บทที่ 718 ปลอมตัวเป็นหมอเทวดาหลิน

"เธอจะทำไม?" เหลียงซวนเหม่ยถาม

"เธอบอกว่า เธอจะใช้บุหรี่จิ้มมาที่หน้าฉันหลายครั้ง!" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยพูดเสียงสั่น ก้มหน้า

เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมา สีหน้าของเหลียงซวนเหม่ยก็จริงจังอย่างมาก

หลินหยางแสดงออกอย่างไม่เป็นปกติเช่นกัน

บาดแผลเช่นนี้ถ้ารักษาไม่ดีจะทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้

สำหรับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งแล้ว นี่เป็นบาดแผลที่ใหญ่

"คนเหล่านี้ ไร้กฎเกณฑ์จริงๆ! กล้าไม่สนใจกฎเกณฑ์แบบนี้!" ใบหน้าเล็กๆ ของเหลียงซวนเหม่ยแดงขึ้น ความโกรธปะทุในดวงตา เธอรีบพูด: "เสี่ยวเตี๋ย แจ้งตำรวจแล้วหรือยัง?"

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยส่ายหน้าเบาๆ และพูด: "คนเหล่านั้นไม่กลัวหรอก เรื่องแบบนี้แค่เสียค่ารักษาค่ายานิดหน่อยก็โอเคแล้ว บ้านของหม่านปิงซวนเป็นคนมีเงิน เธอไม่สนใจ"

"นี่หมายความว่าตระกูลเหลียงของพวกเราน่ารังแกหรอ? เสี่ยวเตี๋ย รีบบอกพ่อเดี๋ยวนี้ ให้ตระกูลลงมือ! นี่คือการรังแกกันชัดๆ! ถ้าไม่ทำให้พวกเขาเห็นความสามารถของตระกูลเหลียง พวกเขาก็จะมาหยิกพวกเราเหมือนลูกพลับหรอ?" เหลียงซวนเหม่ยโมโห

"พี่ เอาเถอะ อย่าทำแบบนั้นเลย หม่านปิงซวนมีเบื้องหลังอยู่ และเรื่องนี้ตระกูลหยุนก็รู้ด้วย คนตระกูลหยุนหวังว่าจะได้ร่วมมือกับหม่านปิงซวน ดังนั้นถ้าเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ ตระกูลหยุนจะไม่ยืนอยู่เฉยๆ แน่นอน!" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยส่ายหน้า

"ใช่ ซวนเหม่ย อย่าให้ตระกูลเหลียงเข้ามายุ่งเรื่องนี้เลย อีกทั้งหลังจากจัดการเรื่องสมาคมศิลปะการต่อสู้เสร็จ ตระกูลเหลียงก็อยู่ในจุดตกต่ำแล้ว ถ้าต้องไปหาเรื่องตระกูลอื่นอีก เกรงว่าจะไม่ดีต่อตระกูลเหลียง" หลินหยางพูด

"พี่ แล้วคุณคิดยังไง?" เหลียงซวนเหม่ยมองเขา

"เดี๋ยวตอนบ่านนี้ผมจะไปที่มหาลัยพร้อมกับเสี่ยวเตี๋ย ไปหาหม่านปิงซวนเพื่อขอคำอธิบายจากเธอ"

"โอเค! พี่ รบกวนคุณด้วย" เหลียงซวนเหม่ยพยักหน้าและโล่งอก

ถ้าหลินหยางจะลงมือ เธอก็วางใจ

"คุณจะไปมหาลัยกับฉันหรอ?" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยจ้อง กวาดสายตามองหลินหยางด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็กระแทกเสียง หัวเราะ: "ไม่ต้องดีกว่า ฉันกลัวว่าถ้าคุณไปมหาลัยคงถูกคนทุบจนตาย"

"คงไม่เกิดขึ้น" หลินหยางส่ายหน้า: "คนที่จะทุบตีจนผมตายได้ คงยังไม่เกิดมา"

"งั้นหรอ? ตลกสิ้นดี? ไม่ใช่ว่าเต็มไปทั่วถนนหรอ? คนอื่นไม่ต้องพูดถึง ฉันนี่แหละคนหนึ่ง!" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยเบะปากใส่หลินหยางอย่างไม่แยแส เอ่ยปากพูด

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยเป็นสมาชิกตระกูลเหลียงเช่นกัน เธอเข้าใจศิลปะการต่อสู้แบบโบราณ ในความคิดของเธอ การจะจัดการหลินหยางคนอ่อนแอแบบนี้ง่ายสิ้นดี

"เสี่ยวเตี๋ย อย่าวุ่นวาย ให้พี่หยางไปมหาลัยเพื่อจัดการปัญหา เข้าใจไหม?" เหลียงซวนเหม่ยพูด

"พี่ ฉันไม่อยากให้เขาไป ถ้าคนอื่นรู้ว่าเขาเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลคนอื่น จะไม่อับอายหรอ? คุณอยากให้ฉันไปเจอคนอื่นยังไงหลังจากนี้?" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยมุ่ยปาก

"เสี่ยวเตี๋ย เริ่มไม่เชื่อฟังอีกแล้วหรอ?"

เหลียงซวนเหม่ยทำหน้าเย็นชา

"พี่ ฉัน...ฉันไม่ได้หมายความอย่างงั้น..."

"แล้วเธอหมายความว่ายังไง? ฉันบอกอะไรให้ จะให้พี่หยางไปกับเธอด้วย หรืออยากจะให้ฉันไปกับเธอด้วย!" เหลียงซวนเหม่ยพูด

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยตัวสั่น: "พี่ คุณ...คุณจะไปยังไง?"

"ฉันจะไปยังไง? แม้ว่าจะต้องคลานก็จะคลานไปให้ถึงมหาลัยเธอนี่แหละ!" เหลียงซวนเหม่ยพูดด้วยความโกรธ

"ไม่ๆๆ พี่ คุณอย่าทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นเลย เอาเป็นว่า เอาเป็นว่าฉันจะเชื่อฟัง โอเคไหม?" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยแทบจะร้องไห้

"งั้นก็ดี!" เหลียงซวนเหม่ยแอบโล่งอกในใจ

"จบแล้ว หลินหยางมีตัวตนอย่างไร เบื้องหลังเป็นอย่างไหร่ หม่านปิงซวนตรวจสอบก็รู้แล้ว ถึงตอนนี้เธอต้องรู้ว่าฉันไปเอาลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านคนอื่นมาเป็นคนสนับสนุนอย่างแน่นอน เธอต้องกระจายข้อมูลไปอย่างแน่นอน จบแล้ว จบแล้ว หลังจากนี้คนในโรงอาหารต้องหัวเราะเยาะฉันแน่ๆ มันจบแล้ว!" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยพึมพำ ใบหน้าของเธอซีด รีบร้อน

เมื่อหลินหยางได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ: "เสี่ยวเตี๋ย งั้นตามที่คุณพูด คุณหวังว่าใครช่วยออกหน้าให้คุณแล้วจะจัดการเรื่องนี้ได้?"

"ยังต้องถามอีกหรอ ก็ต้องเป็นหมอเทวดาหลินไง! เรื่องตระกูลเหลียงของฉันจัดการได้ยังไงหล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะหมอเทวดาหลิน?" เหลียงเสี่ยวเต๋อมองเหลียงซวนเหม่ยด้วยความเคือง

สายตาของเธอราวกับจะละลายเหลียงซวนเหม่ย