บทที่ 702 สมุนไพรระดับเทพ

มีคนวิ่งออกจากทุกสารทิศ ตามหาร่องรอยของหมอเทวดาหลิน

แต่หลิวหวู่เหิงกลับพาลูกศิษย์หลายคนของสำนักฉี๋หลินตรงมาทางลี่หวู่จี๋

ลี่หวู๋จี๋รีบกระโดดขึ้นบนเตียง ดึงผ้าห่มมาห่ม ท่าทางเหมือนกับคนหลับลึก

ปัง!

ประตูโดนถีบจนเปิด

ลี่หวู๋จี๋แกล้งทำเป็นสะดุ้งตกใจตื่น

"พวกคุณเป็นใคร?" ลี่หวู่จี๋อุทานด้วยความตกใจ

"ไอ้เวร ไอ้ลูกสุนัขอย่างคุณยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ? ผมนึกว่าคุณก็หนีไปแล้ว!" หลิวหวู่เหิงดึงผ้าปิดหน้าลง ถุยน้ำลายแล้วพูด

"ศิษย์พี่หวู่เหิง มีธุระอะไรหรือเปล่า? ถ้าเกิดไม่มีอะไร เชิญไปได้แล้ว พวกคุณกำลังรบกวนการพักผ่อนของผม" ลี่หวู่จี๋กัดฟันพูด

คนคนนี้แหละที่ทำให้เขาตกอยู่ในสภาพที่น่าเวทนาเช่นนี้ เขาย่อมต้องรู้สึกเกลียดชังหลิวหวู่เหิงเป็นเรื่องธรรมดา

"บังอาจ! คุณถึงขั้นกล้าพูดจาเสียมารยาทต่อศิษย์พี่แบบนี้เหรอ? ใจกล้าใช้ได้!" ผู้ติดตามที่อยู่ด้านข้างสบถทันที

พูดจบ เขาพุ่งเข้าไปลงไม้ลงมือกับลี่หวู๋จี๋ทันที

ลี่หวู่จี๋ไม่สามารถโต้ตอบ

หลิวหวู่เหิงรู้สึกดีขึ้นมาทันที "ดูเหมือนที่ผมคิดไม่ผิด วรยุทธของคุณถูกทำลายไปแล้วจริง ทำไม? ไปเจอกับยอดฝีมือที่โลกภายนอกมาเหรอ? คราวนี้คุณได้กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ของจริงแล้ว!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า…" ทุกคนพากันหัวเราะเสียงดัง

ลี่หวู่จี๋ไม่พูดอะไร แต่ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธและเกลียดชัง

"เหอะ เลิกมาเสแสร้งที่นี่ได้แล้ว ลี่หวู่จี๋ บอกมาว่าหมอเทวดาหลินไปไหนแล้ว พูดมาเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณไม่พูด ผลที่ตามมาจะเป็นยังไงคุณรู้ดีอยู่แล้ว" หลิวหวู่เหิงพูดด้วยเสียงที่เย็นชา

"หมอเทวดาหลินทำไม? เขาก็อยู่ห้องฝั่งตรงข้ามไม่ใช่เหรอ?" ลี่หวู๋จี๋แสร้งพูดด้วยท่าทางที่มึนงง

"ไอ้ลูกสุนัข กล้าเล่นลูกไม้เหรอ? กระทืบมัน!"

หลิวหวู่เหิงตะคอก

คนทั้งกลุ่มพุ่งเข้าไปพร้อมกับหมัดและเท้าทันที

"ศิษย์พี่หวู่เหิง พวกคุณคิดจะทำอะไรกันแน่? หมอเทวดาหลินก็อยู่ฝั่งตรงข้าม ทำร้ายผมทำไม?" ลี่หวู่จี๋นอนขดตัวอยู่บนเตียง ส่งเสียงร้องคร่ำครวญพร้อมกับตะโกนพูดไปด้วย

"ยังกล้าเสแสร้งอีกเหรอ? หมอเทวดาหลินหายไปแล้ว! คุณต้องเอาเขาไปซ่อนแน่นอน!" หลิวหวู่เหิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์

"หมอเทวดาหลินหายไปแล้ว? เขา…เขาไปไหน?"

"ได้ ลี่หวู่จี๋ ฉลาดมากเหรอ? แสดงเก่งมากเหรอ? ได้ คุณไม่พูดงั้นอย่าโทษว่าผมไม่เกรงใจ กระทืบมันให้ตาย!"

"ครับ!"

คนทั้งกลุ่มรัวหมัดและเท้าลงบนตัวของลี่หวู๋จี๋อย่างบ้าคลั่ง

เดิมทีอาการบาดเจ็บของลี่หวู่จี๋ยังไม่หายดี ตอนนี้สูญเสียวรยุทธทั้งหมด เขาจะเอาอะไรมาสู้กับคนฝึกฝนศิลปะการต่อสู้พวกนี้? ผ่านไปเพียงแค่ครู่เดียว เขาโดนทำร้ายจนกระอักเลือดและใกล้หมดสติ

น่าสังเวชมาก

"ศิษย์พี่ ถ้ากระทืบต่อไปเขาต้องตายแน่! ตามความคิดของผม หรือไม่…ช่างเถอะ!" ลูกศิษย์คนหนึ่งทนดูไม่ได้ รีบพูดห้ามปราม

แววตาของหลิวหวู่เหิงเคร่งขรึมลง พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ดูเหมือนไอ้คนเจ้าเล่ห์คนนี้มันจะไม่รู้อะไร…ช่างเถอะ ปล่อยมันไปก่อนก็แล้วกัน เพราะยังไงมันก็อยู่ได้อีกไม่นานแล้ว พวกเราไป!"

พูดจบ เขาโบกมือ คนทั้งกลุ่มเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว

ลี่หวู่จี๋นอนหมอบอยู่บนพื้น ไอไม่หยุด สติของเขาเริ่มเลอะเลือนแล้ว

แต่เขาก็ยังรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้าย หยิบยาเม็ดที่หลินหยางให้ไว้ก่อนไป

หลินหยางคาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาจึงมอบยาเม็ดนี้ให้ลี่หวู่จี๋ใช้รักษาชีวิตของเขา

เดิมทีลี่หวู่จี๋คิดว่าแค่ล้อเล่น แต่คิดไม่ถึงว่าจะได้ใช้จริง…

ตอนนี้ สถานที่ต้องห้ามของสำนักฉี๋หลิน

หลินหยางเดินอ้อมผู้คุ้มกันสองคนแอบเข้าไปด้านในโดยตรง

การคุ้มกันของสถานที่ต้องห้ามไม่ได้เข้มงวดมากนัก อย่างไรก็ตามสำนักฉี๋หลินเป็นสำนักที่เก็บตัว บุคคลภายนอกไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก และไม่มีใครสนใจเกี่ยวกับสิ่งของที่อยู่ในสถานที่ต้องห้าม

การมาครั้งนี้ของหลิน จุดประสงค์หลักก็เพื่อหญ้าเทียนซวน

แต่ทันทีที่เดินเข้าไปด้านใน เขาถึงกับต้องตกตะลึง

กลับเห็นสถานที่แห่งนี้มีพื้นที่เท่ากับประมาณหนึ่งสนามบาสเกตบอล แต่ด้านในกลับมีวัตถุดิบสมุนไพรแปลกประหลาดที่หายากมากมายหลายชนิด ค่อนข้างสมบูรณ์เป็นธรรมชาติ