บทที่ 700 ผมช่วยตัวของผมเอง

แม้แต่เจ้าสำนักยังขมวดคิ้วไม่ได้

ลี่หวู่จี๋พูดเช่นนี้เหมือนกำลังตบหน้าของเขาอยู่

"ผมลี่หวู่จี๋แม้ว่าจะไม่ใช่คนดีอะไร! แต่ถ้าเรื่องที่ผมเคยทำไป ผมจะยอมรับอย่างแน่นอน! ผมไม่ได้เป็นคนทำร้ายศิษย์พี่หวู่เหิง! ผมมีเจตจำนงที่ชัดเจน!" ลี่หวู่จี๋ตะโกน

"แต่เมื่อกี้คุณเพิ่งจะยอมรับ!" เจ้าสำนักฉี๋หลินพูด

"หวู่จี๋แค่ยอมรับเพียงความผิดที่ออกไปจากสำนัก สำหรับเรื่องเกี่ยวกับศิษย์พี่หวู่เหิง หวู่จี๋ไม่ผิด!" ลี่หวู่จี๋กัดฟันพูด

เมื่อคำพูดนี้ออกมา สีหน้าทุกคนก็เปลี่ยนไป

ลี่หวู่จี๋เองก็รู้ว่าสำนักไม่ได้คิดจะปล่อยอาจารย์ของตัวเองอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงจะสู้ให้ถึงที่สุด

"ลี่หวู่จี๋ คุณกล้ามาก! กล้ามาเล่นลิ้นกับสำนัก! ใครก็ได้มาตบหน้าเขาหนึ่งร้อยที ดูว่าไอสุนัขนี้ยังกล้าจะมีหน้ามาอวดดีไหม! !" รองเจ้าสำนักหลิวกุยตะโกน

"รับทราบ!"

ศิษย์คนหนึ่งเดินเข้ามา

ลี่หวู่จี๋กัดฟัน ลุกขึ้นเพื่อจะป้องกัน

แต่เพราะเขาสูญเสียศิลปะการต่อสู้ทั้งหมดแล้ว จะต่อต้านอะไรพวกเขาได้?

เจ้าสำนักเองก็เห็นถึงจุดนี้ แต่เขาเงียบไม่พูดอะไร

ในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็เอ่ยปากออกมา

"เจ้าสำนักฉี๋หลิน ผมคิดว่าเรื่องนี้คุณควรจะตรวจสอบให้ดี ถ้าไม่มีหลักฐาน ก็อย่ากล่าวโทษคนอื่น"

บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนไปทันที

ทุกคนมองมาที่เขา

"หมอเทวดาหลิน!"

สีหน้าเจ้าสำนักจริงจัง พูดเสียงแหบ: "ผมพูดไปแล้วว่านี่เป็นเรื่องของสำนักฉี๋หลิน! ทางที่ดีคนนอกอย่ามายุ่ง! หวังว่าคุณจะเคารพกฎของสำนักฉี๋หลินด้วย! คุณยังเป็นแขกของสำนักฉี๋หลินอยู่!"

"แต่ผมพูดไปแล้วว่า ลี่หวู่จี๋เป็นเพื่อนของผม เพื่อนของผมพบกับความไม่ยุติธรรม ผมจะนั่งมองเฉยๆ ได้ยังไง? เจ้าสำนักฉี๋หลิน ถ้าคุณอยากจะตัดสินว่าเพื่อนผมผิด งั้นก็เชิญนำหลักฐานออกมา ถ้ามีหลักฐาน ผมก็จะไม่ยุ่งและให้พวกคุณจัดการกับหวู่จี๋!" หลินหยางพูดอย่างสงบ

"คุณ...ไอแซ่หลิน! อย่าคิดว่าคุณมียาอายุวัฒนะแล้วสามารถทำอะไรก็ได้นะ! ผมเตือนคุณให้ ที่นี่คือสำนักฉี๋หลิน! คุณไม่อยากออกไปจากที่นี่หรอ?"

หลิวกุยตะโกน

เมื่อสิ้นเสียง ศิษย์รอบๆ ก็ยืนขึ้น จ้องไปที่หลินหยางทันที

บรรยากาศรอบๆ นิ่งลงอย่างมาก

เหล่าอาวุโสลุกขึ้นเช่นกัน ขมวดคิ้วมองภาพนี้

ไม่มีใครมีความรู้สึกดีต่อหลินหยาง

"รองเจ้าสำนักหลิว คุณกำลังข่มขู่ผมหรอ?" หลินหยางหันหน้า ถามด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ใช่แล้วทำไม?"

หลิวกุยกระแทกเสียง ดวงตาของเขาเย็นชา

"ถ้าอย่างั้น คุณอาจจะมีปัญหาแล้ว" หลินหยางส่ายหัว

หลินหยางไม่พูดอะไร ลุกขึ้นจากเก้าอี้

แต่ในขณะเดียวกัน เหล่าศิษย์รอบๆ ก็เข้ามาใกล้มากขึ้น

ทุกคนจ้องหลินหยาง สายตาเยือกเย็น ดวงตาที่เร่าร้อนพร้อมที่จะพุ่งเข้าไป

หลิวกุยมองเขาอย่างเยือกเย็น

แม้ว่าคนนี้จะเป็นหมอเทวดาหลินผู้มีชื่อเสียง แต่ในฐานะของรองเจ้าสำนักฉี๋หลินและอยู่ในสำนักฉี๋หลิน หลิวกุยไม่คิดว่าตัวเองจะมีเหตุผลในการกลัวหลินหยาง

บรรยากาศตึงเครียดและกดดันเป็นพิเศษ

ในเวลานี้ เจ้าสำนักฉี๋หลินเอ่ยปาก

"เดี๋ยวก่อน อย่าใจร้อน! ถอยออกมาให้หมด!"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็ตกใจ