บทที่ 726 ผมต้องการให้คุณยอมแพ้

ในภาพเป็นวงแหวนสีดำ บนวงแหวนมีนกอินทรีที่มีชีวิตชีวา นกอินทรีกางปีก โบยบินและทรงพลัง

"สมาคมอิงเก๋อ?"

หลินหยางหลุดพูดออกมา

"ดูท่าทางของประธานหลินแล้ว น่าจะรู้จักแหวนนี้ ถ้าอย่างงั้นผมก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายแล้ว" หม่าไห่พูดด้วยความโล่งใจ

"ผมจะไม่รู้ได้ยังไง?"

หลินหยางหลับตา สูดลมหายใจ สีหน้าเยือกเย็น

แหวนวงนี้ หลินหยางเคยเห็นตอนเด็กๆ

ตอนนั้นมันอยู่ที่ตระกูลหลิน

คนที่สวมแหวนนี้เป็นเพื่อนของตระกูล นั่นคือคนจากสมาคมอิงเก๋อ

สามารถเป็นเพื่อนกับตระกูลหลินได้ ถ้าไม่ใช่เพราะมีความแข็งแกร่งเท่ากับตระกูลหลิน ก็ต้องแข็งแกร่งมากกว่าตระกูลหลิน

คนสมาคมอิงเก๋อจะสวมแหวนดังกล่าวเพื่อแสดงตัวตนของพวกเขา

สำหรับสมาคมอิงเก๋อ ทุกคนที่อยู่ในตำแหน่งสูงสุดของประเทศมักรู้เรื่องนี้

ไม่ว่าคุณจะอยู่ในสายงานหรืออุตสาหกรรมใด ก็ล้วนคุ้นเคยกับคำคำนี้อยู่แล้ว

สมาคมอิงเก๋อไม่เพียงแต่เป็นกองกำลังเท่านั้น แต่ยังเป็นครอบครัวและเป็นสำนักหนึ่งด้วย

แต่มันไม่ใช่กองกำลังธรรมดา!

เพราะมันเป็นครอบครัวระดับท้อปในประเทศ! ตระกูลหยุน ตระกูลซือหม่ายังเป็นเพียงแค่มดเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน

อีกทั้งยังเป็นสมาคมศิลปะการต่อสู้ชั้นนำของประเทศอีกด้วย ทักษะเฉพาะของสมาคมอิงเก๋อเป็นศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริง เรียกได้ว่าเป็นศิลปะการป้องกันตัวขั้นสูงสุด และสำนักอิงเก๋อได้สร้างผู้ยิ่งใหญ่สามคนที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก

สุดท้ายมันเป็นสมาคมที่เกิดกว่าคำว่ายอดเยี่ยมที่สุดในประเทศ!

นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว ยังได้ขลุกอยู่ในทุกระดับและเป็นระดับบนสุด

มหาอำนาจดังกล่าวอยู่เหนือจินตนาการของคนธรรมดาทั่วไป

ไม่มีสมาคมใดที่เต็มใจเป็นศัตรูของครอบครัวดังกล่าว

รวมทั้งหลินหยาง

ด้วยความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับสมาคมอิงเก๋อ จะอาศัยหยางหัวในตอนนี้ก็เป็นเหมือนเด็กเล็กที่อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ที่เข้มแข็ง...

ไม่น่าแปลกใจที่อีกฝ่ายจะหยิ่งและอยู่ยงคงกระพัน

ไม่น่าแปลกใจเลยที่หม่าไห่ต้องกลัวแบบนี้

"ประธานหลิน คุณสบายใจได้ พวกเราเปิดกล้องในห้องทำงานของคุณแล้ว ถ้าเขาจับแตะอะไรกับคอมพิวเตอร์และเอกสารของคุณ พวกเราจะต้องให้พวกเขารับผิดชอบอย่างแน่นอน!" หม่าไห่พูด

"ถ้าพวกเขาเป็นคนของสมาคมอิงเก๋อจริงๆ งั้นวิสัยทัศน์ของพวกเขาคงไม่ต่ำขนาดนี้ คงไม่มาสนใจเอกสารของผม!"

หลินหยางส่ายหัว

"งั้นพวกเขามาที่หยางหัวของพวกเราทำไม?" หม่าไห่ถามด้วยความไม่เข้าใจ

"น่าจะมาเพื่อขอยา!" หลินหยางพูด

"ขอยาหรอ? ตอนนี้ยาที่พวกเรากำลังจะพัฒนาล้วนแต่หาซื้อได้...พวกเขามาขอยาอะไร?"

หลินหยางไม่ได้ตอบ แต่เดินไปในประตูใหญ่โดยตรง

หม่าไห่รีบเดินตามเข้าไป

หลายคนรีบเดินไปที่ห้องทำงาน

เสียงฝีเท้าอันคมกริบของรองเท้าหนังกระทบพื้นดังก้องไปทั่วทุกทิศทุกทาง

หม่าไห่วิ่งเหยาะๆ ไปข้างหน้าและเปิดประตูห้องทำงาน

หลินหยางก้าวเข้ามา

ในวินาทีนี้ ห้องทำงานของหลินหยางมีคนนั่งอยู่สองคน

ใช่ นั่งอยู่!

ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

พวกเขาแต่งตัวแบบโบราณ ผู้ชายสวมเสื้อคลุม และผู้หญิงสวมผ้าก๊อซ ติดกิ๊บ และดูเหมือนผู้เชี่ยวชาญทางโลก

พวกเขาต่างก็นั่งบนโซฟา แต่พวกเขานิ่งและไม่ขยับ ราวกับว่าพวกเขากำลังหลับตาและพักผ่อน

เมื่อเห็นฉากนี้ หม่าไห่ก็ตกใจ

หลินหยางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขามองดูทั้งสองคนและเหลือบมองที่นิ้วของพวกเขา

เป็นคนจากสมาคมอิงเก๋อจริงๆ

หลินหยางสูดลมหายใจ เดินเข้าไปและนั่งบนเก้าอี้ของตัวเอง เขาไม่ส่งเสียง เทน้ำชาตามสบาย