บทที่ 684 การพูดโดยอ้อม

"คุณคุณคุณ...กล้ามาตบผมหรอ?"

เหลียงผิงเฉาเอามือป้องหน้า มองเหลียงซวนเหม่ยอย่างเหลือเชื่อ

"คุณนี่มันเลวจริงๆ! ! ยิ่งกว่าคนเลวเสียอีก!" เหลียงซวนเหม่ยตะโกน

"ผมเลวหรอ? แล้วคุณหล่ะ? อย่าลืมนะ! คุณแซ่เหลียง คนเหล่านั้นคือญาติคุณ! คุณหล่ะ? กลับเอาแต่ทำเป็นให้ความสนิทสนมกับคนภายนอก! ถ้าผมเลว! แล้วคุณดียังไง!" เหลียงผิงเฉาระเบิด

"ฉันไม่อยากคุยกับคุณ! ตอนนี้ฉันจะไปที่ตระกูลเหลียง! หมอ! หมอ! !"

เหลียงซวนเหม่ยตะโกน

ไม่นาน หมอคนหนึ่งก็เข้ามาพร้อมกับพยาบาล

"คุณผู้หญิงเหลียง คุณเป็นอะไร? ไม่สบายตรงไหน?" หมอคนนั้นรีบเข้ามาถามทันที

เหลียงซวนเหม่ยมองหมอ ตกใจ: "หมอจ้าวหล่ะ?"

"หมอจ้าวเกิดอุบัติเหตุรถยนต์ ตอนนี้กำลังทำการผ่าตัดช่วยเหลืออยู่ พวกเราจะรับผิดชอบการรักษาของคุณต่อ คุณผู้หญิงเหลียง คุณไม่สบายใจตรงไหนบอกผมได้เลย" งั้นหมอว่ายังไง

"อะไรนะ? เกิดอุบัติเหตุรถยนต์หรอ?"

เหลียงซวนเหม่ยอึ้ง มองเขาด้วยความตกใจ

เขายังดีๆ อยู่เลย ทำไมจู่ๆ เกิดอุบัติเหตุได้หล่ะ?

เรื่องนี้มันบังเอิญเกินไปไหม?

ไม่นาน เหลียงซวนเหม่ยก็หันไปมองเหลียงผิงเฉาด้วยสีหน้าไม่ดี

"ตอนนี้ตระกูลเหลียงถูกกดดันให้เป็นบ้าแล้ว ซวนเหม่ย คุณน่าจะเข้าใจว่าสถานการณ์เป็นยังไง สุนัขจะกระโดดข้ามกำแพงเมื่อพวกมันกังวล แล้วคนหล่ะ!" เหลียงผิงเฉาพูดเสียงแหบ

เหลียงซวนเหม่ยว่างเปล่า เข้าใจแล้ว...

ไม่รู้เวลานานไปเท่าไหร่

เธอหันหน้าด้วยสีหน้าไม่ดี และพูดกับหมอ: "หมอ ฉัน...อยากทำเรื่องออกโรงพยาบาล..."

"คุณผู้หญิงเหลียง ตอนนี้อาการของคุณยังไม่เหมาะสมในการออกโรงพยาบาล คุณต้องพักฟื้นก่อน!" หมอพูด

"หมอ คุณช่วยจัดการเถอะ ฉันกลับบ้านไปพักฟื้นได้..." เหลียงซวนเหม่ยพูดเบาๆ

"แต่..."

"แต่อะไร? เรียกให้คุณมาจัดการเรื่องนี้ คุณรีบไปทำสิ จะมาพูดอะไร?" เหลียงผิงเฉาตะโกน

เมื่อหมอเห็นจึงไม่ยืนกรานอีกต่อไป

ไม่นาน เหลียงซวนเหม่ยก็นั่งบนรถเข็นและออกไปจากโรงพยาบาลพร้อมกับเหลียงผิงเฉา

ในเวลาเดียวกัน หลินหยางรีบกลับมาที่โรงพยาบาลเมือง

เมื่อลงรถ เขาก็ไปที่ห้องผ่าตัดพร้อมกับเว่ยเยี่ยน

เขาใช้ใบหน้าของหมอเทวดาหลิน หลายคนในห้องรู้จักเขา

"หมอเทวดาหลินมาแล้ว!"

"หมอเทวดาหลิน!"

"หมอเทวดาหลินสวัสดี!"

หมอพยาบาลหลายคนยิ้มทักทายกับหลินหยาง

หลินหยางพยักหน้า

ในความคิดของเขา หมอพยาบาลทุกคนทุกคนควรค่าแก่การเคารพมากที่สุด และไม่มีความแตกต่างระหว่างสูงและต่ำ

เมื่อมาถึงห้องผ่าตัด หลินหยางก็นั่งมองและรออย่างนิ่งสงบ

สมาชิกครองครัวของหมอจ้าวก็มากันหมดแล้ว

พวกเขาโอบกอดกัน ประหม่าและไม่สบายใจ และหลายคนหลั่งน้ำตา

"ไม่ต้องกังวล หมอจ้าวไม่เป็นอะไร"

หลินหยางเดินเข้ามา พูดอย่างปลอบใจ

"หมอเทวดาหลิน คุณต้องหาวิธีช่วยลูกชายของผมด้วย!" ชายอายุหกสิบเจ็ดสิบกอดหลินหยางและร้องไห้

หลินหยางตบไหล่ของเขาพูดเสียงแหบ: "สบายใจได้ มีผมอยู่! ไม่เป็นอะไร"

หลายคนร้องไห้หนักขึ้น

ในเวลานี้ เว่ยเยี่ยนข้างๆ ยื่นภาพกล้องวงจรปิดมาให้เขา

หลินหยางกวาดสายตามองภาพกล้องวงจรปิด: "นี่คือป้ายทะเบียนขอตระกูลเหลียง"

"ตระกูลเหลียงหรอ? ประธานหลิน นี่คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหม" เว่ยเยี่ยนพูดอย่างจริงจัง

หลินหยางไม่พูด

ติ้ด! !

ประตูห้องผ่าตัดเปิดขึ้น