บทที่ 716 หมอเทวดาหลิน เป็นคุณหรอ?

หมอจ้าวกลายเป็นที่อิจฉาของเหล่าบรรดาหมอนับไม่ถ้วน

ได้รับการถ่ายทอดจากหมอเทวดาหลินนั้นเป็นความใฝ่ฝันของคนนับไม่ถ้วน

โรงพยาบาลในเมืองมีแผนกกาแพทย์แผนจีนเช่นกัน หลินหยางซื้อยาจำนวนหนึ่งและเริ่มต้ม

ชายชราผมหงอกใบหน้าเหี่ยวย่นนั่งอยู่ด้านหน้าใบสั่งยา

ชายชราตัวผอมบางและมีกลิ่นของยาจีนโบราณ

เหมือนว่าเขาจะไม่รู้จักหลินหยาง เมื่อเขาเห็นหลินหยางถือถุงยามาและไม่ได้ใส่เสื้อคลุมสีขาว เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

"คุณเป็นสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยหรอ? คุณจะต้มยาเองหรอ? จะได้หรอ?" ชายชราเอียงศีรษะไปข้างหนึ่งเล็กน้อย และถามโดยหลับตาลงครึ่งหนึ่ง

"ผู้เฒ่า ผมรู้ทักษะทางการแพทย์เล็กน้อย ผมไม่อยากรบกวนหมอเหล่านี้ ตอนนี้โรงพยาบาลกำลังวุ่น พยายามจะไม่เป็นภาระต่อพวกเขา" หลินหยางยิ้ม จากนั้นก็เตรียมการต้มยาอย่างเชี่ยวชาญ

ผู้เฒ่าเห็นก็รู้สึกสนใจ เดินเข้าไปเหลือบมองหลายครั้งและพูด: "มองไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าคุณเป็นผู้เชี่ยวชาญเหมือนกัน ไม่เลวๆ!"

"ผู้เฒ่าก็ว่าไป"

"หายากนะ ดูคุณเองก็อายุยี่สิบต้นๆ น่าจะเรียนแพทย์แผนจีนมาหลายปีแล้วใช่ไหม? แพทย์แผนจีนนั้นลึกซึ้งและซับซ้อนอย่างมาก หายากที่คนหนุ่มสาวจะรู้เยอะเช่นกัน นี่ผมไม่รู้ว่าจะไปสืบทอดสมบัติของบรรพบุรุษที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ใครดี" ผู้เฒ่าส่ายหน้าและถอนหายใจ

"ผู้เฒ่าคิดเยอะไปแล้ว ประเทศจีนมีทรัพยากรมา คนมีความสามารถก็เยอะ อันที่จริงยังมีคนที่เป็นอัจฉริยะอีกมากมาย! สิ่งที่บรรพบุรุษถ่ายทอดมาจะไม่สูญหาย"

"คุณพูดถูก ผมได้ยินมาว่าช่วงนี้มีหมอเทวดาหลินอะไรนั่น เขาเก่งมาก โรคที่ซับซ้อนยังไงก็ไม่ยากสำหรับเขา อีกทั้งเขายังหนุ่มด้วย...โตเท่าคุณน่าจะได้ ยังหนุ่มแบบนี้แต่ถูกคนชื่นชมว่าเป็นหมอเทวดา นี่ไม่ใช่พวกหลอกลวงอย่างแน่นอน ต้องเป็นเรื่องจริง!" ชายชราพูด

หลินหยางยิ้มและไม่พูดอะไรต่อ

แต่ในเวลานี้จู่ๆ ชายชราก็จ้องไปที่การกระทำของเขาในการหยิบยาขึ้นมา และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: "หนุ่มน้อย มันเร็วเกินไปไหมที่จะใส่หญ้าซานจือเข้าไปในหม้อ? ถ้าใส่ลงไปตอนนี้ จะทำให้ยาดูดซึมได้ไม่ดี สรรพคุณทางยาจะแย่ลง อีกสิบนาทีค่อยใส่จะดีกว่าไหม?"

"ใส่ไปตอนนี้จะดีกว่า สรรพคุณทางยาของหญ้าซานจืตีกับขิงก็จริง แต่ถ้าผมเพิ่มกลีบของดอกหวงเซ่อเข้าไป ก็จะทำให้สรรพคุณทางยาของพวกมันเป็นกลางได้" หลินหยางพูด

"ไร้สาระจริงๆ! ! กลีบดอกหวงเซ่อจะรวมสรรพคุณทางยาของหญ้าซานจือและจิงได้หรอ? มันไม่ใช่เพียงแต่จะรวมเข้ากันไม่ได้ แต่อาจจะกลายเป็นพิษด้วย! หนุ่ม คุณกำลังต้มพิษหรอ!" ชายชราพูดอย่างจริงจัง

"ผู้เฒ่าไม่ต้องกังวล สิ่งที่เรียกว่าพิษจริงขึ้นอยู่กับความร้อน หากอุณหภูมิสูงหรือสูงเกินไปก็จะเกิดอันตรายได้ แต่ถ้าอุณหภูมิปานกลางก็จะไม่เป็นอันตราย หากความร้อนพอดี พวกมันไม่เพียงแต่ปลอดสารพิษแต่ยังไม่เป็นอันตรายด้วย" หลินหยางยิ้ม

อย่างไรก็ตามเมื่อพูดจบ อารมณ์ของชายชราก็รุนแรงเป็นพิเศษ

"บ้า! บ้า! บ้าจริงๆ! คุณไปได้ยินเรื่องไร้สาระพวกนี้มาจากไหน? สรรพคุณทางยาของยาเปลี่ยนได้ด้วยความร้อนเหรอ? คุณหยุดเดี๋ยวนี้ คุณจะช่วยคนหรือฆ่าคนกันแน่! !" ชายชราพูด

หลินหยางขมวดคิ้ว

"คุณผู้เฒ่า ถ้าคุณไม่เชื่อ เดี๋ยวผมจะพิสูจน์ให้คุณดู!"

"คนรุ่นหลังอย่างคุณนี่มันอะไรกัน? ผมกินยา จับยาไปมากกว่าคุณมาทั้งชีวิต คุณยังไม่เชื่อผมหรอ? ? คุณกำลังจะก่อให้เกิดอันตรายต่อชีวิตคน ผมจะดูว่าคุณจะจัดการยังไง! ไม่ยอมฟังผม!!" ชายชราจ้องตาเขม็ง โกรธอย่างมาก

แต่ในความคิดหลินหยาง กลับดูน่ารักอย่างมาก

เขาส่ายหัว เบื่อที่จะยุ่งกับชายชราและต้มยาต่อ

ชายชราโมโหยิ่งขึ้น

"คุณจะหยุดหรือไม่? ถ้ายังไม่หยุด ผมจะเรียกหมอ! !"

"ผมคือหมอ! !" หลินหยางพูด

"คุณ...คุณมันสอนไม่ได้! ! สอนไม่ได้!"

ชายชราตะโกน วิ่งออกไป

ไม่นาน หมอคนหนึ่งก็ถูกลากเข้ามา

"คุณรีบบอกชายหนุ่มคนนี้ที เขาดื้อเกินไป เขาเอาสมุนไพรที่มีพิษไปต้ม นี่มันไร้สาระเกินไปแล้ว!" ชายชรารีบร้อน

แต่หลังจากหมอคนนั้นเห็นหลินหยาง เขาก็อุทานออกมา

"หมอเทวดาหลิน? คุณหรอ?"

"หมอเทวดาหลินหรอ? ?"

เมื่อได้ยินคำนี้ ชายชราก็สั่น

"ใช่หมอวัง! ลำบากเลย ขอโทษด้วย ผู้เฒ่าคนนี้อาจจะไม่ค่อยเข้าใจใบสั่งยาของผม ไม่มีเรื่องอะไรมาก" หลินหยางหันหน้ามายิ้มและตอบ