บทที่ 742 ตกลงชุดของคุณราคาเท่าไหร่?

ทุกคนเบิกตากว้าง มองหลินหยางอย่างไม่เชื่อสายตา

ไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน

แต่ละคนคิดว่าหลินหยางบ้าไปแล้ว

โดยเฉพาะจูจือเฉียงและผู้หญิงคนนั้นรู้สึกอึ้งมาก

เลิ้นกุยยังคงหัวเราะเหอะเหอะ แต่บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ของการดูถูก

"คุณ…คุณพูดอะไรนะ? ให้ฉันชดใช้ชุดของเธอ?"

ในที่สุดผู้หญิงคนนั้นก็ทนไม่ไหวแล้วจึงพูด

เธอก้าวออกไปข้างหน้า กวาดสายตามองชุดของซูเหยียนตั้งแต่หัวจรดเท้า หลังจากนั้นหัวเราะฮ่าฮ่า

"ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา ชุดของภรรยาคุณเท่าไหร่ ฉันจะชดใช้เอง ฉันจะชดใช้เอง! ถ้าคุณต้องการ ฉันจะจ่ายให้ในราคาสองเท่าก็ได้ ฮ่าฮ่าฮ่า…" ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะ บนใบหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์ของการเยาะเย้ยและถากถาง

"ปัญญาอ่อน แบบนี้ไม่เรียกว่าเป็นการรนหาที่แล้วจะให้เรียกว่าอะไร?" จูจือเฉียงยิ้มอย่างเย็นชา

"ได้ ในเมื่อคุณบอกจะจ่ายในราคาสองเท่า งั้นก็เชิญตามสบาย ให้คุณผู้หญิงฉางฟางช่วยประเมินความเสียหายชุดของภรรยาผมก่อนก็แล้วกัน" หลินหยางพูด

ท่าทางที่ดูจริงจังของเขาทำให้ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

เห็นได้ชัด ไม่มีใครจริงจังกับหลินหยาง ส่วนชุดของซูเหยียน เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ของแบรนด์เนมอะไร ไม่อย่างนั้นผู้หญิงคนนั้นก็คงไม่กล้าใช้มีดกรีด

"คุณฉางฟาง งั้นคุณก็ช่วยดูให้หน่อยก็แล้วกัน" เลิ้นกุยยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"ได้" ฉางฟางพยักหน้า

อันที่จริงเธอสังเกตชุดของซูเหยียนมาสักพักแล้ว

ไม่รู้ทำไม เธอมีความรู้สึกเหมือนคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด แต่ชั่วขณะก็คิดไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

"คุณซูเหยียน ชุดราตรีของคุณเป็นของร้านไหน?" เลิ้นกุยพลางกวาดสายตามองพลางถาม

"เรื่องนี้…ฉัน…ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" ซูเหยียนพูดเสียงเบา

"คุณไม่รู้?" เลิ้นกุยรู้สึกอึ้งเล็กน้อย

"ใช่ ฉันไม่รู้ เพราะสามีของฉันเป็นคนให้ฉัน" ซูเหยียนพูด

"ฮืม? หลินหยางเป็นคนให้?"

"ต้องเป็นของตลาดนัดแน่นอน!"

"ถึงว่าทำไมสีหน้าของคุณซูเหยียนถึงน่าเกลียดแบบนี้ มาเจอเรื่องแบบนี้ไม่พอ ตัวเองก็ใส่ชุดตลาดนัดมาร่วมงานเลี้ยง มันก็รู้สึกขายหน้าจริงนั่นแหละ"

"คุณซูคนนี้น่าสงสารอะไรแบบนี้…เห้อ ทำไมถึงไปมีสามีแบบนี้ได้!"

"ในหัวของหลินหยางคงจะมีแต่ขี้มั้ง? มาถึงขั้นนี้แล้วยังจะขอให้คุณฉางฟางช่วยประเมินชุด? เห็นว่าคุณซูเหยียนยังขายหน้าไม่พอเหรอ?"

"ถ้าในหัวของเขาไม่ได้มีแต่ขี้ เขาก็คงไม่ไร้ประโยชน์แบบนี้หรอก"

เสียงพูดจาเสียดสีนินทาของคนโดยรอบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"ฉันว่าแล้ว ก็แค่ของตลาดนัด! เห็นหรือยัง" ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างยิ้มแย้ม

จูจือเฉียงส่ายหัว "คราวนี้ คุณซูต้องไล่เขาออกไปแน่นอน ถ้าเกิดผมเป็นซูเหยียน ระหว่างหลินหยางและหมอเทวดาหลิน ผมต้องเลือกหมอเทวดาหลินแน่นอน เอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้แม้แต่นิดเดียว"

"แล้วมันไม่จริงเหรอ?"

ผู้หญิงคนนั้นก็พูด

มีเสียงพูดถากถางดังขึ้นโดยรอบอย่างต่อเนื่อง

ซูเหยียนถึงกับหน้าซีด คำพูดของคนโดยรอบทำให้เธอแทบอยากจะหารูที่ไหนสักแห่งแล้วมุดเข้าไป

ฉางฟางก็ทำหน้าเหมือนเข้าใจอย่างกะทันหัน

"แบบนี้เองเหรอ…ราคาชุดของคุณก็น่าจะไม่แพงมากใช่หรือเปล่า?"

"ไม่กี่พัน…" ซูเหยียนพูดเสียงเบา

"จริงเหรอ? ไม่กี่พัน?"

ฉางฟางมองกระดุมบนหน้าอกของซูเหยียน อดไม่ได้ที่จะพูด "นี่คงจะเป็นกระดุมที่ทำเลียนแบบจากเพชรสีดำมั้ง…สีและงานฝีมือดีมาก เหมือนกับของจริงไม่มีผิด…แล้วก็ด้ายสีทอง…เหมือนจริงมาก…"

ฉางฟางพูดชม

แขกทุกคนได้ยินแล้วรู้สึกประหลาดใจ

เห็นเพียงฉางฟางยื่นมือออกไปสัมผัสชุดราตรีบนตัวของซูเหยียน

เพียงแค่ครู่เดียว ร่างกายของฉางฟางสั่นสะท้านเหมือนโดนฟ้าผ่า ตกตะลึงยืนอยู่ตรงที่เดิม

ซูเหยียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

คนที่อยู่โดยรอบก็ไม่เข้าใจ

กลับเห็นฉางฟางสะดุ้ง เบิกตากว้างอย่างกะทันหัน จ้องชุดราตรีของซูเหยียนอย่างไม่เชื่อสายตา