บทที่ 710 การปรากฏขึ้นของกิเลน

หลิวกุยตกใจ จากนั้นก็หัวเราะออกมา: "ผมไม่ได้ทำอะไรอาจารย์ของคุณ! คุณพูดแบบนี้! ผมไปทำร้ายเขาหรอ?"

"แต่คุณให้เขากินเนื้อหนู แมลงที่ตายทุกมื้อ ทำให้อาจารย์ของผมติดโรค ตอนนี้เขาตายบนถ้ำนั้นแล้ว! หลิวกุย นี่เป็นเพราะคุณ! ผมจะต้องทำให้คุณชดใช้ด้วยเลือด! !"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ก็เกิดความโกลาหลขึ้นมากมาย

"อะไรนะ? ผู้เฒ่าจิงหมิ่นตายแล้วหรอ?"

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

"นี่มันกะทันหันเกินไปรึเปล่า?"

ศิษย์หลายคนแปลกใจ

"เหอะ ตายก็ดี จะได้ไม่ต้องลงมือเอง! ! ลี่หวู่จี๋ คุณและจิงหมิ่นสมรู้ร่วมคิดกับหมอเทวดาหลินเพื่อทำผิดกับฉี๋หลินของผม! มีหลักฐานที่แน่ชุด! คุณมีอะไรจะพูดไหม?" หลิวหวู่เหิงตะโกน

"ปากของคุณจะพูดอะไรก็ได้! แต่ผมพูดอะไรใครก็ไม่เชื่อ!" ลี่หวู่จี๋กัดฟันพูด

"งั้นคุณก็ยอมจำนนดีๆ เถอะ หรือต้องให้พวกเราลงมือ?" หลิวหวู่เหิงหัวเราะและถาม

"พวกคุณจะลงมือก็ได้! แม้ว่าผมจะตายก็ไม่ยอมจำนนต่อพวกคุณหรอก!"

ลี่หวู่จี๋ยืนกราน

"ฮ่าๆๆๆๆ เป็นแค่ขยะแต่กล้ามาอวดดีต่อหน้าผม! ลี่หวุ่จี๋ คุณคิดว่าคุณเป็นเหมือนก่อนหน้านี้หรอ? ตอนนี้เส้นลมปราณของคุณพังหมดแล้ว ตอนนี้คุณไม่แม้แต่จะสู้กับนิ้วของผมได้เลยมั้ง ทำไมคุณถึงกล้ามาท้าทายผม?" หลิวหวู่เหิงยิ้มอย่างไม่แยแส

"ไอสารเลว!"

ลี่หวู่จี๋โกรธจัด กำลังจะพุ่งเข้าไป

แต่หลินหยางขวางเขาเอาไว้

"หมอเทวดาหลิน!" ลี่หวู่จี๋กัดฟันและมองเขา

"คุณไปอยู่ด้านหลังของผม เดี๋ยวผมจัดการเอง ผมจะพาคุณออกไป!" หลินหยางพูดอย่างสงบ

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่อะไร อาจารย์ของคุณต้องการให้ผมพาคุณออกไปจากที่นี่ ผมจะทำให้ได้!" หลินหยางพูดอย่างเย็นชา

ลี่หวู่จี๋ตกใจ เห็นสายตาที่แน่วแน่ของหลินหยาง ไม่พูดอะไรอีก

"ดูท่าหมอเทวดาหลินจะอยากเป็นศัตรูกับสำนักฉี๋หลินของพวกเราด้วย! ถ้าอย่างงั้นก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรแล้ว ลงมือ!" หลินกุยโบกมือ

ศิษย์รอบๆ ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาไปทันที

"ฆ่า! !"

ทุกคนรุมกันเข้าไป

มีดหลายสิบเล่มฟาดใส่ทั้งสองคนในทุกทิศทาง

ใบมีดคมส่องประกายเย็นเยียบน่าสะพรึงกลัว แทงทะลุผิวหนัง

ใบหน้าของลี่หวู่จี๋ย่ำแย่

เขาไม่เคยมีประสบการณ์การต่อสู้แบบนี้มาก่อนเลย

ในตอนนี้ไม่มีทางหนีพ้นและไม่มีที่ไหนให้หลบซ่อน

...นี่คือทางตัน!

ทำยังไงดี?

หนังศีรษะของลี่หวู่จี๋สั่นเทา

แต่ในช่วงเวลาวิกฤตินี้

คำราม!

เสียงแปลก ๆ สะท้อนผ่านด้านล่างของหน้าผา

จากนั้นระเบิดอากาศก็ถูกปล่อยออกมา

ลี่หวู่จี๋i ตกตะลึงครู่หนึ่ง และเขามองไป แต่สิ่งที่เขาเห็นเหมือนจะเป็นกิเลนขนาดใหญ่และทรงพลัง

ลี่หวู่จี๋ไม่เคยเห็นภาพที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้มาก่อน

หลังจากเห็นภาพและได้ยินเสียงคำราม ศิษย์สำนักฉี๋หลินทุกคนที่วิ่งก็ถูกกระแทกกระเด็นออกไป แต่ละคนหล่นลงบนพื้น ดิ้นรนที่จะลุกขึ้น คร่ำครวญ

"อะไร?"

หลิวหวู่เหิงผงะ

"นี่คือ...ฉี๋หลินเปลี้ยนหรอ?"

หลิวกุยร้องเสียงหลง

"นับว่าคุณมีความรู้อยู่บ้าง" หลินหยางเก็บมือและตบฝุ่นบนร่างกายของเขา

"หมอเทวดาหลิน คุณไม่ใช่คนสำนักฉี๋หลิน ทำไมคุณถึงใช้ฉี๋หลินเปี้ยนได้?" หลิวกุยถาม

"ถามไปแล้วจะสำคัญอะไร?" หลินหยางพูดอย่างนิ่งสงบ: "ถ้าคุณอยากได้ แค่เอาชนะผมก็พบ ถ้าไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร?"

"อวดดี!" หลิวหวู่เหิงระเบิด

"ฉี๋หลินเปี้ยนเป็นทักษะของสำนัก แม้ว่าจะไม่รู้ว่าคุณไปแอบเรียนฉี๋หลินเปี้ยนมาได้ยังไง แต่ผมบอกคุณให้ หมอเทวดาหลิน คุณไม่สามารถใช้ฉี๋หลินเปี้ยนเพื่อต่อกรกับสำนักฉี๋หลินทั้งสำนักได้หรอก! ผมรู้ว่าคุณรู้ศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ และมีตราสัญลักษณ์เทียนเจียว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสำนักฉี๋หลินของผม ฝีมือของคุณยังไม่พอหรอก!"

หลิวกุยเงียบ เขาโบกมือ: "เข้าไป!"

"ฆ่า! !"

คนสำนักฉี๋หลินพุ่งเข้าไปอีกครั้ง

รัศมีการฆ่าที่ชั่วร้ายเป็นเหมือนคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาหลินหยางจนหายไป