บทที่ 705 ไม่มีข้าวสารก็ไม่สามารถหุงข้าว

ปีนลงจากหุบเขาเฟยอิง สำหรับคนทั้งสำนักฉี๋หลิง มันเป็นภารกิจที่ไม่มีวันทำสำเร็จ

แต่ตอนนี้คนทั้งสามไม่มีทางให้ถอย พวกเขายังมีทางให้เลือกอีกแล้วเหรอ

"พื้นที่ข้างหน้าค่อนข้างโล่ง และหน้าผาอยู่ห่างจากพื้นต่ำที่สุด พวกเราสามารถลองดู"

หลินหยางเดินตรงไป หยิบเข็มเงินออกมาเสียบลงบนร่างกายเพื่อเพิ่มพละกำลัง หลังจากนั้นย่อเข่าลงเล็กน้อย แทงมือตรงเข้าไปบนกำแพงหน้าผาอย่างแรง เขาถึงขั้นสามารถเจาะกำแพงหน้าผาให้เป็นรูขนาดใหญ่

คนทั้งสองเห็นภาพนี้ ตกตะลึงตาค้าง

หลินหยางกำลังจะใช้มือขุดบันไดบนหน้าผาของหุบเขาเฟยอิง!

"คุณหลิน คุณ…" จิงหมิ่นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วง

"ยังไหว กำแพงหินไม่ได้ถือว่าแข็งมาก ผู้อาวุโส ผมจะลงไปก่อน คุณและหวู่จี๋ตามมาทีหลัง" หลินหยางพูด หลังจากนั้นเริ่มเจาะหน้าผาต่อ

แควก!

แควก!

แควก…

มือของหลินหยางราวกับถูกสร้างขึ้นมาจากเหล็กกล้า กำแพงหน้าผาอยู่ต่อหน้าเขาเป็นเหมือนกับดินโคลน ใช้เวลาเพียงไม่นาน เขาสามารถเจาะเข้าไปได้สิบกว่าขั้น

เขาปีนลงไปทีละนิดเหมือนกับแมงมุม

ลี่หวู่จี๋รู้สึกตื่นเต้นมาก

"อาจารย์ พวกเราลงไปกันเถอะ"

"ได้…ได้…"

จิงหมิ่นพยักหน้า เดินตามขั้นบันไดที่หลินหยางขุด

ถึงแม้ขั้นบันไดที่หลินหยางขุดยังคงวางเท้ายาก แต่คนทั้งสามก็ถือว่ามีทางให้เดินแล้ว

ทว่ากว่าจะลงไปถึงตีนเขามีระยะทางสูงประมาณหนึ่งร้อยเมตร ใช้มือเปล่าขุดแบบนี้มันยากเพียงใด? ผ่านไปเพียงแค่ไม่กี่สิบเมตร หลินหยางเริ่มหอบหายใจอย่างแรง บนหน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

"หมอเทวดาหลิน คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" ลี่หวู่จี๋รีบถาม

"ไม่เป็นไร…"

หลินหยางยิ้มแล้วยิ้มอีก หลังจากนั้นกัดฟันแน่นขุดต่อไป

ผ่านไปอีกประมาณสิบเมตร หลินหยางเริ่มไม่ไหวแล้ว

"ผมต้องพักก่อน" หลินหยางพูดพร้อมกับหอบหายใจ

"คุณหลิน แบบนี้ลำบากคุณเกินไป ผมคิดว่าพวกเรากลับไปทางเดิมดีกว่า ผมจะไปยอมรับผิดต่อหลิวกุยเอง" จงหมิ่นเริ่มทนดูไม่ได้แล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะพูด

"ไม่จำเป็น" หลินหยางตะคอกเสียงเบา หลังจากนั้นขุดต่อ

"หมอเทวดาหลิน รู้สึกว่าลงไปอีกไม่กี่เมตรจะมีถ้ำ หรือไม่พวกเราไปหลบตรงนั้นก่อน" ในตอนนั้นเอง ลี่หวู่จี๋เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบพูด

หลินหยางรีบมองไปตามทางที่เขาพูด ตาเป็นประกายทันที

"ดี! พวกเราไปพักตรงนั้นก่อน!"

คนทั้งสามรีบเดินไปทางถ้ำทันที

ตามวรรณกรรมโลกยุทธภพ โดยทั่วไปแล้วตามหน้าผาข้างสำนักหรือถ้ำใต้หุบเขา จะต้องมีวิชายุทธที่ล้ำเลิศซ่อนอยู่แน่นอน

แต่ท้ายที่สุดนี่ไม่ใช่โลกยุทธภพ ถ้ำแห่งนั้นย่อมไม่มีวิชาลับอะไรซ่อนอยู่ มันเป็นเพียงรูขนาดใหญ่ที่มีความยาวประมาณสองถึงสามเมตร

หลินหยางมุดเข้าไปด้านใน ทิ้งตัวนอนลงพื้นหอบหายใจโดยตรง

ลี่หวู่จี๋ประคองจิงหมิ่นเดินเข้าไป กวาดสายตามองมือทั้งสองข้างของหลินหยาง เพิ่งพบว่าผิวหนังบนนิ้วมือของเขาฉีกขาดหมดแล้ว

นี่มันต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน ถึงจะสามารถอดทนได้จนถึงตอนนี้…

"หมอเทวดาหลิน ขอโทษ พวกเราทำให้คุณต้องเหนื่อยแล้ว" ลี่หวู่จี๋พูดด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด

"ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ หรือถ้าไม่มีคุณ คนของสำนักฉี๋หลินจะยอมปล่อยผมไปเหรอ?" หลินหยางส่ายหัว

"หมอเทวดาหลิน คุณพักผ่อนก่อนเถอะ รอจนคนพวกนั้นหมดแรงพากันแยกย้ายไปพักผ่อน พวกเราค่อยลงไปต่อ เมื่อกี้ผมลองมองดูข้างล่างแล้ว ถ้าพวกเราลงไปอีกประมาณยี่สิบเมตร มีต้นไม้ใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง พวกเราสามารถโดดข้ามไปบนต้นไม้ต้นนั้น หลังจากนั้นปีนลงพื้น" ลี่หวู่จี๋พูด

"พักนานไม่ได้ ผมกลัวคนของสำนักฉี๋หลินเดินขึ้นหุบเขาเฟยอิง ถ้าเกิดพวกเขาเจอร่องรอยที่ผมขุด พวกเขาจะรู้ได้ทันที และจะส่งคนไปตามหาข้างล่าง ถึงตอนนั้นพวกเราก็จะไม่มีทางให้ไปของจริง" หลินหยางพูด

สีหน้าของลี่หวู่จี๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย ในขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง