บทที่ 701 กลอุบาย

"ใช่…เมื่อกี้เจ้าสำนักไม่ได้ให้คำตอบเรื่องนี้อย่างชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่มีทางตัดสินศิษย์พี่หวู่เหิงมีความผิด เพราะท้ายที่สุดผมเป็นแค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง ทางสำนักไม่มีทางทิ้งศิษย์พี่หวู่เหิงมาเลือกผมแทน…" ลี่หวู่จี๋พูดพึมพำ สีหน้าซีดเซียวมาก

"ถ้าหากผมเดาไม่ผิด สำนักสำนักฉี๋หลินน่าจะลงมือคืนนี้" หมอเทวดาหลินยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"ลงมืออะไร?" ลี่หวู่จี๋ถามกลับ

"ผมคิดว่า…สำนักฉี๋หลินต้องการเอาผมให้ลงในคืนนี้"

"พวกเขาบ้าไปแล้วเหรอ? พวกเขาไม่ต้องการยาอายุวัฒนะแล้วเหรอ?"

"แต่เมื่อเทียบกับยาอายุวัฒนะ สูตรยามันน่าสนใจกว่าไม่ใช่เหรอ?"

"แต่ใช้วิธีการที่หยาบคายแบบนี้ มันจะได้สูตรยาจริง?"

"มองจากสถานการณ์โดยรวมก่อนหน้านี้ วิธีการแบบนี้เหมาะสมที่สุด เพราะอาศัยหญ้าเทียนซวนอย่างเดียว พวกเขาคิดว่าไม่สามารถแลกสูตรยาจากผม ถึงแม้หญ้าเทียนซวนจะหาได้ยากมาก แต่มูลค่าของมันไม่ได้สูงมากขนาดนั้น ในเมื่อหญ้าเทียนซวนแลกสูตรยาไม่ได้ งั้นการแลกเปลี่ยนก็ไม่จำเป็นแล้ว! ชิง ถึงจะเป็นวิธีการที่เหมาะสมที่สุด" หลินหยางส่ายหัว

ลี่หวู่จี๋เหงื่อแตกทันที

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น แล้วทำไมเมื่อกี้พวกเขาถึงไม่ลงมือ?"

"เรื่องนี้อธิบายได้ง่ายมาก เรื่องต่ำช้าเลวทรามแบบนี้ต้องทำในที่มืด ไม่อย่างนั้นจะทำให้ลูกศิษย์ของสำนักฉี๋หลินเกิดความรู้สึกต่อต้าน มันมีผลต่อความน่าเกรงขามของอาวุโสพวกนั้น ยังไงพวกเขาก็เป็นสมาชิกระดับสูงของสำนักฉี๋หลิน! ต้องซื้อใจคน!"

ลี่หวู่จี๋เงียบถึงลง

เห็นได้ชัด เขาไม่สามารถย่อยข้อมูลพวกนี้…

"ลี่หวู่จี๋ พวกเรามาทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนกัน" หลินหยางยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"คุณหลินเชิญพูด"

"ผมช่วยอาจารย์ของคุณ คุณพาผมไปเอาหญ้าเทียนซวน เป็นไง?" หลินหยางพูด

"คุณจะให้ผมทรยศสำนัก?" ลี่หวู่จี๋กัดฟันพูด

"สำนักของคุณ ยังยอมรับคุณเป็นลูกศิษย์ของสำนักฉี๋หลินเหรอ?" หลินหยางถามกลับ

ลี่หวู่จี๋ยอมประนีประนอมแล้ว

ถึงเขาไม่ประนีประนอมก็ไม่มีประโยชน์

เพราะหลินหยางพูดถูก

สำนักฉี๋หลินไม่ยอมรับเขาเป็นลูกศิษย์ของสำนักฉี๋หลินอีกแล้ว

เพียงเพราะพ่อของหวู่เหิงคือหลิวกุย!

หลิวกุยในฐานะที่เป็นรองเจ้าสำนักฉี๋หลิน ย่อมต้องการสนับสนุนลูกชายของตนเอง ลี่หวู่จี๋เป็นเพียงเครื่องสังเวยที่จะทำให้ลูกชายของหลิวกุยขึ้นตำแหน่งเท่านั้น!

ลี่หวู่จี๋ต้องการพลิกสถานการณ์ มันยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์!

นอกเสียจากเขาสามารถล้มหลิวกุย

แต่ปัจจุบันแม้กระทั่งเจ้าสำนักก็ยืนข้างหลิวกุย พลิกสถานการณ์?

เกรงว่าคงต้องถอนรากถอนโคนทั้งสำนักฉี๋หลินถึงจะทำได้มั้ง?

ลี่หวู่จี๋ไม่ใช่คนโง่ เขาเข้าใจเรื่องซับซ้อนที่อยู่ด้านใน

เรื่องมันมาถึงขั้นนี้ นอกจากยอมเสี่ยงสักครั้งก็ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้ว

"ลงมือเมื่อไหร่?" ลี่หวู่จี๋ถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"ตอนที่พวกเขาลงมือพวกเราค่อยเคลื่อนไหว"

หลินหยางพูด "วาดเส้นทางที่เป็นสถานที่ต้องห้ามของหญ้าเทียนซวนให้ผม หลังจากนั้นคุณรอผมในห้องก็พอ ถ้าหากพวกเขาลงมือแล้วพบว่าผมไม่อยู่ สิ่งแรกพวกเขาจะทำขึ้นลงเขาตามหาผม ในตอนนั้นความสนใจของสำนักฉี๋หลินจะถูกหันเหไปทางนอกสำนัก แต่ไม่ใช่สถานที่ต้องห้าม ไปเอาหญ้าเทียนซวนและช่วยอาจารย์ของคุณออกมา ในตอนนั้นคือเวลาที่เหมาะสมที่สุด ถึงเวลาผมจะส่งข้อความให้คุณ หลังจากที่คุณได้รับข้อความ รีบออกจากสำนักฉี๋หลินทันที พวกเราไปเจอกันที่ตีนเขา…คุณน่าจะพกโทรศัพท์มาด้วยใช่หรือเปล่า?"

"พกมา!"

"งั้นดี คุณกลับห้องก่อน!"

"ได้!"

ลี่หวู่จี๋พยักหน้า รีบลุกขึ้นเดินออกจากห้อง

ห้องที่ลี่หวู่จี๋พักอยู่ฝั่งตรงข้ามของหลินหยาง

หลังจากกลับถึงห้องเขายังคงรู้สึกไม่ไว้วางใจ จึงเปิดหน้าต่างออกเล็กน้อย แอบสังเกตสถานการณ์ของอีกฝ่าย

ประตูปิดสนิท

ภายในใจของลี่หวู่จี๋ยังคงรู้สึกสงสัยอยู่ดี

เพราะการคาดเดาของหลินหยางทำให้เขารู้สึกตกใจมาก

เพียงแต่การคาดเดาของเขาก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล

ตั้งแต่เริ่มจนจบลี่หวู่จี๋ไม่อยากเชื่อ สำนักฉี๋หลินจะตกอับจนถึงขั้นนี้

เขานั่งอยู่ข้างริมหน้าต่าง จ้องฝั่งตรงข้ามไม่กล้ากระพริบตา…

ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า

ย่ำค่ำคืนมาเยือน

"หมอเทวดาหลิน ถึงเวลาอาหารแล้ว" มีลูกศิษย์คนหนึ่งถือถาดที่มีอาหารและข้าววางอยู่บนนั้นเดินมาตะโกนที่ห้องรับรองแขก

หลังจากเห็นภาพนี้ ลี่หวู๋จี๋ขมวดคิ้วแน่นทันที

สำนักฉี๋หลินมองหมอเทวดาหลินเป็นแขกสำคัญ แต่กลับไม่จัดงานเลี้ยงต้อนรับ เพียงแค่ส่งอาหารมาไม่กี่จาน แค่นี้ก็เห็นถึงปัญหาแล้ว