บทที่ 690 ผู้แข็งแกร่งรวมตัว

แขนของเขาดุดันและรวดเร็ว สะเทือนฟ้าสะเทือนดินเพียงใด น่ากลัวเพียงใด

แต่ในขณะที่หัวไหล่ของเขากำลังฟาดลงมา หลินหยางขยับนิ้วมือ ก้นบุหรี่ที่อยู่ในมือบินตรงเข้าไปหาแขนของลี่หวู่จี๋

เดิมทีแรงกระแทกของก้นบุหรี่ก็ไม่ได้มีพละกำลังโจมตีอะไรอยู่แล้ว

แต่ว่า…ก้นบุหรี่กลับกระทบลงบนจุดชีพจรด้านชาบนแขนของลี่หวู่จี๋อย่างแม่นยำ ทันใดนั้น แขนข้างนั้นของลี่หวู่จี๋รู้สึกชา พลังโจมตีลดลงไปเกือบครึ่ง!

ฮืม?

แววตาลี่หวู่จี๋เย็นชาลง ดึงมือกลับแล้วกระโดดถอยหลังอย่างกะทันหัน

ในตอนนั้นเอง หลินหยางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พุ่งออกมาอย่างกะทันหัน ยื่นมือออกไปคว้าแขนของลี่หวู่จี๋แล้วเหวี่ยงออกไปโดยตรง

พละกำลังถูกปลดปล่อย

ฟิ่ว!

ลี่หวู่จี๋ลอยกระเด็นออกไปกระแทกใส่กระถางต้นบอนไซที่วางอยู่ตรงข้างประตูใหญ่ ล้มลงบนพื้นสนามนอกห้องโถงอย่างแรง

คนของตระกูลเหลียงที่ยืนดูอยู่บนกำแพงรู้สึกตกใจมาก

"เร็วมาก ตามการเคลื่อนไหวของพวกเขาไม่ทันเลยด้วยซ้ำ!"

"นี่ก็คือศึกผู้ปราดเปรื่องเหรอ?"

ทุกคนรู้สึกประหลาดใจมาก

หลินหยางเคลื่อนไหวอีกครั้ง พุ่งตรงเข้าไปหาลี่หวู่จี๋

แต่ลี่หวู่จี๋ที่ล้มอยู่บนพื้นไม่ได้รับผลกระทบอะไร หลังจากที่เขาดีดตัวลุกขึ้นยืน สองมือตั้งท่า โจมตีไปทางหลินหยาง

มือและเท้าของทั้งสองประสานกัน มีภาพติดตาของหมัดและเท้าปรากฏขึ้นจำนวนนับไม่ถ้วน ต่างฝ่ายต่างโจมตีอย่างดุดัน

ทุกการโจมตีล้วนแต่สามารถทำลายแผ่นเหล็ก!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง…

มีเสียงที่น่าอึดอัดใจดังขึ้นภายในคฤหาสน์ตระกูลเหลียงอย่างต่อเนื่อง

คนของตระกูลเหลียงรู้สึกตกใจมาก

แต่ในขณะเดียวกัน ก็สะเทือนไปทั่วทั้งเยี้ยนจินเช่นกัน!

ตอนนี้มีคนของตระกูลเหลียงได้เผยแพร่เรื่องของศึกผู้ปราดเปรื่องออกไปแล้ว

ชั่วขณะ ผู้คนในวงการศิลปะการต่อสู้นับไม่ถ้วนตรงดิ่งมาที่คฤหาสน์ตระกูลเหลียงอย่างรวดเร็ว…

ยอดเขาหยางซาน

ตอนนี้ มีการตั้งเต็นท์อยู่หลายจุด

ผู้คนมากมายของวงการศิลปะการต่อสู้เดินทางมาที่นี่ทันทีที่ได้รู้ข่าว รอศึกผู้ปราดเปรื่องที่จะเริ่มขึ้น

พวกเขาไม่อยากเสียเวลาไปพักโรงแรมที่อยู่ตีนเขา จึงตัดสินใจพักผ่อนที่นี่ พรุ่งนี้เช้าจะได้เห็นการต่อสู้ของผู้ปราดเปรื่องโดยตรง

ในขณะเดียวกันก็มีรถหรูไม่น้อยจอดอยู่บนยอดเขา ล้วนแต่มีคนนอนพักผ่อนอยู่ในรถทุกคัน

ทันทีที่ศึกผู้ปราดเปรื่องของพรุ่งนี้เริ่มต้นขึ้น ทั้งเขาหยานซานต้องถูกปิดตายแน่นอน ดังนั้นการมาล่วงหน้าก็ถือว่าไม่เลว

แต่ศึกผู้ปราดเปรื่องกำลังจะเริ่มต้นขึ้น คืนนี้ ใครจะสามารถนอนหลับ?

ความตื่นเต้น ความคาดหวังล้วนแต่ปกคลุมหัวใจของทุกคน…

"นี่ พวกคุณว่าใครมีโอกาสเป็นผู้ชนะศึกผู้ปราดเปรื่องของวันพรุ่งนี้มากกว่า!" ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนพูดทำลายบรรยากาศที่เงียบสงบของยอดเขาหยางซาน

มีผู้คนมากมายที่กำลังนอนพักผ่อนหรือไม่ก็เล่นโทรศัพท์ เงยหน้าขึ้นมองไปตามทิศทางของเสียง

"เรื่องนี้ยังต้องคิดอีกเหรอ มันต้องเป็นผู้ปราดเปรื่องหลินอยู่แล้ว!"

"ทำไมถึงพูดแบบนี้?"

"เหอะ ผู้ปราดเปรื่องหลินเป็นใคร? เขาเป็นถึงผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์! ศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์น่ากลัวแค่ไหนคุณเองก็น่าจะรู้! คุณพุ่งเข้าไปทำร้ายเขาจนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ต้องแลกกับเข็มเงินที่เสียบอยู่บนตัว แบบนั้นมันคุ้มหรือเปล่า? ผู้ปราดเปรื่องลี่จะเอาอะไรไปสู้กับผู้ปราดเปรื่องหลิน? ยิ่งไปกว่านั้นศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์สามารถเพิ่มศักยภาพทางร่างกาย และสามารถใช้เข็มเงินทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นอัมพาต! เกรงว่าพรุ่งนี้ พวกเขาสองคนสู้กันได้ไม่กี่กระบวนท่า ผู้ปราดเปรื่องลี่ก็คงจะล้มแล้ว!" มีเสียงหัวเราะที่เย็นชาดังขึ้น

"น้องชาย คุณพูดแบบนี้แสดงว่าเดิมพันฝั่งของผู้ปราดเปรื่องหลินหมดเลยใช่หรือเปล่า?" คนคนนั้นยิ้มแล้วถาม

"ไร้สาระ! ผมขายบ้านขายรถเอาไปเดิมพันผู้ปราดเปรื่องหลินหมดแล้ว! ผู้ปราดเปรื่องหลินต้องชนะ!"

"ผมก็คิดแบบนั้น!"

"ผู้ปราดเปรื่องหลินไม่ใช่คนธรรมดา! แม้กระทั่งซือหม่าซั่วฟางก็โดนเขาเล่นงาน ผู้ปราดเปรื่องลี่ก็ไม่รอดแน่นอน!"

"ผมก็คิดว่าผู้ปราดเปรื่องหลินมีโอกาสชนะมากกว่า!"

มีเสียงพูดสนับสนุนดังขึ้น

แต่ในขณะเดียวกันก็มีเสียงคัดค้านเหมือนกัน

"มันจริงอยู่ที่ว่าผู้ปราดเปรื่องหลินดูแล้วแข็งแกร่งมาก ยิ่งไปกว่านั้นด้วยทักษะการแพทย์ของเขาสามารถรู้ได้ในทันทีว่าศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ของเขาไม่ธรรมดา แต่ในมุมมองของผม ผู้ปราดเปรื่องหลินไม่ใช่คนฝึกยุทธ ยังไงผู้ปราดเปรื่องลี่ก็เป็นคนที่ฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก พวกคุณอย่าลืม ผู้ปราดเปรื่องลี่เป็นถึงบุคคลอันดับที่สิบห้าของรายชื่อผู้ปราดเปรื่อง! ผู้ปราดเปรื่องหลินสามารถเอาชนะซือหม่าซั่วฟางนั่นเป็นเพราะเขาไร้ความสามารถ! เขาเป็นแค่อันดับที่ยี่สิบของรายชื่อผู้ปราดเปรื่อง ห่างชั้นกันตั้งห้าอันดับ!"

หลังจากสิ้นเสียงประโยคนี้ เสียงพูดคุยกันเริ่มเงียบลงทันที