บทที่ 711 ฉี๋หลินผ่าสวรรค์

"เหอะ กระบวนท่าเมื่อกี้น่าจะเป็นรูปแบบที่หนึ่งของฉี๋หลินเปี้ยนใช่หรือเปล่า? ดูแล้วก็ค่อนข้างน่าตกใจ แต่ฉี๋หลินเปี้ยนของคุณยังอยู่ห่างจากประวัติศาสตร์ที่ถูกบันทึกไว้ของสำนักฉี๋หลินไปเยอะมาก ถ้าหากผมเดาไม่ผิด คุณน่าจะเพิ่งฝึกใช่หรือเปล่า อาศัยวิชาครึ่งๆกลางๆแบบนี้ ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของผม" หลิวกุยส่ายหัว

"วิชาของสำนักฉี๋หลินล้วนแต่ถูกดัดแปลงมาจากฉี๋หลินเปี้ยน ผมเชี่ยวชาญฉี๋หลินเปี้ยน ก็ย่อมต้องรู้จักกระบวนท่าการโจมตีของพวกคุณ ส่วนพวกคุณ…ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผม"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ฮึ่ม พูดจาอวดดี! รับกระบวนท่า!"

หลิวกุยตะคอก ย่อเข่าลงกระโดดลอยตัวขึ้นเหมือนกับนกอินทรี พุ่งตรงไปทางหลินหยางพร้อมกับหมัดทั้งคู่ที่จู่โจมเข้าใส่ศีรษะของหลินหยางโดยตรง

ต้องยอมรับว่าท้ายที่สุดหลิวกุยก็เป็นถึงบุคคลระดับรองเจ้าสำนัก

การโจมตีกระบวนท่านี้ดูเหมือนปกติ แต่หมัดทั้งคู่ของเขามันถูกปกคลุมด้วยกำลังภายในที่ละเอียดอ่อน ขอเพียงหลินหยางตั้งรับกระบวนท่า ไม่ว่าแขนของเขาจะแข็งแรงมากแค่ไหน จะต้องหักทันทีอย่างแน่นอน

แต่ครั้งนี้หลินหยางก็ไม่ยอมเสียเวลาเช่นกัน

"ในเมื่อคุณบอกว่าวิชาของผมมันครึ่งๆกลางๆ ก็ได้ ผมจะทำให้คุณได้รู้จักฉี๋หลินเปี้ยนที่แท้จริง!"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา หลังจากนั้นหยิบเข็มเงินออกมาสิบเล่ม เสียบลงบนหน้าอกของตนเองอย่างแรง

ทันใดนั้น ตรงหางตาของเขามีเส้นเลือดที่เป็นสีฟ้าจำนวนมากปรากฏขึ้น โดยเฉพาะบนแขนทั้งสองข้างมีเส้นเลือดนูนออกมาจนดูประหลาด

ภาพนี้ค่อนข้างดูแปลกตามาก

ลี่หวู่จี๋ที่อยู่ด้านหลังเห็นสถานการณ์ อุทานออกมาทันที

"เพิ่มศักยภาพศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์?"

ลี่หวู่จี๋รู้สึกตกใจและทึ่งมาก

เขาเพิ่งจะตระหนัก หมอเทวดาหลินที่อยู่ตรงหน้าคนนี้เป็นถึงเทพศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์!

ผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ ใช้การแพทย์หนุนเสริมยุทธ!

เขาสามารถใช้วิธีการที่หลากหลายของการแพทย์แผนจีนและตะวันตกมาเพิ่มพูนศักยภาพร่างกายและการเคลื่อนไหว ใช้วิชาแพทย์เผชิญหน้ากับวิชาศิลปะการต่อสู้

และตอนนี้ หลินหยางกำลังใช้ทักษะการแพทย์เพิ่มอานุภาพของฉี๋หลินเปี้ยน!

แม้เขาเพิ่งฝึกฉี๋หลินเปี้ยน! แต่ทักษะการแพทย์ของเขาได้อยู่บนจุดสูงสุดแล้ว!

เข็มเงินเข้าไปในร่างกาย กลิ่นอายของหลินหยางเพิ่มขึ้นหลายระดับในพริบตา มีลมปราณสายหนึ่งหลั่งไหลออกจากผิวหนังแผ่กระจายไปทั่ว

"อะไรกัน?"

หลิวกุยหน้าถอดสีทันที

หมัดที่ปล่อยออกไปไม่สามารถดึงกลับ

เขากัดฟัน เพิ่มพละกำลังมากขึ้น

ร่างกายของหลินหยางย่อลงกระโดดหลบไปด้านข้าง

หมัดของเขาดุดันมาก ราวกับปืนกลอัตโนมัติ

ฟิ่วฟิ่วฟิ่วฟิ่ว…

ทุกหมัดล้วนแต่ทำให้เกิดเสียงฉีกอากาศ

หลินหยางหลบอย่างต่อเนื่อง เหมือนไม่ต้องการปะทะกันโดยตรง

"หมอเทวดาหลิน คุณรู้จักแต่หลบเหรอ? ถ้าสู้ไม่ได้ก็รีบยอมจำนน!" ทางด้านของหลิวหวู่เหิงตะโกนเสียงดัง

"ผมแค่ไม่อยากทำให้พ่อของคุณแพ้น่าเกลียดเกินไป ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ งั้นก็ได้!"

สีหน้าของหลินหยางเย็นชาลง ยื่นแขนออกไปคว้ากำปั้นของหลิวกุยเอาไว้โดยตรง

สีหน้าของหลิวกุยแข็งทื่อ รีบยกเท้าขึ้นถีบใส่ช่วงล่างของหลินหยาง

แต่ก่อนที่จะได้ยื่นเท้าออกมา เท้าของหลินหยางถีบออกไปก่อนอย่างแรงแล้ว

แควก

เสียงที่ชัดเจนดังขึ้น

เห็นเพียงขาของหลิวกุยบิดเบี้ยวผิดรูปเล็กน้อยทันที เหมือนกระดูกของเขาหักไปแล้ว สีหน้าก็เริ่มดูซีดขาว กล้ามเนื้อบนใบหน้าหดเกร็ง มีเม็ดเหงื่อขนาดเท่าถั่วเขียวปรากฏขึ้น

"พ่อ?" ทางด้านของหลิวหวู่เหิงรู้สึกถึงความผิดปกติ

หลิวกุยกัดฟันแน่น ฝืนทนความเจ็บปวดที่รุนแรงโจมตีออกไปอีกครั้ง

แต่หลินหยางออกแรงเหวี่ยงไปทางกำแพงหินอย่างแรงด้วยมือเดียว

ปัง!

หลิวกุยพุ่งออกไปกระแทกใส่กำแพงหินอย่างแรง ร่างกายของเขาจมเข้าไปด้านใน โดยรอบของกำแพงหินเกิดรอยแตกร้าว มีก้อนหินจำนวนมากตกลงมาจากหน้าผา

ลูกศิษย์ที่ยืนอยู่ใต้หน้าผารีบกระโดดหลบออกไปทันที มีเสียงก้อนหินกระทบพื้นดังปังปังขึ้นอย่างต่อเนื่อง…

"หา?" หลิวหวู่เหิงรู้สึกตกใจมาก รีบพุ่งไปทางกำแพงหิน หวังช่วยหลิวกุย

แต่ กระบวนท่าของหลินหยางไม่ได้หมดเพียงเท่านี้

ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขาประสานกัน รอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความโกรธ แววตาส่องแสงเป็นประกาย จ้องมองหลิวกุยอย่างเย็นชา

หลิวกุยที่เพิ่งลุกออกมาจากกำแพงหินด้วยท่าทางที่สะบักสะบอม เห็นการตั้งท่าของหลินหยาง เขาตกใจจนวิญญาณแทบหนีหายไป

"รีบหลบไป! หวู่เหิง! รีบหลบไป!"

เขาตะโกนเสียงดังลั่น พลางพุ่งเข้าไปผลักหลิวหวู่เหิงออก จากนั้นรีบกระโดดหลบไปด้านข้าง