บทที่ 704 สร้างเส้นทางใหม่

ในตอนนั้นเอง มีเสียงตะโกนดังขึ้น

หลิวหวู่เหิงพาคนวิ่งมาอย่างเร่งรีบ

"ลี่หวู่จี๋ล่ะ?" หลิวกุยรีบถามทันที

"หาย…หายไปแล้ว!" หลิวหวู่เหิงพูดด้วยความร้อนใจ

"ไร้ประโยชน์!" หลิวกุยตบหน้าลูกชายของตนเองโดยตรง

หลิวหวู่เหิงทำหน้าขุ่นเคือง ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

"รองเจ้าสำนัก ไม่ต้องห่วง พวกเราปิดล้อมเขาเอาไว้แล้ว ถึงเขาจะหนี ก็ไม่มีทางหนีออกจากเขาเทียนคุนได้แน่นอน! พวกเราแค่ต้องเพิ่มคนค้นหาทุกซอกทุกมุม จะต้องเจอตัวพวกเขาอย่างแน่นอน!" ลูกศิษย์ที่อยู่ด้านข้างพูด

"ใช่แล้วพ่อ พวกเขาหนีไปไหนไม่ได้หรอก!" หลิวหวู่เหิงรีบพูด

"แล้วพวกแกทุกคนคิดว่าพวกเขาจะเดินลงเขาอย่างเปิดเผยเหรอ?" หลิวกุยตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"พ่อ ความหมายของพ่อคือ…"

"ถ้าหากพวกเขาลงเขาโดยใช้เส้นทางปกติ พวกเราคงเจอร่องรอยของพวกเขาตั้งนานแล้ว ตอนนี้พวกเขาต้องกำลังซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง หรือไม่ก็ใช้เส้นทางอื่นลงเขา!"

หลิวกุยก้มหน้าครุ่นคิด

ทุกคนรู้สึกอึ้ง

"ทางลัด? พ่อคงจะไม่ได้หมายถึงหุบเขาเฟยอิงหรอกนะ?" หลิวหวู่เหิงพูดพึมพำ

ทันทีที่สิ้นเสียงคำพูดประโยคนี้ สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที

"หุบ…หุบเขาเฟยอิง?"

"นั่นมันใช่ทางลัดที่ไหน? มันเป็นทางฆ่าตัวตายชัดๆ!"

"ช่วงสิบปีที่ผ่านมา ยังไม่เคยมีใครสามารถข้ามไปได้เลย อย่างมากก็มีแค่สัตว์ป่าชอบไปรวมตัวกันอยู่ที่นั่น พวกเราชอบไปเก็บซากสัตว์ป่าที่ไม่ทันระวังตกลงไปตายอยู่บ่อยครั้ง รองเจ้าสำนัก ถ้าหากพวกเขาไปทางนั้น มีโอกาสสูงมากที่จะตายแล้ว!"

"ใช่แล้วอาจารย์ พวกเขาไม่มีทางไปทางนั้นแน่นอน…"

"นอกจากพวกเขาบ้าไปแล้ว!"

ทุกคนพากันพูด

"พวกแกคิดแบบนี้ทุกคน แบบนั้นก็เท่ากับว่าหุบเขาเฟยอิงเป็นสถานที่ปลอดภัยสำหรับพวกเขา!" หลิวกุยกวาดสายตามองทุกคน ตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ฟังให้ดี! ฉันก็พนันกับพวกแกทุกคนเลย! พวกเขาต้องไปทางหุบเขาเฟยอิงแน่นอน! รีบส่งคนไปตามหาเบาะแสของพวกเขาที่หุบเขาเฟยอิงเดี๋ยวนี้!"

"พ่อ…"

"รีบไปเดี๋ยวนี้!"

หลังจากเสียงตะคอกดังขึ้น สีหน้าของหลิวกุยเคร่งขรึมลงมา

ทุกคนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ทำได้แต่วิ่งไปทางหุบเขาเฟยอิงอย่างไม่มีทางเลือก

บนถนนที่สูงชันมากสายหนึ่ง มีคนมีสามคนกำลังเดินตรงไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

ถนนสายนี้แคบมากบางทีอาจจะไม่เรียกว่าถนนเลยด้วยซ้ำ เพราะมันคือหินที่ยื่นออกมาจากด้านนอกกำแพงหน้าผา…

ถ้าหากเหยียบเท้าทั้งคู่ลงพร้อมกัน มันไม่มีเนื้อที่พอด้วยซ้ำ จำเป็นต้องก้าวเท้าเดินทีละข้าง

ถัดลงไปข้างล่างคือหน้าผาลึกที่มองไม่เห็นก้น ถ้าเกิดพลัดตกลงไปต้องตายอย่างไม่มีข้อสงสัย

แค่นี้ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าสูงชันแค่ไหน!

"อาจารย์ คุณระวังด้วย"

ลี่หวู่จี๋ที่อยู่ด้านหลังมองชายชราที่อยู่ด้านหน้าด้วยความเป็นห่วง

เขาคือจิงหมิ่น

แต่ร่างกายของจิงหมิ่นในตอนนี้ดูอ่อนแรงและผอมแห้งมาก มือที่เกาะหินด้านข้างกำลังสั่นเทา ลี่หวู่จี๋มองจนหัวใจเต้นรัว กลัวจิงหมิ่นไม่ทันระวังพลัดตกลงไปข้างล่าง

"ไม่เป็นไร…ไม่เป็นไร หวู่จี๋ ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ" จิงหมิ่นหอบหายใจเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง

"อาจารย์ ลูกศิษย์อกตัญญูทำให้คุณต้องลำบากแล้ว หลังออกจากสำนักฉี๋หลิน ผมจะปรนนิบัติคุณอย่างดี!" ลี่หวู่จี๋กัดฟันแน่นพูดทั้งน้ำตา

"อย่าเพิ่งพูดอะไรมาก เส้นทางของหุบเขาเฟยอิงขรุขระและเป็นบ่อเป็นหลุม ภูเขาสูงชัน ด้วยความเร็วระดับนี้ของเรา อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมงจึงจะสามารถลงจากเขา ถ้าเกิดคนของสำนักฉี๋หลินไหวตัวทันไปดักรอพวกเราที่ตีนเขา แบบนี้แย่แน่! พวกเราต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!" จิงหมิ่งพูด

"ได้!"

ลี่หวู่จี๋พยักหน้า

คนทั้งสามเดินไปข้างหน้าต่อ

จิงหมิ่นเป็นคนเสนอใช้เส้นทางหุบเขาเฟยอิง