บทที่ 736 เปิดเผยเสียงของหัวใจ

"ในคลินิกลั่วเฉียนไง"

"หรอ...งานที่นั่นยุ่งขนาดนั้นเลยหรอ? ไม่ได้เจอหลายวันเลยหรอ?" ซูเหยียนถามพร้อมยกคิ้วขึ้น

"ช่วยไม่ได้ ตอนนี้คุณลั่วเป็นแพทย์ที่มีชื่อเสียงในเจียงเฉิน คนป่วยก็ต้องมากเป็นธรรมดา" หลินหยางยิ้ม

ซูเหยียนไม่พูดอะไร ก้มหน้าและกัดปากของเธอ ดูเหมือนว่าเธอต้องการจะพูดอะไรแต่กลับไม่พูด

"คุณมีอะไรอยากจะพูดกับผมไหม? ไม่เป็นไร คุณพูดมาเถอะ! ผมฟังอยู่" หลินหยางหันไปมองเธอพร้อมกับกะหล่ำปลีในมือของเขา

ซูเหยียนมีอารมณ์ซับซ้อน ก้มหน้าครู่หนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าพูด

"เรื่องส่วนปิงไห่ คุณรู้จริงๆ หรอ?"

"มีวิดีโออยู่ทั่วอินเทอร์เน็ต ผมไม่รู้ก็คงจะเป็นไปไม่ได้?"

"งั้นฉันถามคุณหน่อย! ถ้าเป็นคุณอยู่ที่นั่นในตอนนั้น และไม่ใช่หมอเทวดาหลิน! คุณ...คุณจะช่วยฉันไหม? จะช่วยฉันได้ไหม?" ซูเหยียนมองเขาและถาม

เมื่อหลินหยางได้ยินสิ่งนี้ หัวใจของเขาก็หดตัวทันที เขามองไปที่ซูเหยียนด้วยความตกใจ

ดูเหมือนเขาจะเข้าใจสิ่งที่ซูเหยียนหมายถึง...

เกิดความเงียบขึ้นในบ้าน

ดวงตาของซูเหยียนแดงเล็กน้อย เธอจ้องไปที่หลินหยาง

หลินหยางยืนอยู่หน้าตู้เย็นโดยถือกะหล่ำปลีนิ่งเหมือนรูปปั้น

บรรยากาศน่าหดหู่เป็นพิเศษ

ราวกับว่าถ้าเกิดเข็มตกลงไปบนพื้นก็จะเกิดเสียงฟ้าร้องที่ดังชัดเจน

ไม่นาน หลินหยางก็เอ่ยปากขึ้น

"จากมุมมองของคุณ คุณคิดว่าผมจะช่วยคุณไหม?"

"คุณคิดว่า ผมจะช่วยคุณได้ไหม?" หลินหยางถามอีกครั้ง

"ไม่ได้!"

ครั้งนี้ซูเหยียนไม่คิดใดๆ

"ใช่สิ...ในสถานการณ์แบบนั้น นอกจากหมอเทวดาหลินแล้ว คงไม่มีใครสามารถช่วยคุณได้อย่างปลอดภัย" หลินหยางพูดเสียงแหบ

ซูเหยียนนิ่ง ก้มหน้า ตาแดง

หลินหยางมองเธออย่างเงียบๆ

สักพัก ถอนหายใจ เอากะหล่ำปลีใส่ไว้ในตู้เย็น แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าข้างๆ หยิบเสื้อผ้าของเขาออกมาแล้วพับเก็บไว้อย่างแผ่วเบา

"เสี่ยวเหยียน หย่ากันเถอะ" หลินหยางพูด

ซูเหยียนเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยความตกใจ

"ถ้าคุณอยากทำเช่นนั้น งั้นคุณก็ไม่ต้องเศร้าอีกต่อไป ผมบอกแล้ว ผมไม่ต้องการผูกมัดคุณเอาไว้ ถ้าคุณต้องการไล่ตามความสุขของตัวเอง ก็ไม่ต้องมาสนใจผม ยังไงคุณก็ไม่ได้ต้องการแต่งงานกับผมอยู่แล้ว!" หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย

เมื่อสิ้นเสียง ซูเหยียนลุกขึ้น ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ดวงตาของเธอแดงก่ำ และน้ำตาไหลไม่หยุดจากดวงตาของเธอ

เธอกำหมัดเล็กๆ ของเธอ ต่อยไปที่หน้าอกของหลินหยาง

หนึ่งหมัด สองหมัด สามหมัด...

เธออยากจะต่อยหลินหยางให้ตาย!

แต่น่าเสียดาย แรงของเธอไม่มากพอ เมื่อต่อยไปที่ร่างกายของหลินหยางกลับไม่รู้สึกอะไร

เธอกำลังระบายความโกรธของเธอ

ต่อยไป ต่อยมา แต่ก็มีเสียงร้องไห้ดังขึ้นเรื่อยๆ

"คุณคิดว่าฉันมาหาคุณเพื่อขอหย่าแล้วไปแต่งงานกับหมอเทวดาหลินหรอ? คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน? ฉันจะบอกคุณให้นะ ไม่ว่าหมอเทวดาหลินจะพิเศษขนาดนี้ จะดีขนาดไหน! เขาก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของฉัน! เพราะฉันเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว คุณเข้าใจไหม?"

เธอตะโกนสุดแรงเสียง น้ำตาไหลเหมือนเขื่อนแตก

หลินหยางจ้องมองอย่างว่างเปล่า แต่ไม่ได้พูด

"อีกอย่างคุณไม่ต้องมาหลอกฉัน คุณคิดว่าฉันไม่รู้อะไรเลยหรอ? ช่วงนี่ สมุนไพรยาในคลินิกของเสี่ยวเฉียนไม่ใช่คุณที่นำเข้ามา แต่เป็นอีกคนหนึ่ง ไม่ต้องถามว่าทำไมฉันรู้ เพราะคนนั้นเป็นเพื่อนสมัยเรียนของพวกเรา คลินิกของเสี่ยวเฉียนยุ่งมากเธอก็เลยขอให้เขาช่วย! ช่วงนี้คุณไม่ได้อยู่ที่คลินิกช่วยเธอทำงาน"