บทที่ 686 ให้คำอธิบายกับผม!

หลินหยางได้ยินแล้วรีบพุ่งออกไปทันที กระโดดขึ้นรถตรงไปที่โรงพยาบาลในเมืองอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ไปถึงโรงพยาบาลในเมือง มีผู้ชายสวมชุดสูทคนหนึ่งเดินเข้ามา

"ประธานหลิน! ผมรู้สถานการณ์แล้ว คุณเหลียงอาจจะไม่ทันระวังเลยเผลอตกแม่น้ำซีเจียง คุณเว่ยเยี่ยนลงไปช่วยเธอ แต่เนื่องจากคุณเว่ยเยี่ยนว่ายน้ำไม่ค่อยเก่ง อาจจะเกิดข้อผิดพลาดเล็กน้อย โชคดีที่พนักงานในร้านชานมว่ายน้ำเก่ง ก็เลยช่วยพวกเธอสองคนขึ้นมาได้ ตอนนี้กำลังทำการช่วยเหลืออย่างเต็มที่!" ผู้ชายคนนั้นพูด

"หมอที่ทำการช่วยเหลือเป็นใคร?" หลินหยางรีบถาม

"ผู้อำนวยการเฉินของโรงพยาบาล"

"รีบพาผมไปห้องฉุกเฉินเดี๋ยวนี้!" หลินหยางตะคอก

"ครับ ประธานหลิน เชิญทางนี้"

ผู้ชายคนนั้นพยักหน้า หลังจากนั้นพาหลินหยางตรงไปที่ห้องฉุกเฉิน

"ฮืม? หมอเทวดาหลิน คุณมาได้ยังไง?"

หลังจากเห็นหลินหยางมา มีหมอหลายคนที่เดินผ่านรู้สึกประหลาดใจ

แต่หลินหยางในตอนนี้กำลังรีบ ไม่มีเวลาทักทายพวกเขา

หลังจากที่รู้การมาของหลินหยาง หมอเฉินที่อยู่ในห้องฉุกเฉินรีบเปิดประตูทันที

หลินหยางรีบเปลี่ยนชุด พุ่งตรงเข้าไปในห้องฉุกเฉินโดยตรง

"หมอเทวดาหลิน!" หมอเฉินและทีมแพทย์คนอื่นพยักหน้าให้เขา

"สถานการณ์ในตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?"

หลินหยางกัดฟันถาม

"มีน้ำค้างจำนวนมาก! ต้องล้างกระเพาะ นอกเหนือจากนี้ การหายใจของคุณเหลียงก็มีปัญหาด้วย อาจจะเป็นเพราะอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้กำเริบ!" หมอเฉินพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"พวกคุณทำกันรักษาด้วยวิธีของพวกคุณต่อ ผมจะใช้เข็มเงินประคับประคองชีพจรของเธอให้คงที่"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม หลังจากนั้นหยิบเข็มเงินที่ตนเองพกติดตัวออกมา เริ่มทำการรักษาและให้ความร่วมมือกับหมอคนอื่น

อาการของเว่ยเยี่ยนถือว่าไม่เป็นอะไรมาก

เธอแค่ดื่มน้ำในแม่น้ำมากเกินไป การรักษาของเธอถือว่าค่อนข้างง่าย

ส่วนอาการของเหลียงซวนเหม่ยค่อนข้างแย่

เดิมทีร่างกายของเธอก็เต็มด้วยด้วยบาดแผลอยู่แล้ว ตกลงไปในแม่น้ำที่เย็นเฉียบแบบนี้ ส่งผลให้บาดแผลของเธอติดเชื้อ และอาการอย่างอื่นกำเริบ ทำให้อาการของเธอค่อนข้างอันตราย

หลินหยางฝังเข็มเงินลงบนตัวของเธอทีละเข็ม ในขณะเดียวกันก็หยิบราชาโสมออกมา หั่นออกมาชิ้นเล็ก ลนไฟบนตะเกียงแอลกอฮอล์ให้พอประมาณ หลังจากนั้นป้อนใส่ปากของเธอ

ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ของล้ำค่าทุกอย่างถูกนำออกมาใช้จนหมด

หมอเฉินและคนอื่นเหงื่อท่วมตัว พยายามช่วยเหลืออย่างเต็มที่ไม่หยุดพักแม้แต่นิดเดียว

ภายในห้องฉุกเฉินเต็มไปด้วยแรงกดดันและประหม่า

เป็นแบบนี้อยู่ห้าชั่วโมงเต็ม ทุกคนถึงเริ่มวางงานที่อยู่ในมือลงทีละนิด

"หมอเทวดาหลิน ต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายของคุณเหลียงแล้ว!" หมอเฉินวางอุปกรณ์การแพทย์ลง มองไปทางหลินหยางแล้วพูดเสียงเบา

หลินหยางพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

น้ำค้างที่อยู่ในร่างกายของเหลียงซวนเหม่ยถูกขับออกมาหมดแล้ว บาดแผลของเธอก็ได้รับการฆ่าเชื้อและเย็บ

แต่ว่า…เนื่องจากสมองขาดออกซิเจนนานเกินไป จึงทำให้ตกอยู่ในอาการหลับไหล

ถ้าหากเธอสามารถฟื้นขึ้นมาในเวลาสิบกว่าชั่วโมงข้างหน้า ทุกอย่างก็จะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น เหลียงซวนเหม่ยก็จะเริ่มหายเป็นปกติ

แต่ถ้าหากไม่ฟื้นภายในสิบกว่าชั่วโมง…

เธอก็จะตกอยู่ในสภาพผักแบบนี้ตลอดไป

หมอเฉินรู้ หลินหยางยิ่งรู้

ดังนั้นหลินหยางจึงไม่ได้พูดอะไร

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณราชาโสมที่สามารถช่วยซื้อชีวิตของเธอเอาไว้ ไม่อย่างนั้นด้วยอาการบาดแผลติดเชื้อของเธอก็เพียงพอที่จะคร่าเอาชีวิตของเธอแล้ว

"ย้ายผู้ป่วยไปพักที่ห้องไอซียู!"

"ค่ะหมอเฉิน"

พยาบาลพยักหน้า หลังจากนั้นพาตัวเหลียงซวนเหม่ยออกไป

หลินหยางก็เดินออกจากห้องฉุกเฉินด้วยความเหนื่อยล้า

"ประธานหลิน!"