บทที่ 681 ผู้ปราดเปรื่องลี่หวู่จี๋

"หืม? คุณรู้จักเขาหรอ?"

หลินหยางหลินหยางถือหนังสือท้าประลองเข้ามา มองเหลียงซวนเหม่ยด้วยความแปลกใจ

"ฉันไม่เคยเจอเขา แต่ชื่อของเขา...ดังไปทั่วโลกศิลปะการต่อสู้ของเยี้ยนจิง ไม่มีใครไม่รู้จักเขา...ฉันรู้แค่ว่าทำไมสมาคมศิลปะการต่อสู้ถึงปล่อยฉันง่ายๆ แบบนี้? ไม่คิดว่าพวกเขาจะเชิญลี่หวู่จี๋มได้...นี่จะทำยังไงดี...ทำยังไงดี?"

เหลียงซวนเหม่ยตัวสั่น ใบหน้าของเธอซีด ปากของเธอพึมพำไม่หยุด

เธอได้รับบาดเจ็บแล้ว และความผันผวนนี้ก็ทำให้เธอเจ็บปวดและหายใจไม่ออก

"โอเคซวนเหม่ย คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก ให้ผมจัดการเถอะ" หลินหยางเก็บหนังสือท้าประลองมาและพูดอย่างเฉยเมย

"ไม่ พี่ คุณจะไปไม่ได้! เขาคือผู้ปราดเปรื่องนะ ! !" เหลียงซวนเหม่ยน้ำตาคลอ พูดด้วยอารมณ์

แต่เมื่อสิ้นเสียง ร่างของเธอก็สั่นอีกครั้ง ทำให้บาดแผลฉีก แทบจะเป็นลมด้วยความเจ็บปวด

"ผู้ปราดเปรื่องหรอ?" หลินหยางตกใจเล็กน้อย แต่ไม่คิดว่าภูมิหลังจองลี่หวู่จี๋จะใหญ่โตขนาดนี้

เขากดเหลียงซวนเหม่ยและค่อยๆ นวดให้เธอ

เหลียงซวนเหม่ยจึงรู้สึกดีขึ้น

"พี่ ฉันรู้ ก่อนหน้านี้คุณเคยปะทะกับผู้ปราดเปรื่องมาก่อน ซือหม่าซั่วฟางจากตระกูลซือหม่าและเสว่ฉางเฟิงจากเกาะหวางโยวของพวกเราคุณก็เอาชนะได้แล้ว! แต่นี่...ลี่หวู่จี๋ไม่ใช่ผู้ปราดเปรื่องธรรมดา อันดับของเขาสูงกว่าสองคนนั้นอย่างมาก! และความแข็งแกร่งของเขายิ่งน่ากลัวขึ้นไปอีก! คุณสู้กับเขา ฉันคาดเดาไม่ได้จริงๆ ว่าใครจะแพ้ใครจะชนะ คนนี้ว่ากันว่าเป็นคนที่โหดเหี้ยมอย่างมาก เวลาเขาต่อสู้เอาจะเอาให้ตายไม่ก็พิการ พี่ ไม่ต้องสู้หรอก ถ้าคุณเป็นอะไรไป ฉัน...ฉัน..."

เหลียงซวนเหม่ยพูดไม่ออก แต่น้ำตาของเธอเหมือนเชือกไหลลงมาจากใบหน้าของเธอ

หลินหยางเงียบ

ผ่านไปไม่กี่นาที เขาก็สูดหายใจ: "ถ้าผมไม่ปรากฏตัว ลี่หวู่จี๋จะมาหาสร้างปัญหาที่ตระกูลเหลียงของพวกคุณ ถึงตอนนั้นคุณและแม่ทูนหัวก็จะลำบาก ซวนเหม่ย คุณคิดว่าตระกูลเหลียงจะเอาชนะลี่หวู่จี๋ได้ไหม?"

"ฉันไม่รู้ นี่ไม่ใช่ระดับสมาคมศิลปะการต่อสู้ ถ้าสมาคมศิลปะการต่อสู้เข้าร่วมด้วย ตระกูลเหลียงต้องสู้ไม่ได้อย่างแน่นอน ถ้ามีเพียงลี่หวู่จี๋ที่จะแก้แค้นตระกูลเหลียงเป็นการส่วนตัว ก็อาจจะพอต่อสู้ได้บ้าง" เหลียงซวนเหม่ยพูดเสียงเบาๆ

หลินหยางครุ่นคิดและยิ้ม: "โอเค ไม่ต้องกังวลมากเกินไป คุณไปพักผ่อนเถอะ ผมจะไปคุยกับท่านสามหน่อย"

"พี่..."

"วางใจได้ ผมจะจัดการอย่างดี"

"งั้นคุณต้องสัญญากับฉันว่าจะไม่ไป...โอเคไหม..." เหลียงซวนเหม่ยตาแดง

หลินหยางลังเลสักพัก พยักหน้า: "โอเค ผมตกลง ไม่ไป!"

เหลียงซวนเหม่ยถึงโล่งใจ ใบหน้าของเธอยิ้มออกมาอีกครั้ง

"เสี่ยวหยาง ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เมื่อกี้พวกนั้นเป็นใคร?" เหลียงชิวเยี้ยนเดินเข้ามาในห้องและเอ่ยปากถาม

เธอพาเหลียงผิงเฉาไปที่ห้องพยาบาลขอให้แพทย์ตรวจดูอาการบาดเจ็บของเหลียงผิงเฉา และไปแจ้งตำรวจ

"แม่ ไม่เป็นอะไร แค่พวกอันธพาลไม่กี่คน!"

หลินหยางไม่อยากให้เหลียงชิวเยี้ยนกังวล เขาจึงพูด

"งั้นก็ดี..." เหลียงชิวเยี้ยนพยักหน้า

มีเหลียงชิวเยี้ยนคอยดูที่โรงพยาบาล หลินหยางเองก็ไม่ต้องกังวลมากเกินไป อีกครั้งเกิดเรื่องแบบนี้แล้ว สมาคมศิลปะการต่อสู้คงไม่กล้าทำอะไรที่มากเกินไป

หลินหยางออกไปจากโรงพยาบาล นั่งรถของเว่ยเยี่ยน และโทรหาประธานหวู่ของสมาคมศิลปะการต่อสู้

"สวัสดี คุณคือ..."

"ประธานหวู่ ลืมผมเร็วขนาดนี้เลยหรอ?" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์

"หมอเทวดาหลินหรอ? ฮ่าๆ หมอเทวดาหลิน สวัสดีสวัสดี! ไม่คิดว่าคุณจะโทรมาหาผมด้วยตัวเอง ผมดีใจจริงๆ!" ประธานหวู่แปลกใจอย่างมากและพูดด้วยรอยยิ้ม

"ประธานหวู่ ท่าทีของสมาคมศิลปะการต่อสู้ของคุณทำให้ผมเปิดโลกจริงๆ" หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย

"ฮ่าๆ เหมือนว่าเลขาเจิ้งจะไปที่โรงพยาบาลแล้วสินะ หมอเทวดาหลิน ผมบอกคุณแล้ว ผมชอบทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ทุกคนคือคนจีน ทำไมต้องทำร้ายกัน สงบศึกกันดีกว่า ทุกอย่างเป็นแค่เรื่องที่เข้าใจผิดกันแค่นั้น!" ประธานหวู่หัวเราะ

"ประธานหวู่? ทำไมหรอ? ประธานหวู่ นี่คือสงบศึกที่คุณว่าหรอ?"

"หมอเทวดาหลินมีอะไรไม่พอใจหรอ? พวกเราแสดงออกด้วยความจริงจัง 120% เลยนะ" ประธานหวู่พูดด้วยความไม่เข้าใจ