บทที่ 685 เหลียงซวนเหม่ยกระโดดแม่น้ำ

"ทำไม? ไม่สะดวกหรอ?"

"ไม่ใช่...พี่สะใภ้ค่อนข้ายุ่งหน่ะ อาจจะไม่มีเวลามาที่นี่" หลินหยางยิ้มอย่างขมขื่น

"พี่ ทำให้ฉันสักครั้งได้ไหม?"

"ทำไม?"

"ฉันอยากเจอพี่สะใภ้ แม้ว่าเธอไม่อยากมา ก็ต้องหาวิธีช่วยฉันพาเธอมา ได้ไหม?" เหลียงซวนเหม่ยพูดอย่างจริงจัง

"เอ่อ..."

"พี่...ขอร้องแหละ ตราบใดที่คุณตกลงคำขอนี้ คุณให้ฉันทำอะไรก็ยอม..."

"ผมขอโทรถามเธอก่อนละกัน..."

"โทรทำไม? คุณกลับไปที่เจียงเฉินแล้วพาเธอมาเลยก็ได้! เรื่องแบบนี้คุณต้องแสดงความจริงจัง! ใช่ นี่ให้คุณ!"

จู่ๆ เหลียงซวนเหม่ยก็ถอดสร้อยคอที่ห้อยลงมาจากคอและยื่นให้หลินหยาง

หลินหยางตกใจอย่างมาก

"บอกพี่สะใภ้ นี่คือของที่ฉันให้เธอ นี่น่าจะเพียงพอที่จะแสดงความจริงใจของฉันได้? ฉันอยากเจอที่สะใภ้จริงๆ พี่ คุณรีบไปเถอะ..." เหลียงซวนเหม่ยพูดร้องขอ

หลินหยางรับสร้อยมา ขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"พี่ หรือว่าแม้แต่คำขอร้องเล็กน้อยนี้ยังตกลงกับฉันไม่ได้?"

เมื่อเห็นหลินหยางลังเลไม่ตอบตกลง เหลียงซวนเหม่ยก็น้ำตาไหล พูดด้วยความน้อยใจ

หลินหยางแพ้ให้กับเคล็ดลับนี้มากที่สุด

เมื่อเห็นเหลียงซวนเหม่ยร้องไห้ออกมาแบบนี้ ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงพยักหน้าพูด: "โอเค โอเค ผมตกลง ตอนนี้ผมจะไปพาพี่สะใภ้ของคุณมา โอเคไหม? คุณเองก็อย่าทำให้ตัวเองเป็นแบบนี้ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่"

"งั้น...พี่กลับไปเจียงเฉินคืนนี้เลย พรุ้งนี้พาพี่สะใภ้มาได้ไหม?" เหลียงซวนเหม่ยน้ำตาไหลออกมา

"ไปคืนนี้หรอ? ต้องรีบไปขนาดนั้นหรอ?" หลินหยางแปลกใจเล็กน้อย

"ฉันแค่อยากรีบเจอพี่สะใภ้"

"เอ่อ..."

"เอาอย่างงี้ คืนนี้คุณกลับไป บอกเรื่องนี้กับพี่สะใภ้ จากนั้นก็ให้เวลาเธอจัดการธุระของเธอครึ่งวัน พรุ้งนี้ตอนเย็นค่อยมากินข้าวกับครอบครัว ได้ไหม?"

"พรุ้งนี้ตอนเย็นหรอ...โอเค" หลินหยางถอนหายใจ จากนั้นก็พูด: "ผมจะพาคุณกลับไปละกัน รอคุณกลับไปแล้วผมจะไปจองตั๋วเครื่องบิน"

"พี่ คุณไปก่อนเถอะ ฉันอยากอยู่รับลมที่นี่สักหน่อย ช่วงนี้เกิดหลายเรื่องเยอะมาก ฉันอยากอยู่เงียบๆ" เหลียงซวนเหม่ยพูดเบาๆ

คิ้วของหลินหยางขมวดเข้าหากัน

เหลียงซวนเหม่ยยิ้มให้เขา: "พี่ ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ คุณกลับไปก่อนเถอะ!"

"งั้นคุณ...ก็รีบกลับนะ..."

"สบายใจได้ เดี๋ยวฉันก็กลับแล้ว ฉันโทรหาผิงเฉาแล้ว เดี๋ยวเขาก็ขับรถมารับฉัน..."

"โอเค งั้นผมไปก่อน!"

หลินหยางหมดหนทาง เดินออกไปจากริมแม่น้ำ

เหลียงซวนเหม่ยมองแผ่นหลังของเขาจากไป น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง

"ประธานหลิน!"

เว่ยเยี่ยนที่รออยู่ข้างรถพูด

"ช่วยจองตั๋วกลับไปเจียงเฉินคืนนี้หน่อย" หลินหยางหยิบบุหรี่ออกมา จุดและพูดอย่างเฉยเมย

"ไปเจียงเฉินหรอ? ประธานหลิน เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ทำไมถึงจองเครื่องบินไปเจียงเฉิน?" เว่ยเยี่ยนพูดด้วยความตกใจ

"ไม่ต้องถามแล้ว ไปจองตั๋วเถอะ"

"รับทราบ ประธานหลิน แต่...เวลาไหนดี?"

"อืม...เที่ยงคืนละกัน!"

"รับทราบประธานหลิน เดี๋ยวอีกสักพักฉันจะไปส่งคุณที่สนามบินละกัน"

"ไม่ต้อง ผมขับรถไปสนามบินเอง คุณช่วยผมจัดการคอยจับตามองเหลียงซวนเหม่ยที่นี่หน่อย! รอดูว่าเธอจะกลับบ้านเมื่อไหร่ แล้วโทรหาผม" หลินหยางพูด

"รับทราบ" เว่ยเยี่ยนพยักหน้า

หลินหยางขับรถออกไป

เว่ยเยี่ยนเดินไปที่ร้านชานมริมแม่น้ำและนั่งลง สั่งชานมหนึ่งถ้วย และมองไปที่เหลียงซวนเหม่ยริมแม่น้ำผ่านหน้าต่าง

อย่างไรก็ตามเหลียงซวนเหม่ยนั่งอยู่ตรงนั้นเงียบๆ ไม่ขยับ แปลกมาก

เป็นแบบนี้เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง

ชาของเว่ยเยี่ยนเย็นหมดแล้ว

แปลกๆ

เว่ยเยี่ยนขมวดคิ้ว ยืนขึ้น

ในเวลานี้ สายของหลินหยางโทรเข้ามา

"ผมถึงสนามบินแล้ว ซวนเหม่ยกลับไปแล้วหรือยัง?" หลินหยางถาม

"ยัง ประธานหลิน คุณผู้หญิงเหลียงนั่งอยู่ตรงนั้นชั่วโมงกว่าแล้ว" เว่ยเยี่ยนพูด

"อะไรนะ?"

หลินหยางตกใจ: "เหลียงผิงเฉาไม่ได้มารับเธอหรอ?"

"ฉันไม่เห็นใครมารับคุณผู้หญิงเหลียงเลย" เว่ยเยี่ยนพูด

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น เขากำลังจะเดินไปที่จุดตรวจรักษาความปลอดภัย

"คุณไปกระตุ้นเธอหน่อย ให้เธอรีบกลับไป" หลินหยางพูดอย่างจริงจัง

"รับทราบ"

เว่ยเยี่ยนพยักหน้า ลุกขึ้นออกจากร้านน้ำชาและเดินไปทางเหลียงซวนเหม่ย

ไม่รู้ทำไม ใจของเว่ยเยี่ยนเต้นแรงขึ้น

การแสดงของเหลียงซวนเหม่ยแปลกเกินไป