพูดด้วยความโกรธ

"ผมพูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ลองดู!"

"ได้! คุณอย่าเสียใจทีหลังก็แล้วกัน! พวกเราลุย!"

หลังจากสิ้นเสียง ทุกคนกระโดดพุ่งเข้าไปอีกครั้ง

ครั้งนี้หลินหยางไม่หลบไม่เลี่ยง โจมตีออกไปทั้งแบบนั้น

หมัดของชายวัยกลางคนคนหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาอย่างดุดัน

แต่หลินหยางไม่หวาดหวั่น เขาชกหมัดออกไปด้วยเช่นกัน

ปัง!

หมัดทั้งสองประสานกัน

ข้อมือของชายวัยกลางคนกลับหักทันที มีเสียงกระดูกแตกหักดังขึ้น ส่วนร่างกายลอยกระเด็นถอยหลังไปเกือบสิบเมตร กระแทกใส่บานหน้าต่างอย่างแรง ร่างกายคาอยู่บนหน้าต่าง

มีอีกคนใช้เท้าถีบตรงเข้ามาตรงช่วงล่างของหลินหยาง

หลินหยางก็ใช้เท้าโจมโต้ตอบ

แค่ว!

ขาของคนคนนั้นหักทันที เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่ว

แววตาของหลินหยางเต็มไปด้วยความดุร้าย ยื่นมือออกไปคว้าคอของเขา หลังจากนั้นยกขึ้นเหวี่ยงไปทางหมัดและเท้าที่กำลังพุ่งเข้ามา

ปัง! ปัง! ปัง…

การโจมตีด้วยหมัดและเท้าทั้งชุดหยุดไม่ทัน คนคนนั้นกระอักเลือดอย่างต่อเนื่อง หมดสติไปโดยตรง

"อาจารย์หลัว!"

ลมหายใจของคนทั้งกลุ่มหยุดชะงัก

แต่วินาทีต่อมา หลินหยางโยนร่างกายของคนคนนั้นลงพื้น

ฟิ่ว ฟิ่ว ฟิ่ว…

มีเข็มเงินหลายเล่มพุ่งออกมาตามหลังร่างกายร่างนั้น เสียบลงบนตัวของนักสู้กลุ่มหนึ่งที่อยู่ด้านหน้าได้อย่างแม่นยำ

พริบตาเดียว ร่างกายของคนพวกนั้นแข็งทื่อไม่สามารถขยับตัว

ส่วนทางด้านของเจิ้งจื่อหยาที่เพิ่งสามารถดิ้นรนลุกขึ้นได้ สีหน้าแข็งทื่อทันที

หลังจากโดนเข็มเงินสกัดจุดชีพจร คนพวกนี้ก็เป็นเหมือนกับปลาที่อยู่บนเขียง!

หลินหยางลงมืออย่างไร้ความปราณี พุ่งตรงเข้าไปปรนนิบัติแขนขาของคนพวกนี้อย่างดี

แค่ว

แค่ว

แค่ว…

แขนขาของทุกคนที่โดนเข็มเงินสกัดจุดชีพจรหักทั้งหมด

"อ๊าก!"

พวกเขาล้มตัวลงบนพื้น ส่งเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง บนใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เพียงแค่พริบตาเดียว ภายในห้องประชุม นอกจากเจิ้งจื่อหยาและหลินหยาง ไม่มีใครสามารถลุกขึ้นได้อีกแล้ว

เจิ้งจื่อหยามองโดยรอบของห้องประชุมด้วยความตกใจ ภายในหัวว่างเปล่าคิดอะไรไม่ออก

เธอไม่เคยคิดไม่เคยฝัน ความแข็งแกร่งของหมอเทวดาหลิน…จะน่ากลัวเพียงนี้…

นี่มันใช่สิ่งที่มนุษย์สามารถทำได้เหรอ?

คนที่ถูกเธอเชิญเข้าร่วมการประชุม มีคนไหนบ้างที่ไม่ใช่ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ด้านใดด้านหนึ่ง มีคนไหนบ้างที่ไม่ใช่ยอดฝีมือ?

แต่ตอนนี้ พวกเขากลับโดนเด็กหนุ่มคนหนึ่งจัดการทั้งหมด

เจิ้งจื่อหยาถึงกับสูดอากาศที่เย็นวูบเข้าปอด เธอมีความรู้สึกเหมือนตนเองกำลังฝัน

"เอาล่ะ เลขาเจิ้ง ถึงคิวคุณแล้ว!"

หลินหยางตบฝุ่นที่ติดอยู่บนเสื้อสูท หลังจากนั้นเดินตรงเข้าไปหาเจิ้งจื่อหยา

เจิ้งจื่อหยาตกใจจนก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง สีหน้าซีดขาวจนถึงขีดสุด

"หมอเทวดาหลิน หยุด…หยุดเดี๋ยวนี้…ฉัน…ฉัน…ฉันเป็นคนของสมาคมศิลปะการต่อสู้นะ! ถ้าคุณกล้าทำอะไรฉัน…คุณจะกลายเป็นศัตรูของสมาคมศิลปะการต่อสู้ สมาคมศิลปะการต่อสู้ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้คุณชดใช้แน่นอน!" เจิ้งจื่อหยาพูดด้วยเสียงที่สั่นเทา

"คุณคิดว่าผมสนใจเรื่องพวกนี้เหรอ?" หลินหยางมองเจิ้งจื่อหยาด้วยสายตาที่นิ่งสงบ