บทที่ 747 เพื่อปกป้องซูเหยียน

"ประธานหม่า หรือว่าหยางหัวของคุณเป็นคนส่งชุดนี้ให้กับเขา?" จูจือเฉียงเดินเข้าไปไม่กี่ก้าวและถาม

"จะพูดว่าส่งให้เขาไม่ได้ อันที่จริงเป็นของเขา" หม่าไห่พูด

"ทำไม?"

ทุกคนไม่เข้าใจคำพูดของหม่าไห่

การปรากฎตัวของหม่าไห่ทำให้ทุกคนสับสน...

แต่กลับได้ยินหม่าไห่พูด: "ไม่นานก่อนหน้านี้ หยางหัวกรุ๊ปของพวกเราได้จัดกิจกรรมซื้อยาแจกรางวัลไม่ใช่หรอ ยาทั้งหมดในงานนี้ขายในราคาทุนทุกคนสามารถซื้อได้ด้วยบัตรประชาชนของตัวเอง อีกทั้งทุกคนยังมีสิทธิ์จับฉลากเช่นกัน และคุณหลินเป็นคนที่ได้รางวัลจากกิจกรรมในครั้งนี้

"ผมรู้ว่ากิจกรรมนี้มีอัตราการได้รางวัลสูง แต่ส่วนใหญ่มีราคาเพียง 5 หยวน 10 หยวน" แขกคนหนึ่งกล่าว

กิจกรรมนี้เป็นที่รู้จักกันดีเพราะเป็นกิจกรรมสวัสดิการสาธารณะของหยางหัว หยางหัวพยายามไม่ทำเงิน ค่ายาจึงถูก อีกทั้งการซื้อยาจะได้สิทธิ์ได้รางวัล แต่รางวัลส่วนใหญ่เป็นของราคาสิบบาทยี่สิบบาท ดังนั้นคนที่มาซื้อยาไม่เพียงแต่ไม่เสียเงินแต่ยังได้ทำเงินออกไปด้วย

ดังนั้นสื่อข่าวจึงประทุไปทั่วอินเทอร์เน็ตนานแล้ว

"งั้น ทุกท่านรู้หรือไม่ว่ารางวัลพิเศษของกิจกรรมนี้คืออะไร?" หม่าไห่พูด

"อะไรนะ...รางวัลพิเศษหรอ?"

"หรือว่า...จะเป็นชุดดอกความหวังแห่งราตรีคู่นี้?"

มีคนตั้งคำถาม

หม่าไห่พยักหน้า

ทันใดนั้นทุกอย่างก็อยู่ในความโกลาหล

แขกหลายคนแสดงสีหน้าเหลือเชื่อ

ใครก็คงไม่คิดว่าหลินหยางจะโชคดีขนาดนี้ ถึงกับได้รัลรางวัลใหญ่ของหยางหัวกรุ๊ป

นี่มันเหมือนละครเกินไปแล้ว

"แต่แม้ว่าชุดของหลินหยางจะได้มาจากการจับรางวัล แต่คุณหลินก็เป็นเจ้าของชุดนี้ ชุดเหล่านี้เสียหาย ก็ต้องชดใช้ตามที่สมควร ทุกท่านยังมีอะไรสงสัยอีกไหม?" หม่าไห่มองไปที่ฝูงชนและพูดอย่างเรียบเฉย

"ไม่มีแล้วๆ..."

"ถ้าประธานหม่าพูดเช่นนี้ พวกเราจะสงสัยอะไรอีก?"

ทุกคนเอ่ยปาก

บรรยากาศของงานเลี้ยงเปลี่ยนไปในทันใด

สายตาที่ทุกคนมองหลินหยางก็ซับซ้อนขึ้นมา

"ถ้าไม่มีอะไรสงสัยแล้ว งั้นพวกเราขอตัวก่อน"

หลินหยางพูดผ่าบรรยากาศเงียบๆ

"คุณหลิน ต้องการให้ผมไปส่งพวกคุณไหม?" หม่าไห่ถาม

"ไม่เป็นไร"

หลินหยางจูงมือซูเหยียนเดินออกไปด้านนอก

แต่เดินไม่กี่ก้าวก็เหมือนเขานึกอะไรออกขึ้นมา หันหน้าไปพูดกับผู้หญิงที่มากับจูจือเฉียง: "ผมหวังว่าคุณจะชดใช้ค่าใช้จ่ายสำหรับชุดโดยเร็ว ผมไม่อยากให้เวลาพวกคุณนานเกินไป งั้นพรุ่งนี้ให้คำตอบผมละกัน!"

เมื่อพูดเสร็จ ทั้งสองก็เดินออกไปจากงานเลี้ยง

สายตาของจูจือเฉียงเย็นชา ไม่พูดอะไร

ผู้หญิงคนนั้นยังคงตัวสั่น

เลิ้นกุยยิ้มและเอ่ยปากพูด: "ประธานหม่า ในเมื่อคุณหลินไปแล้ว งั้นเราก็มาดำเนินงานเลี้ยงต่อเถอะ! มาๆๆๆ เชิญคุณทางนี้ คุณเป็นแขกพิเศษของเรา! จะช้าอยู่ใย!"

แต่หม่าไห่ไม่สนใจ

"ประธานเลิ้นทำตัวตามสบายเถอะ ผมยังมีเรื่องต้องจัดการ ขอตัวก่อน!" หม่าไห่พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เมื่อพูดจบเขาก็เดินออกไป

"หืม? ประธานหม่า! ประธานหม่า!"

เลิ้นกุยรีบตะโกนตาม

แต่หม่าไห่ไม่หันกลับมา

สิ่งนี้ทำให้เลิ้นกุ้ยเต็มไปด้วยความสับสน

หม่าไห่เป็นอะไรไป? ตอนที่เชิญเขาก่อนหน้านี้ไม่ใช่ยังดีๆ อยู่เลยหรอ? ทำไมจู่ๆ ก็ออกไปเช่นนี้?

"เอาเถอะ ยังไงพรุ่งนี้ก็นัดคุยกับประธานหลินแล้ว พรุ่งนี้ค่อยถามละกัน! ไม่ให้เกียรติเลิ้นกุยหรอ? หม่าไห่ ไม่ช้าก่อนเร็วผมจะทำให้คุณเงยหน้ามองผม!"

เลิ้นกุยหรี่ตายิ้มและพูด จากนั้นก็เดินไปทักทายคนอื่นในงานต่อ

ระหว่างทางยามค่ำคืน