บทที่ 682 จนมุม

"เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเหลียงซวนเหม่ย มันมาถึงจุดนี้แล้ว จะมาบอกใครผิดใครถูกก็ไม่มีความหมายแล้ว ถ้าหมอเทวดาหลินไม่ลงมือ งั้นสิ่งที่เร่งด่วนที่สุดคือการหาวิธีเพื่อต่อกรกับลี่หวู่จี๋!" เหลียงเว่ยกั๋วตะโกน

"ท่านสาม ลี่หวู่จี๋คือผู้ปราดเปรื่องนะ พวกเรา...พวกเราจะสู้ยังไง?" คนตระกูลเหลียงพูดเสียงสั่น

"แค่ลี่หวู่จี๋คนเดียว พวกเรายังสู้ไม่ได้หรอ? ตระกูลเหลียงไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น ด้วยความแข็งแกร่งของครอบครัว ตอนนี้ผมกังวลว่าที่ลี่หวู่จี๋ท้าประลองหลินหยางจะเป็นคำสั่งของสมาคมศิลปะการต่อสู้ ดังนั้นพวกคุณไปสืบมาให้รู้ถึงท่าทีของสมาคมศิลปะการต่อสู้! ถ้าสมาคมศิลปะการต่อสู้ไม่ได้สั่งให้ลี่หวู่จี๋ทำเช่นนั้น แค่ลี่หวู่จี๋คนเดียวก็ไม่สามารถทำอะไรตระกูลเหลียงของพวกเราได้ แต่ถ้าสมาคมศิลปะการต่อสู้เข้ามายุ่งด้วย งั้น..."

เหลียงเว่ยกั๋วไม่พูดต่อ

สีหน้าของทุกคนไม่ค่อยดี

ความหมายของเขา ทุกคนรู้ดี

ในเวลานี้ มีเสียงที่จริงจังดังมาจากด้านนอกประตู

"ถ้าสมาคมศิลปะการต่อสู้จะเข้ามายุ่งจริงๆ งั้น เหลียงซวนเหม่ย คุณก็ต้องขอให้หมอเทวดาหลินมาช่วย!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็หันกลับไป

มองร่างสองร่างที่เดินเข้ามา

เป็นชายชราคนหนึ่งและเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มคือเหลียงถ่าน คือหลานของเหลียงฉินซงหัวหน้าตระกูลรอง

และชายชราคือ...เหลียงฉินซง

"ท่านสองหรอ?"

"ท่านสองมาแล้ว!"

"ท่านสอง!"

ทุกคนหันหน้าไปและอุทาน

"ท่านสอง คุณมาได้ยังไง? คุณไม่ได้อยู่ที่บ้านกับพี่ใหญ่หรอ?" เหลียงเว่ยกั๋วแปลกใจ

"พี่ใหญ่กับผมรู้เรื่องแล้ว เรื่องนี้ไม่ธรรมดา! เกินกว่าเรื่องที่ตระกูลจะรับไหวแล้ว! ดังนั้นผมจึงต้องมา!" เหลียงฉินซงพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เหลียงเว่ยกั๋วผงะ พูดเสียงต่ำ: "พี่สอง คุณหมายความว่ายังไง?"

"เว่ยกั๋ว คุณไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้!"

เหลียงฉินซงเดินมาด้านหน้าของเหลียงซวนเหม่ย สีหน้าจริงจังและถาม: "ซวนเหม่ย บอกมา! คุณเป็นอะไรกับหมอเทวดหาหลิน?"

เหลียงซวนเหม่ยสีหน้าตกใจ ถามอย่างระมัดระวัง: "ท่านสอง คุณ...คุณถามสิ่งนี้ทำไม?"

"เพราะตระกูลอยากให้คุณเชิญหมอเทวดาหลินมา สู้กับลี่หวู่จี๋!"

"ท่านสอง ฉันทำไม่ได้ ฉันบอกแล้วว่าหมอเทวดาหลินปฏิเสธหนังสือท้าประลองของลี่หวู่จี๋ไปแล้ว เขาจะไม่ไปสู้!" เหลียงซวนเหม่ยส่ายหัว

"เขาไม่อยากสู้! คุณก็หาวิธีทำให้เขาไปสู้! ซวนเหม่ย ผมไม่ได้กำลังเจรจากับคุณ แต่นี่เป็นคำสั่ง! ถ้าครั้งนี้คุณไม่สามารถเชิญให้หมอเทวดาหลินมาสู้กับลี่หวู่จี๋ได้! งั้นสายตระกูลของพวกคุณก็ออกไปจากตระกูลเหลียงซะ!" เหลียงฉินซงตะโกนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เมื่อเหลียงซวนเหม่ยได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไป

เหลียงซวนเหม่ยมองเเหลียงฉินซงด้วยความเหลือเชื่อ ปากของเธอผงะ อ้าปากและไม่พูด

เธอตกตะลึง

"พี่สอง!"

เหลียงเว่ยกั๋วรีบร้อน พูดกกับเหลียงฉินซง: "คุณทำอย่างงี้ได้ยังไง? ในเวลานี้ตระกูลของพวกเราควรรวมเป็นหนึ่งเดียวและต่อสู้กับศัตรูของพวกเรา คุณ...ทำไมคุณ..."

"เว่ยกั๋ว! ทำไมคุณถึงไม่เข้าใจอะไรอย่างงี้? ศัตรูของพวกเราหรอ? นั่นมันผู้ปราดเปรื่องนะ! หรือว่าคุณยังไม่เคยได้ยินฝีมือของลี่หวู่จี๋หรอ? เขาคือคนที่เราต่อกรได้หรอ? แม้ว่าจะต่อกรกับเขาได้ แล้วสมาคมศิลปะการต่อสู้? ลี่หวู่จี๋คือผู้ปราดเปรื่องหนึ่งเดียวในสมาคมศิลปะการต่อสู้! สมาคมศิลปะการต่อสู้ต้องพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อปกป้องเขา! และต้องยืนอยู่ข้างเขา! ผมจะบอกคุณให้ พี่ใหญ่เห็นด้วยที่ผมทำแบบนี้ ผมทำไปทั้งหมดเพื่อตระกูลเหลียง!" เหลียงฉินซงพูดอย่างเย็นชา

"ผมไม่เห็นด้วย ! !" เหลียงเว่ยกั๋วตบโต๊ะและตะโกน

"คุณไม่ได้เป็นตัวแทนของตระกูลเหลียง! คุณไม่เห็นด้วยก็ไม่มีประโยชน์!" เหลียงฉินซงไม่แสดงสีหน้าอะไร

"คุณ...คุณ...คุณ..." เหลียงเว่ยกั๋วโมโหจนตัวสั่น

เหลียงซวนเหม่ยมองทุกอย่างเงียบๆ น้ำตาไหลลงมาจากหางตา

"นี่มันเรื่องอะไร? ทำไมทุกคนถึงมาที่นี่?"