บทที่ 739 คุณรู้ไหมว่าชุดฉันราคาแพงเท่าไหร่

เขาคิดว่าซูเหยียนน่าจะเกลียดหินหยางอย่างมาก และมีใจให้กับประธานหลิน

ยังไงใบหน้าที่เหมือนพระเจ้าของหมอเทวดาหลิน แม้แต่จูจือเฉียงก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อย มีผู้หญิงคนไหนที่จะต้านทานคนแบบนี้ได้บ้าง?

แต่ไม่คิดว่าซูเหยียนจะเก็บขยะนี้เอาไว้

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

จูจือเฉียงไม่ค่อยเข้าใจ จากนั้นจู่ๆ เขาก็ตระหนักอะไรได้

เป็นไปได้ไหมที่ผู้หญิงคนนี้ไม่ต้องการแสดงความรังเกียจต่อสามีต่อหน้าคนอื่นเพื่อรักษาชื่อเสียงของเธอ?

ช่างฉลาดจริงๆ

เห็นอยู่ว่านอนลงในอ้อมกอดของหมอเทวดาหลิน คนทั่วโลกรู้กันหมดแล้ว จะทำเป็นบริสุทธิ์อะไรกัน?

จูจือเฉียงหัวเราะและเอ่ยปาก: "คุณซู อย่าเพิ่งโกรธ ผมไม่ได้หมายความอย่างอื่นแต่อย่างใด นั่งลงก่อนเถอะ ให้โอกาสผม พวกเรามาค่อยๆ คุยกัน"

ซูเหยียนขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้อยากจะทิ้งโอกาสร่วมมือกับเจิ้งหัวไป และส่งสายตาให้หลินหยาง

"ไม่เป็นไร นั่งลงเถอะ" หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

"โอเค"

เมื่อเห็นหลินหยางไม่ได้คัดค้าน ซูเหยียนก็นั่งลงอีกครั้ง

ทั้งสองค่อยๆ คุยกัน

แต่ซูเหยียนก็ไม่ได้คาดหวังมากนัก

เธอรู้สึกว่าจูจือเฉียงไม่ได้อยากจะร่วมมือกับเธอด้วยความจริงใจ แต่ต้องการเข้าหาหมอเทวดาหลินผ่านตัวเองเท่านั้น

ดังนั้นเมื่อคุยกันไม่นาน ซูเหยียนจึงพยายามจะปลีกตัวออกมา

จูจือเฉียงรู้สึกได้ถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของซูเหยียน เลยรู้ว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้แล้ว เกรงว่าจะเสียโอกาสครั้งนี้ไป จึงส่งสายตาให้กับผู้หญิงข้างๆ

ผู้หญิงที่มากับเขายกแก้วไวน์ขึ้นและเอ่ยปาก: "คุณชายจู ฉันเจอเพื่อนหน่ะ ขอฉันออกไปทักทายหน่อย"

"โอเค" จูจือเฉียงยิ้มและพยักหน้า

"ไปก่อนหล่ะ!"

ผู้หญิงยิ้มให้กับซูเหยียนและเดินออกไป

แต่ในขณะที่ผู้หญิงเดินผ่านหลินหยางที่นั่งอยู่นั้น

"โอ้ย!"

จู่ๆ เธอก็สะดุดและเกือบจะล้ม แก้วไวน์ในมือของเธอเอียงและสาดน้ำลงบนชุดของเธอ

"อ๊า! !"

เสียงกรีดร้องดังไปทั่วงานเลี้ยง

ซูเหยียนตกใจ

หลินหยางเองก็ตกใจ

"คุณเป็นอะไร?"

จูจือเฉียงรีบมองไปทางเธอ

แต่ผู้หญิงกลับมาหลินหยางด้วยความโกรธและตะคอกออกมา: "คุณขัดขาฉันทำไม?"

"ขัดขาคุณหรอ?" หลินหยางตกตะลึงอย่างมาก: "คุณผู้หญิง ผมไปขัดขาคุณตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"คุณยังไม่ยอมรับหรอ? ตอนที่ฉันกำลังเดินผ่าน คุณก็ตั้งใจใช้เท้ามาขัดขาฉัน! ไม่งั้นฉันจะเป็นแบบนี้หรอ? คุณ...คุณมันชั่ว!" ผู้หญิงคนนั้นตะคอกด้วยความโกรธ

"คุณหลิน ถึงแม้ว่าเพื่อนของผมจะไม่มีมารยาทกับคุณก่อนหน้านี้ พูดคำพูดที่ไม่น่าฟังบ้าง แต่คุณก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีไม่ดีๆ แบบนี้ก็ได้มั้ง? เป็นผู้ชายทำไมต้องเจ้าคิดเจ้าแค้น?" จูจือเฉียงยืนขึ้น ขมวดคิ้วและพูด

หลินหยางเงียบ

เขารู้ว่าสองคนนี้ตั้งใจใส่ร้ายเขา

"จือเฉียง เสื้อผ้าของฉัน! !"

ในเวลานี้ ผู้หญิงคนนั้นก็ตะโกนด้วยความกังวลใจ

จูจือเฉียงมองไปที่ชุดของเธอ ไวน์หกไปทั่วชุดของเธอ สีหน้าเขาแย่สุดขีด