บทที่ 727 ผมต้องการเปลหามสองอัน

"หยางหัวคือน้ำพักน้ำแรงของผม รวมถึงเป็นเป้าหมายของผมด้วย ผมสร้างหยางหัวมาไม่ใช่เพราะความมั่งคั่ง แต่มันเป็นความคิดของผม! ผมปล่อยให้มันล้มเหลวไม่ได้ ทำครึ่งๆ กลางๆ ดังนั้นผมจึงไม่ตกลงกับเงื่อนไขของคุณ" หลินหยางพูดอย่างไม่รีบร้อน

"พูดได้ดี แต่ก็โง่มากเช่นกัน หมอเทวดาหลินเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อเจรจาแต่มาเพื่อเสนอเงื่อนไข! ถ้าคุณไม่ตกลง พวกเราก็ต้องทำได้แค่ใช้มาตรการที่รุนแรงเท่านั้น" ผู้ชายส่ายหัว

"มาตรการรุนแรง?"

หลินหยางหรี่ตา

แต่เห็นผู้ชายลุกขึ้น หยิบโทรศัพท์มือถือ HW รุ่นล่าสุดออกจากข้อมือ และกดหมายเลข

"ไม่ตกลง" เขาพูดเพียงสามคำทางโทรศัพท์

"ลงมือซะ"

มีเสียงที่ไม่แยแสมากมาจากโทรศัพท์

แม้ว่าคำง่ายๆ สามคำจะเบามาก แต่หลินหยางก็ได้ยิน

ผู้ชายวางสาย

ผู้หญิงยืนขึ้นเช่นกัน

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป

เยือกเย็น

เยือกเย็นอย่างมาก

ผู้หญิงคนนั้นรับโทรศัพท์มือถือจากมือของผู้ชาย จากนั้นป้อนหมายเลขสามหลักแล้ววางโทรศัพท์มือถือไว้หน้าโต๊ะของหลินหยาง

หลินหยางเหลือบมอง

นี่คือสายของตำรวจ

"ยุคปัจจุบันคือยุคของอาชญากรรม เราทุกคนเป็นพลเมืองที่เคารพกฎหมาย ตอนนี้คุณเพียงแค่กดปุ่มโทรออกและคุณสามารถขอให้มีสายตรวจเพื่อจับกุมเราได้! ตอนนี้คุณสามารถกดได้" ผู้ชายพูด

"พวกคุณทำอะไร? ทำไมผมต้องให้ตำรวจมาจับพวกคุณ?" หลินหยางถามอย่างเรียบเฉย

"ทางนั้นบอกว่าต้องการให้เขาแจ้งตำรวจให้คุณ ดังนั้นอีกสักพัก พวกเราจะตัดแขนตัดขาของคุณ! พวกเราจะไม่ทิ้งใครเอาไว้ ดังนั้นพวกเราเองก็ต้องรับผิดชอบผลที่ตามมา ให้คุณโทรเบอร์นี้หวังว่าคุณจะสามารถทนอยู่จนตำรวจมาถึง! ถ้าทนไม่ได้ งั้นผมจะช่วยเรียน 120 ให้" ผู้ชายพูดอย่างเรียบเฉย

เมื่อคำพูดนี้ออกมา หม่าไห่ก็สีหน้าเปลี่ยนไป เขารีบตะโกน: "ยาม! ยาม!"

เมื่อสิ้นเสียงกลุ่มคนในเครื่องแบบก็วิ่งขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม ชายที่อยู่ฝั่งนี้เดินอย่างง่ายดายราวกับขนนก และลอยไปที่หน้าประตู ปิดประตูแล้วใช้นิ้วกดเบาๆ ตรงรอยต่อของประตู

ไม่ว่าคนนอกจะผลักและผลักอย่างไร ประตูก็ไม่สามารถเปิดได้

นิ้วเดียวสามารถต้านทานแรงผลักของคนได้...

ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!

หม่าไห่หน้าซีด ไม่รู้จะทำยังไงดี

"หม่าไห่ คุณถอยไปข้างๆ ก่อน เรื่องนี้ผมจัดการเอง"

หลินหยางยืนขึ้นและพูด

"รับทราบ ประธานหลิน"

หม่าไห่พยักหน้า ถอยไปอยู่ตรงมุมห้อง

สถานการณ์ในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาจัดการได้

"ไม่จำเป็นต้องโทรทหรอก คนของผมจะแจ้งตำรวจเอง เดี๋ยวผมโทร 120 ละกัน"

หลินหยางเปลี่ยนเบอร์บนหน้าจอ จากนั้นก็กดปุ่ม

"สวัสดี ต้องการให้ช่วยอะไรไหม"

"ทางผมต้องการรถพยาบาล ช่วยรีบมาได้ไหม?" หลินหยางพูด

"สวัสดี ขอสถานที่ของคุณด้วย ตอนนี้อาการของคนไข้หรือผู้บาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง?"

"สถานที่ตอนนี้ของผมคือห้องทำงานชั้นบนสุดของหยางหัวกรุ๊ป สำหรับอาการของผู้บาดเจ็บระบุว่าแขนขาหัก"

"รับเรื่อง กรุณาเปิดโทรศัพท์เอาไว้ พวกเราจะรีบไป"

"อืม...โอ้ะ ใช่แล้ว พวกคุณจำไว้ เอาเปลมาสองอัน"

เมื่อสิ้นเสียง ชายหญิงในห้องก็หรี่ตามองหลินหยางอย่างชอบใจ

เขาวางสาย

"สบายใจได้ พวกเราแค่จะสั่งสอนคุณเท่านั้น สำหรับคนนี้ พวกเราจะไม่ทำร้ายอะไร ไม่ต้องเตรียมมาสองอันหรอก" ผู้หญิงพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ผมเตรียมไว้ให้พวกคุณ"

หลินหยางวางโทรศัพท์ด้านหน้าผู้หญิง จากนั้นก็ถอดชุดคลุมเดินออกไป

ดวงตาของผู้หญิงเยือกเย็นจนเกือบจะควบแน่น...

"ยานเอ๋อ ลงมือเถอะ เดี๋ยวพวกเขาเห็นความแข็งแกร่งของสมาคมอิงเก๋อของพวกเราแล้วก็ยอมจำนนเอง!" ผู้ชายเหมือนจะหมดความอดทน