บทที่ 697 สำนักฉี๋หลิน

"พาผมไปหาซวนเหม่ย ผมจะรักษาเธอเอง" หลินหยางพูดเสียงเคร่งขรึม

"หมอเทวดาหลิน เชิญคุณทางนี้"

หมอคนนั้นพูดอย่างเร่งรีบและนำทางไป

ไม่นาน หลินหยางก็เข้ามาด้านในห้องไอซียูและเห็นเหลียงซวนเหม่ย

เธอในตอนนี้สลบไม่ได้สติ มีท่อต่ออยู่ที่จมูกของเธอ ดูแล้วน่ากลัวอย่างมาก

จากไปไม่นาน เหลียงซวนเหม่ยกลับกลายเป็นอย่างงี้แล้ว

คาดเดาไม่ได้จริงๆ

คนตระกูลเหลียงยังไม่รู้ว่าสถานการณ์ของเธอย่ำแย่ขนาดไหน มีเพียงเว่ยเยี่ยนเท่านั้นที่ดูแลเธอที่นี่

หลินหยางดึงเข็มออกมา ม้วนแขนเสื้อของเหลียงซวนเหม่ยและฝังเข็มลงไปบนมือขาวซีดของเธอ

จากนั้นก็กดขนวดบริเวณนั้นเบาๆ อีกสองสามครั้ง หลังจากนั้นก็ยกข้อมือขึ้นและวัดชีพจร

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ หลินหยางก็วางแขนของเธอลง สีหน้าของเขาย่ำแย่อย่างมาก

"หมอเทวดาหลิน อาการเป็นยังไงบ้าง?" หมอถาม

"อาการแย่กว่าที่พวกคุณตรวจเสียอีก!" หลินหยางพูดเสียงแหบ

"แม้แต่คุณยังรักษาไม่ได้หรอ?"

หลินหยางเงียบไปสักพัก ไม่พูดอะไร

คนรอบๆ เข้าใจอย่างชัดเจน

หมอเทวดาหลิน หมอเทวดาหลิน...แต่เขาไม่ใช่พระเจ้า

ไม่ว่าจะเป็นโรคหรืออาการป่วยใดๆ เขาก็สามารถรักษาให้หายขาดได้

หลินหยางหยิบเข็มเงินออกมา ฝังมันลงไปบนร่างของเหลียงซวนเหม่ยอีกครั้ง

หลังจากเข็มเงินเหล่านี้ สีหน้าของเหลียงซวนเหม่ยก็ดีขึ้นมา แต่ก็ยังคงซีดอยู่มาก

"ผมใช้เข็มเงินเพื่อจัดการเส้นเลือดของเธอ แต่พังผืดในปอดและข้อต่อยังคงต้องใช้ความช่วยเหลือจากเครื่องมือของพวกคุณ รบกวนพวกคุณด้วยแลด้วย!" หลินหยางพูดกับหมออย่างจริงจัง

"หมอเทวดาหลินพูดอะไร? เป็นหน้าที่ของพวกเราที่จะรักษาผู้ตาย! นี่คือสิ่งที่พวกเราควรทำ... แต่หมอเทวดาหลิน ได้ยินคุณพูดแบบนี้ คุณจะไปแล้วหรอ?"

"ผมจะไปหาสมุนไพรยา บางทีสมุนไพรยานี้อาจสามารถรักษาเหลียงซวนเหม่ยได้" หลินหยางพูดอย่างเคร่งขรึม

อาการของเหลียงซวนเหม่ยต้องรักษาด้วยยาสมุนไพรจีนที่สอดคล้องกัน แม้แต่โสมก็ยังไม่ได้ผลอะไร

"สมุนไพรยาอะไร ทำไมวิเศษนัก?" คนรอบๆ ถามด้วยความแปลกใจ

"สมุนไพรยาที่เรียนว่าหญ้าเทียนซวน แต่น่าเสียดาย มันมีน้อยอย่างมาก...ผมไม่รู้ว่ามันขึ้นที่ไหน!" หลินหยางพูดเสียงแหบ

"หญ้าเทียนซวนหรอ?"

หลายคนมองหน้ากัน ไม่เคยได้ยินมาก่อน

แต่ในเวลานี้ มีเสียงที่เฉยเมยดังมาจากหน้าประตู

"ผมรู้ว่าที่ไหนมีหญ้าเทียนซวน!"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่ประตู

เห็นลี่หวู่จี๋ที่ถูกพันตัวเหมือนมัมมี่นั่งอยู่บนรถเข็น...

"ลี่หวู่จี๋หรอ? ?" ชวี่เทียนขมวดคิ้ว

กงซีหยุนตื่นตัวขึ้นทันที

"ไม่ต้องตื่นตระหนกขนาดนั้น ผมเป็นแบบนี้แล้ว พวกคุณยังคิดว่าผมจะทำยังไงกับพวกคุณอีกหรอ?" ลี่หวู่จี๋กวาดสายตามองกงซีหยุน พูดอย่างเฉยเมย

กงซีหยุนผงะและผ่อนคลายขึ้น

"หมอจาง ฝากที่นี่ด้วย ถ้าต้องการอะไร ก็พูดกับเว่ยเยี่ยนผู้ช่วยผมได้เลย!" หมอเทวดาหลินพูดกับหมอข้างๆ

"หมอเทวดาหลิน นี่เป็นสิ่งที่ควรทำ ถ้าคุณมีเวลาคุณสามารถจัดสัมมนาสำหรับแผนกการแพทย์แผนจีนของโรงพยาบาลของเราได้หรือไม่? หมอในโรงพยาบาลของพวกเราหวังว่าจะได้เรียนรู้ประสบการณ์จากคุณ" หมอจางจับมือหลินหยางและพูด

"ไม่มีปัญหา มีเวลาผมจะมาถ่ายทอดบทเรียนให้!" หลินหยางพูดและยิ้ม จากนั้นก็เดินออกจากห้องผู้ป่วย

แต่เมื่อออกมา รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินหยางก็ค่อยๆ หายไป

เขามองไปลี่หวู่จี๋ด้วยความสงบนิ่ง: "อยู่ที่ไหน?"

"สำนักฉี๋หลิน!"

"สำนักฉี๋หลินหรอ? มันอยู่ที่ไหน?" หลินหยางขมวดคิ้วถาม

"มันคือสำนักของผมเอง สำหรับที่ตั้งนั้นเป็นความลับอย่างมาก ผมสามารถพาคุณไปได้" ลี่หวู่จี๋พูด

"คุณหมายความว่าคุณอยากสร้างข้อตกลงกับผมหรอ? คุณจะพาผมไปสำนักฉี๋หลิน? แล้วผมต้องรักษาให้คุณใช่ไหม?" หลินหยางถาม

"ไม่จำเป็น ผมแค่พาคุณไปสำนักฉี๋หลินก็พอแล้ว สำหรับจะรักษาหรือไม่ ก็แล้วแต่" ลี่หวู่จี๋พูดด้วยความสงบ

"โอ้ะ? คุณไม่อยากรักษาให้หายหรอ?" หลินหยางมองเขาด้วยความแปลกใจ

"ผมมองออกแล้ว จะมีกำลังหรือไม่แล้วมีประโยชน์อะไร? จะสู้ใจคนได้ไหม?" ดวงตาของลี่หวู่จี๋ลึกซึ้ง