บทที่ 695 ก้มหัวเถอะ!

ผู้คนที่อยู่โดยรอบเงียบ

แต่ละคนมองไม่กระพริบตา หัวใจเต้นรัว เลือดพลุ่งพล่าน

คนคนนี้เป็นแค่หมอแพทย์แผนจีนคนนึงจริงเหรอ?

ไม่ เขาไม่ใช่!

หมอเทวดาหลินในปัจจุบันไม่ได้เป็นแค่หมอแน่นอน

เขายังเป็นผู้ปราดเปรื่องที่ไม่มีใครเทียบ!

ยิ่งไปกว่านั้น…เป็นผู้ปราดเปรื่องที่มีป้ายเทียนเจียวสองแผ่น

หวู่ไคโชวโดนบีบคั้นจนลาออกจากตำแหน่ง สมาคมศิลปะการต่อสู้ต้องมีการจัดระบบใหม่เพราะเรื่องนี้

นี่เป็นสิ่งที่ผู้คนมากมายไม่ต้องการเห็น แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นสิ่งที่ผู้คนหลายคนคาดหวัง

หลังจากจบเรื่องนี้ สมาคมศิลปะการต่อสู้จะไม่เหมือนเดิมอีก

"นี่ก็คือหมอเทวดาหลินเหรอ?"

ผู้คนที่อยู่บนตึกสูงถอนหายใจ แววตาเป็นประกาย

"ดังคำพูดที่ว่ามีเขาเจียงซานย่อมมีอัจฉริยะ คนรุ่นหลังที่ยอดเยี่ยมคนนี้ได้สร้างความฮือฮาให้กับวงการศิลปะการต่อสู้ทั้งประเทศแล้ว!" ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านข้างพูด

"ยิ่งไปกว่านั้นอายุของเขาเพิ่งจะเท่านี้…สวรรค์ ไม่กล้าจินตนาการเลย หลังจากนี้สิบปี หมอเทวดาหลินจะเป็นยังไง"

"ใช่…แต่ก็อย่างที่โบราณว่าคนที่คิดจะทำงานใหญ่ย่อมตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่น นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น! หลังจากนี้สิบปีจะเป็นยุคของเขา แต่เขาจะสามารถอดทนไปถึงตอนนั้นหรือเปล่า เรื่องนี้ไม่มีใครรู้"

มีกลุ่มอิทธิพลรุ่นอาวุโสไม่น้อยพากันพูดกระซิบกระซาบ

ส่วนเหลียงหูเซียวรู้สึกโกรธจนแทบจะมีควันออกจากหู

"บัดซบ ไอ้คนไร้ประโยชน์ลี่หวู่จี๋! ไร้ประโยชน์สิ้นดี!" เหลียงหูเซียวสบถ

"หมอเทวดาหลินชนะแล้ว! จบแล้ว! จบแล้ว! ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว!"

"แม้กระทั่งประธานหวู่ก็โดนเขาบีบคั้นจนลาออกจากตำแหน่ง…สวรรค์ ตระกูลเหลียงของเราควรเผชิญหน้ากับความโกรธเขายังไง?"

"คราวนี้จบสิ้นแน่!"

ทุกคนพูดด้วยเสียงที่สั่นเทา

"เร็ว รีบไปหาชิวเยี้ยน! ไปหาเฟิงหยาน!" เหลียงฉินซงที่อยู่ด้านข้างพูดด้วยความร้อนใจ

"หาพวกเขามีประโยชน์อะไร? น้องสอง แกคิดว่าพวกเขาจะช่วยเกลี้ยกล่อมหมอเทวดาหลินเหรอ? พวกเขาไม่ได้รู้จักหมอเทวดาหลิน! ตอนนี้คนที่ควรไปเชิญคือซวนเหม่ย!" เหลียงหูเซียวพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"พี่ใหญ่ พี่ไม่รู้อะไร! ตอนนี้ซวนเหม่ยนอนหมดสติอยู่ที่โรงพยาบาล มีแต่ชิวเยี้ยนถึงจะสามารถช่วยตระกูลเหลียง"

เหลียงเว่ยกั๋วรู้สึกร้อนใจมาก

เขาแค่อยากจะบอกสถานะที่แท้จริงของหลินหยางออกมาเดี๋ยวนี้ แต่ก็ไม่กล้าพูด

ถ้าหากพูดออกไป มีแต่จะทำให้หมอเทวดาหลินยิ่งโกรธ!

พู่!

ในตอนนั้นเอง เหลียงฉินซงอ้าปากอย่างกะทันหัน กระอักเลือดออกมากองใหญ่

"นายท่านสอง! นายท่านสอง! คุณเป็นอะไรไป?"

"นายท่านสองได้รับบาดเจ็บ!"

"ใครก็ได้รีบมาช่วยเร็ว!"

คนของตระกูลเหลียงเกิดความวุ่นวายขึ้นทันที

เหลียงหูเซียวรีบประคองเหลียงฉินซง เบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

"น้องรอง แก…แก…" เหลียงหูเซียวพูดด้วยเสียงที่สั่นเทา

"พี่ใหญ่ ผม…"

เหลียงฉินซงเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรออกมา มีเลือดสีแดงสดกองใหญ่กระอักออกมาจากปากเขา พ่นใส่หน้าของเหลียงหูเซียวโดยตรง

"เป็นเพราะเข็มของหมอเทวดาหลินเริ่มทำงานแล้ว!"

เหลียงเว่ยกั๋วที่อยู่ด้านข้างพูดพึมพำ

หลังสิ้นเสียงคำพูดประโยคนี้ ทุกคนถึงกับหน้าซีดทันที

"หมอเทวดาหลิน…ร้าย…ร้ายกาจขนาดนั้นจริงเหรอ?"

แววตาทั้งคู่ของเหลียงหูเซียวว่างเปล่า มีอาการเหม่อลอยเล็กน้อย

เพียงแค่เข็มเดียวก็สามารถคร่าเอาชีวิตคนได้แล้ว?

วิธีการแบบนี้มันน่าเหลือเชื่อเกินไป!

ในตอนนั้นเอง เหลียงเว่ยกั๋วกดไหล่ของเขา กัดฟันแน่น พูดด้วยเสียงที่สั่นเทา "พี่ใหญ่…ยอม! ก้ม! หัว! เถอะ!"

"แกพูดอะไรนะ?"

เหลียงหูเซียวมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา

คำพูดประโยคเดียวแทบทำให้หัวใจของเขาพังทลาย!

"เรื่องมันมาจนถึงขั้นนี้แล้ว พวกเราไม่มีทางเลือกอื่น! ก้มหัวเถอะ! อย่างน้อยแบบนี้ก็สามารถช่วยตระกูลเหลียง ถ้าหากพี่ยังดื้อรั้นแบบนี้ต่อไป ไม่เพียงแต่จะช่วยพี่รองไม่ได้! รากฐานร้อยปีของตระกูลเหลียงก็จะพังทลายด้วย!" เหลียงเว่ยกั๋วพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด

"ก้มหัว? แกรู้หรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ที่นี่มีสายตาของผู้คนมากมาย! แกบอกให้ฉันก้มหัว? ตระกูลเหลียงของเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? ต่อไปฉันเหลียงหูเซียวจะไปพบหน้าคนอื่นยังไง? ฉันอายุมากขนาดนี้แล้ว จะให้ไปก้มหัวให้เด็กรุ่นหลังคนหนึ่ง? ฉันยอมปล่อยให้แกฆ่าฉันให้ตายดีกว่า!" เหลียงหูเซียวพูดด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน สีหน้าแดงก่ำ

มีผู้คนไม่น้อยที่อยู่ด้านข้างหันไปมอง

"งั้นพี่ต้องการให้ตระกูลเหลียงของเราพังทลายในวันนี้เหรอ?" เหลียงเว่ยกั๋วพูด

หลังจากสิ้นเสียงคำพูดประโยคนี้ ร่างกายของเหลียงหูเซียวสั่นสะท้าน ยืนเหม่อลอยอยู่ตรงที่เดิมไม่ขยับไปไหน…