บทที่ 796 หุ้นรายใหญ่

"ชิงหยู! คุณอย่าทำอะไรมั่วซั่ว!" ซูกวงรีบคว้าเธอเอาไว้

"แม่! อย่าขยับ!" ซูเหยียนรีบร้อน ดึงแขนของจางชิงหยูเอาไว้

"ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่มีลูกสาวอย่างเธอ! ให้ฉันตายไปเถอะ! ให้ฉันตาย! ฮื่อๆๆๆ..." จางชิงหยูดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ขอร้องหาความตาย

ซูเหยียนหมดหนทาง ทำได้เพียงเข้าไปใกล้และพูดเบาๆ: "แม่ พอได้แล้ว! ฉันจะไปคุยกับหลินหยาง"

เมื่อจางชิงหยูได้ยิน เธอก็ไม่ดิ้นรนทันที แค่เช็ดน้ำตาและพูด: "เสี่ยเวหยียน ในใจลูกยังมีแม่คนนี้ ลูกก็ต้องคำนึงถึงแม่ด้วย! แม่เลี้ยงลูกมาโตขนาดนี้ไม่ได้ง่าย! ตอนนี้พวกลูกมีอนาคตที่ดีแล้ว ให้แม่ได้มีชีวิตดีๆ ไม่ได้หรอ?"

"พอแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว!"

ซูเหยียนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันหลังกลับและเดินไปหาหลินหยาง

หลินหยางสังเกตทุกอย่างโดยตลอด แต่ไม่พูดอะไร

ซูเหยียนมองเขา จูงแขนของเขาและเดินออกไปด้านนอก

หลินหยางมองเธอเงียบๆ ราวกับว่ากำลังรอเธอเอ่ยปาก

อย่างไรก็ตาม

เมื่อออกมาด้านนอก ซูเหยียนก็ไม่พูดอะไร แม้แต่เปิดปากยังไม่ทำ เธอหยิบบัตรธนาคารจากกระเป๋าของเธอ

ประมาณหนึ่งนาทีต่อมา เธอเดินเข้าไปในบ้านโดยตรงและใส่บัตรธนาคารไว้ในมือของจางชิงหยู

"แม่ รับเงินนี่ไป! นี่คือเงินสี่แสนที่หลินหยางให้ คุณเอาไปจ่ายเงินดาวน์ก่อน!"

เมื่อสิ้นเสียง หลินหยางด้านหลังก็ผงะ

ที่แท้ตั้งแต่ต้น ซูเหยียนไม่ได้คิดจะไปยุ่งกับค่าชดใช้นั้นของหลินหยาง...

"อะไร? แค่สี่แสนหรอ? หยาบคายจัง?"

จางชิงหยูไม่พอใจ มองบัตรธนาคาร สีหน้าเธอจริงจังขึ้น: "ฉันได้ยินมาว่าค่าชดใช้สามีของเธอตั้งร้อยกว่าล้าน!"

"มันเยอะที่ไหนกันหล่ะแม่! แม่ คุณอย่าคิดอะไรมั่วซั่ว! อีกอย่างหลินหยางเขาคิดจะเอาเงินนี้ไปทำธุรกิจ! ตอนนี้เขาต้องประหยัดเงิน คุณเลิกกดดันเขาเถอะ!" ซูเหยียนยิ้มอย่างขมขื่น

จางชิงหยูครุ่นคิดและกระแทกเสียงเล็กน้อย: "ได้ ลูกสาว งั้นฉันจะปล่อยเขาไปก่อน! แต่ฉันจะบอกให้นะ เงินสี่แสนนี่ไม่พอ อย่างน้อยเขาต้องให้ฉันสิบล้านที่เป็นพ่อตาแม่ยายของเขา แค่ขอหนึ่งในสิบของเขา คงไม่มากเกินไปใช่ไหม?"

"แม่..." ซูเหยียนแทบจะร้องไห้ออกมา

"พอแล้วๆ ครั้งนี้ฉันไม่ยุ่งละ แต่เธอต้องสั่งสอนสามีของตัวเองหน่อยนะ มีเงินไม่ใช่ว่าจะไม่สนใจพ่อตาแม่ยายได้? ถ้าเป็นแบบนี้เกรงว่าสักวันคงจะทิ้งภรรยาอย่างเธอแหละ!"

จางชิงหยูกระแทกเสียง จูงมือซูกวงเข้าห้อง

ทั้งสองเดินไป ซูเหยียนก็โล่งใจ

"คุณขอเงินจากผมก็ได้ ถ้าคุณเอ่ยปาก คุณต้องการเท่าไหร่ ผมก็ให้ได้หมด" หลินหยางมองเธอและพูดอย่างเฉยเมย

"หลินหยาง คุณรู้นิสัยของฉัน ฉันหาเงินเองได้ เงินของคุณเป็นของคุณ อีกทั้งคุณไม่ได้ติดหนี้อะไรฉัน ฉันไม่มีสิทธิ์ไปขอเงินจากคุณ" ซูเหยียนส่ายหัว

"แต่คุณเป็นภรรยาของผม ไม่ใช่หรอ?" หลินหยางพูด

"ภรรยาหรอ?" ซูเหยียนผงะ ก้มหน้าและพูดเล็กน้อย: "หลายปีมานี้ ฉันพยายามทำหน้าที่ภรรยาจริงๆ หรอ? นอกจากภรรยาในนามแล้ว เรื่องอื่นๆ ฉันก็ไม่คู่ควรกับการเป็นภรรยาของคุณเลย!"

หลินหยางอึ้ง

เขาไม่คิดว่าซูเหยียนจะพูดแบบนี้

"เอาหล่ะหลินหยาง คุณไม่ต้องสนใจเรื่องเหล่านี้แล้ว ตอนนี้คุณมีเงินแล้ว ฉันหวังว่าคุณจะใช้เงินนี้เพื่อสร้างธุรกิจ! อย่าใช้ชีวิตของคุณในความงุนงง อันที่จริง คุณเป็นคนที่มีความสามารถมาก ไม่จำเป็นต้องเป็นลูกเขยที่ทุกคนดูถูกอย่างแน่นอน"

"งั้นคุณคิดว่า ผมควรทำยังไงดี?"

"คุณสามารถทำธุรกิจด้วยตัวเองได้ มองหาตลาดที่มีแนวโน้ม และสร้างอาชีพที่ดี หรือคุณสามารถเปิดโรงพยาบาลเอกชน คุณสนใจเรื่องยาหรือไม่ใช่หรอ? ทำธุรกิจนี้ก็ไม่ได้แย่" ซูเหยียนยิ้ม

"ถ้าผมเอาเงินหนึ่งร้อยล้านนี้ให้เยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนล?" หลินหยางเอ่ยปากทันที

เมื่อสิ้นเสียง ซูเหยียนก็เหมือนโดนสายฟ้าผ่าและอึ้ง

กลับเห็นหลินหยางหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรออก

"สวัสดี ช่วยผมนำเงินที่จูจือเฉียงชดใช้มอบให้กับเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนล อืม แค่นั้นแหละ"

หลินหยางอธิบายอย่างเรียบง่ายและวางสาย

ซูหยานมองดูเขาอย่างโง่เขลา แล้วรีบตะโกน: " คุณบ้าไปแล้วหรอ?"

"ผมไม่ใช่นักธุรกิจ ให้คุณไปจัดการดีกว่า แค่จ่ายเงินปันผลให้ผมตอนสิ้นปี"