บทที่ 737 ชุดที่แพงที่สุดราคาเท่าไหร่

หลังจากเกิดเรื่อง หลินหยางก็ไม่ใช่ราชาผู้ถูกสวมเขาในเจียงเฉินอีกต่อไป แต่กลายเป็นราชาผู้ถูกสวมเขาอันดับหนึ่งในประเทศ แม้แต่คนอื่นๆ ในวงการบันเทิงยังถูกเขาเหยียบเอาไว้

"แม่ มีเรื่องอะไรหรอ ว่ามา" ซูเหยียนถอนหายใจ

"ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไร...เอ๊ะ? ลูกสาว ดวงตาทำไมเป็นอะไร? ร้องไห้หรอ? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?" จางชิงหยูเห็นดวงตาสีแดงของซูเหยียนแดง สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปกะทันหันและรีบถาม

"แม่ ไม่มีอะไร แค่เมื่อกี้หั่นหัวหอม ไม่เป็นไร"

ซูเหยียนหันหน้าและตอบอย่างชาญฉลาด

"หรอ?"

จางชิงหยูมองไปทางหลินหยางด้วยสายตาสงสัย กระแทกเสียง ไม่สนใจหลินหยาง หันหน้าและยิ้ม: "ลูกสาว ลูกก็เห็นแล้วใช่ไหม หมอเทวดาหลินสนใจในตัวลูกอย่างมาก ลูกไม่ลองคิดดูหน่อยหรอ?"

"แม่ ฉันรู้ว่าคุณจะพูดสิ่งเหล่านี้กับฉัน ฉันยังยืนยันเหมือนเดิม ฉันมีสามีแล้ว ฉันจะไม่พิจารณาแต่งงานกับคนอื่น" ซูเหยียนพูดอย่างเรียบเฉย

"ลูกสาว ลูกเป็นอะไร? ทำไมถึงยังติดอยู่กับถังขยะนี้แล้วไม่ยอมปล่อยไปหล่ะ? ทำไม? คงไม่ได้คำนึงถึงคำพูดสุดท้ายของปู่ใช่ไหม? แม่จะบอกลูกนะ คุณนายซูนั่นอยู่ได้อีกไม่กี่วันหรอก กลัวอะไร? อีกทั้งพวกเราและตระกูลซูไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันแล้ว จะไปจำคำพูดของไอแก่ลงโลงนั่นไปทำไม?" จางชิงหยูตะโกนอย่างโกรธเคืองกับเธอและเท้าเอว

"แม่ ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้? แม้ว่าตระกูลซูจะใจร้ายต่อครอบครัวเรา ท้ายที่สุดแล้วก็คือคุณย่าของฉัน ก็คือปู่ของฉัน อีกทั้งปู่ไม่ได้ทำอะไรผิดๆ ต่อเราด้วย ทำไมคุณถึงต้องด่าเขาด้วย?" ซูเหยียนเกิดอารมณ์ เสียงของเธอดังขึ้นหลายเท่า

"ลูก..." จางชิงหยูตาแดง

แต่คราวนี้เธอถอยกลับโดยไม่คาดคิด

"ลูก แม่ไม่พูดจาไร้สาระแล้ว แม่ทำไปเท่านี้ไม่ใช่เพราะลูกหรอ? แม่ไม่อยากให้ลูกต้องลำบาก แม่เองก็อยากให้ลูกมีวันเวลาที่ดี! ยังไงวันนี้ลูกต้องให้คำตอบกับแม่!" จางชิงหยูถามอย่างจริงจัง

"คำตอบอะไร?" ซูเหยียนหันหน้า

"หย่ากับหลินหยางนั่น!" จางชิงหยูตะโกน

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จางชิงหยูร้องขอแบบนี้ ไม่ว่าหลินหยางหรือซูเหยียนที่เห็นในตอนนี้ก็ไม่แปลกใจ

"แม่ ถ้าคุณจะพูดเช่นนี้ งั้นก็พอเถอะ ฉันบอกแล้วว่าฉันจะไม่คิดเรื่องหย่ากับหลินหยาง" ซูเหยียนพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ลูก...ทำไมลูกถึงคิดเหมือนแม่ไม่ได้เลย ลองคิดหน่อยได้ไหม? ผู้ชายคนนี้มีอะไรดี? ลูกลองดูเขาสิ? โตขนาดนี้แล้วยังไม่มีอะไรประสบความสำเร็จเลย! ยังนั่งกินนอนกินของของลูกอยู่เลย ไร้ประโยชน์แบบนี้ ทำไมถึงยังไม่หย่าอีก?" จางชิงหยูพูดด้วยความรำคาญ

"แม่! ! คุณไม่ต้องพูดแล้ว!"

ซูเหยียนโมโห กัดฟันแน่น พยายามจะตอบโต้ แต่ไม่พูดออกมาอีก

จางชิงหยูพูดไปตั้งมากมายขนาดนี้ แต่ซูเหยียนกลับไม่ได้สนใจหรือฟังเข้าไปในหูเลย

เมื่อจางชิงหยูเห็นว่าไม่สามารถโน้มน้าวลูกสาวของตัวเองได้ ก็ทำได้เพียงถอยไปหนึ่งก้าวและพูด: "โอเค ในเมื่อตอนนี้ยังไม่อยากหย่ากับไอไร้ประโยชน์นั่น! ก็ได้ งั้นต้องสัญญากับแม่เรื่องหนึ่ง!"

"เรื่องอะไร?" ซูเหยียนถามด้วยความสงสัย

"ไปงานเลี้ยงแทนแม่ของฉันหน่อย!" จางชิงหยูหรี่ตาและยิ้ม

"งานเลี้ยง?"

"ใช่ นี่เป็นงานเลี้ยงที่จัดขึ้นโดยคนดังในเจียงเฉิง เดิมทีเชิญแม่ไปร่วม แต่แม่กับพ่อไม่มีเวลาก็เลยจะให้ลูกไปแทนพวกเรา"

"หรอ?"

ซูเหยียนแปลกใจอย่างมาก ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกแปลกๆ

"แม่ ถ้าแม่อยากให้ฉันไปก็ได้...แต่ฉันจะพาหลินหยางไปร่วมงานเลี้ยงด้วย!" ซูเหยียนพูดอย่างจริงจัง

เห็นได้ชัดว่าเธอกังวลว่าแม่ของเธอจะจัดหาคู่นัดให้กับเธอ ถ้าเป็นแบบนั้นต้องทำให้เธอปวดหัวอย่างแน่นอน

"ไม่เป็นไร อยากพาคนไร้ประโยชน์นี่ไปอับอายขายขี้หน้า ฉันก็ไม่คัดค้าน!" จางชิงหยูพูดด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น

เมื่อหลินหยางและซูเหยียนได้ยินก็ไม่ได้ตกใจอะไร

จางชิงหยูตอบเร็วขนาดนี้เลยหรอ?

"ลูกสาว เอาไป นี่คือบัตรเชิญ พรุ่งนี้ตอนเย็นที่โรงแรมปั๋วน่า อย่าลืมแต่งตัวให้ดูดีหล่ะ!"

จางชิงหยูหยิบบัตรเชิญที่สวยงามจากกระเป๋าของเธอและส่งให้ซูเหยียน จากนั้นก็จ้องซูเหยียนด้วยสายตาไม่ดีและออกไป

"แปลกๆ!"

ซูเหยียนมองบัตรเชิญ ก้มหน้าและพูด

"ใช่ แต่นี่แม่คุณเป็นคนพูด ถ้าคุณไม่ทำก็ไม่ได้"