บทที่ 717 หลินหยางคือหมอเทวดาหลิน

หลังจากป้อนยาเหลียงซวนเหม่ยแล้ว หลินหยางก็ฝังเข็มให้เธอจำนวนหนึ่ง

ตามที่คาดไว้ ผลของสมุนไพรหญ้าเทียนซวนทำงาน ใบหน้าของเหลียงซวนเหม่ยค่อยๆ มีสีแดงขึ้น เธอดูดีขึ้น

"ขอบคุณ พี่" เหลียงซวนเหม่ยพูดด้วยเสียงที่อ่อนล้า

"คุณพักผ่อนเถอะ มีหญ้าเทียนซวนแล้ว อาการบาดแผลของคุณจะฟื้นตัวไวขึ้น ถึงตอนนั้นคุณจะสามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้แล้ว" หลินหยางพูดอย่างอ่อนโยน

เหลียงซวนเหม่ยหน้าแดงโดยไม่รู้ตัว น้ำตาของเธอไหลลงมา

"พี่ ดีจังที่มีคุณอยู่ ถ้าไม่มีคุณ ฉันก็ไม่รู้ว่าครอบครัวของฉันจะต้องทนทุกข์กับความลำบากแค่ไหน" เธอกอดหลินหยาง ไม่อยากจะปล่อยมือ

"เด็กน้อย ผมเป็นพี่คุณนะ แม่ของคุณเป็นแม่ทูนหัวของผม พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ผมไม่ช่วยคุณแล้วใครจะทำหล่ะ?" หลินหยางลูบหัวของเธอและยิ้ม

เหลียงซวนเหม่ยยิ้มด้วยความดีใจ

ในเวลานี้ จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าที่เธอได้รับบาดเจ็บและความเสียใจนี้มันเป็นสิ่งที่คุ้มค่า

"พี่ กินข้าวเถอะ!"

ประตูถูกผลักออกมา จากนั้นเหลียงเสี่ยวเตี๋ยก็เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย

สีหน้าของเธอไม่ค่อยดี ใบหน้าของเธอซีดเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำเหมือนร้องไห้มา

เมื่อเห็นหลินหยางในห้อง เหลียงเสี่ยวเตี๋ยก็ตกใจ

เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา หลินหยางจึงใช้ใบหน้าปลอม ไม่ได้ใช้ใบหน้าของหมอเทวดาหลิน

เพราะในโรงพยาบาลมีคนจำนวนมากที่รู้จักหมอเทวดาหลิน ทั้งยังไปหาคณบดีเพื่อตามหาเขา

"คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยถามด้วยความแปลกใจ

"ผมมาหาซวนเหม่ย" หลินหยางพูด

"เหอะ ตอนเกิดเรื่องไม่เห็นคุณไปอยู่ไหน พอหมอเทวดาหลินจัดการเรื่องให้แล้วคุณกลับโผล่มาหรอ? คุณนี่มันเต่าที่เอาแต่หดหัวในกระดองจริงๆ! แม่ของฉันต้องการลูกทูนหัวอย่างคุณไปทำไม!" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยกระแทกเสียงอย่างเย็นชา

"เสี่ยวเตี๋ย เงียบ!" เหลียงซวนเหม่ยสีหน้าจริงจังและตะโกนออกมา

"เฮ้อ พี่ ที่ฉันพูดเป็นความจริง ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะหมอเทวดาหลิน ครอบครัวของพวกเราคงไม่รอด... พี่ เมื่อไหร่คุณจะให้หมอเทวดาหลินมาเจอฉันสักที? ฉันฝันอยากจะได้คุยกับเขาตรงหน้า..." เหลียงเสี่ยวเตี๋ยวิ่งเข้ามาและกุมมือของเหลียงซวนเหม่ยเพื่อร้องขอ

"เธออย่าได้คิด หมอเทวดาหลินยุ่งมาก!" เหลียงซวนเหม่ยกระแทกเสียง

"พี่ คุณกลัวว่าฉันจะแย่งหมอเทวดาหลินไปใช่ไหม?" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยพูดอย่างโกรธเคือง

"เธอ...ทำไมถึง? สมองของเธอวันๆ เอาแต่คิดอะไรกัน?" เหลียงซวนเหม่ยแทบจะร้องไห้

"เหอะ งั้นพี่ก็บอกฉันมาว่าหมอเทวดาหลินอยู่ไหน?" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยถามต่อ จากนั้นก็พูดอย่างจริงจัง: "พี่ คุณไม่เคยโกหกฉันเลย ครั้งนี้คุณเองก็จะมาโกหกฉันไม่ได้! คุณบอกฉันมาดีๆ ว่าหมอเทวดาหลินอยู่ที่ไหน?"

เมื่อเหลียงซวนเหม่ยได้ยินก็มองหลินหยาง ครุ่นคิดสักพัก จากนั้นก็พูดอย่างเฉยเมย: "ได้ งั้นฉันจะบอกให้ อันที่จริง หมอเทวดาหลินอยู่ในห้องนี้"

"อยู่ในห้องนี้หรอ?"

เหลียงซวนเหม่ยมองซ้ายมองขวา แต่ก็เห็นเพียงคนสามคนในห้อง

เธอมองหลินหยางด้วยความตกใจ และพูดด้วยความไม่อยากจะเชื่อ: "พี่ คุณคงไม่ได้หมายความว่า..."

"เธอเดาไม่ผิด เธอไม่ใช่ว่าไม่อยากให้ฉันโกหกไม่ใช่หรอ? งั้นฉันก็บอกความจริงเธอแล้ว หลินหยางคือหมอเทวดาหลิน!" เหลียงซวนเหม่ยพูด

คำพูดของเหลียงซวนเหม่ยทำให้คนตกใจ

เหลียงเสี่ยงเตี๋ยมองไปที่หลินหยางด้วยความตกใจ สมองของเธอแทบจะระเบิด และมองไปทางเหลียงซวนเหม่ยอ้าปากค้าง

หลินหยางไม่พูดอะไร

เขาไม่คิดว่าเหลียงซวนเหม่ยจะบอกความจริงออกไปโดยตรง

ถ้าเหลียงซวนเหม่ยเป็นเหมือนที่เหลียงเสี่ยวเตี๋ยว่าจริงๆ ตั้งแต่ไม่เคยโกหกเหลียงเสี่ยวเตี๋ย งั้นเธอพูดความจริงออกมาแบบนี้ ก็นับว่าเธอมีมโนธรรมต่อตัวเองและเหลียงเสี่ยวเตี๋ย

แต่หลินหยางก็รู้ว่ามีเหตุผลที่เหลียงซวนเหม่ยเปิดเผยตัวตนของเขาอย่างไม่ลังเลแบบนี้

นั่นก็คือ...เธอเชื่อมันว่าเหลียงเสี่ยวเตี๋ยจะไม่เชื่อคำพูดของเธอ

เพราะว่า...มันเป็นไปไม่ได้อย่างยิ่ง!

จะมองจากมุมไหนก็เหมือนกับเรื่องตลก

ไม่งั้น

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยคงไม่อึ้งอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็ร้องไห้ออกมา