บทที่ 797 ผมมีทางเลือกสองทางเลือกให้คุณ!

หลินหยางผงะ มองเธอและส่ายหัว: "ถ้าคุณมอบตัว ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบปี! ตอนนี้ไม่ได้จะฟ้องคุณ คุณยังเด็ก ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ มันจะเป็นการทำลายช่วงวัยรุ่นของคุณนะ?"

"แต่...ฉันล้อเหลวมันมากแล้ว"

"นี่โทษคุณไม่ได้ คุณแค่คนเดียวไม่สามารถทำให้ทุกอย่างมันกลับมาได้ เพราะนี่ไม่ใช่การต่อสู้ของคนคนเดียว"

หลินหยางพูดอย่างเฉย หยิบเอกสารกองหนึ่งบนโต๊ะเดินไปที่ลู่เสวี่ยแล้วยื่นให้เธอ

ลู่เสวี่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย รับเอกสารมา มองดูและตกใจ

"ประธานหลิน คนเหล่านี้คือ..."

"ไม่ใช่ทุกคนในตระกูลหวังที่ไม่ดี ยังมีคนที่ซื่อตรง และแม้กระทั่งเด็กๆ แต่เนื่องจากการล่มสลายของตระกูลหวัง ตอนนี้พวกเขาไม่มีที่อาศัยที่แน่นอน และอนาคตของพวกเขาก็มืดมน ลู่เสวี่ยผมจะจ้างคุณเพื่อทำงานให้กับหยางหัวอีกครั้ง และคุณต้องเป็นคนจัดการคนตระกูลหวังเหล่านี้แทนผม ดีไหม? อย่างน้อยคุณก็จะปล่อยให้ตระกูลหวังย่ำแย่ไม่ได้! ด้วยวิธีนี้ถือได้ว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณของตระกูลหวัง!" หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

เมื่อลู่เสวี่ยได้ยินก็ตื่นเต้น น้ำตาในดวงตาของเธอเอ่อนองขึ้นมาอีกครั้ง

"ประธานหลิน จริงหรอ? ? ขอบคุณจริงๆ ฉันจะตอบแทนคุณยังไง!" ลู่เสวี่ยพูดด้วยน้ำตา

"ไม่จำเป็น คุณแค่ขยันทำงานก็พอแล้ว!" หลินหยางพูดปลอบ: "โอเค คุณออกไปเตรียมพร้อมเถอะ อีกสักพักหม่าไห่จะจัดตำแหน่งใหม่ให้คุณ คุณก็ติดต่อกับตระกูลหวังด้วย"

"รับทราบ ประธานหลิน ขอบคุณ!" ลู่เสวี่ยโค้งคำนับให้หลินหยาง และวิ่งออกไปด้วยความตื่นเต้น

หลินหยางจ้องมองเงาที่จากไปของเธอ เมื่อเธอออกไป ถึงได้กลับมานั่งบนที่นั่ง

"ประธานหลิน ฉันไม่เข้าใจ ทำไมคุณยังปล่อยคนตระกูลหวังไป? อีกทั้งยังให้ลู่เสวี่ยนี่มาจัดการคนตระกูลหวังด้วย? คุณไม่รู้เกี่ยวการตัดหญ้าให้ถอนรากถอนโคนหรอ ไม่งั้นมันจะผลิออกมาใหม่?" กงซีหยุนอดไม่ได้ที่จะถาม รีบเข้าไปพูดความในใจของเธอ

"งั้นหรอ? กงซีหยุน ผมเข้าใจเหตุผลนี้มากกว่าคุณ แต่บางครั้งแม้ว่าเราจะรู้ว่าบางคนจะมีอันตรายที่ซ่อนอยู่ เราก็ต้องอดทน!" หลินหยางส่ายหัวและพูด

"ทำไม?" กงซีหยุนผงะ

"เพราะหยางหัวของพวกเราไม่เหมือนหยางหัวก่อนหน้านี้อีกต่อไป หลังจากเอาชนะเลิ้นกุยและตระกูลหวังได้แล้ว พวกเขาก็พัฒนามาสู่ในระดับที่สูงขึ้นอีก และทำให้คนเบื้องบนจับจ้องพวเรา! ถ้าผมตัดรากถอนโคนตระกูลหวังในตอนนี้จะเป็นการกระตุ้นคนเหล่านั้น!"

"กระตุ้นหรอ?" กงซีหยุนสับสน: "ประธานหลิน ฉันไม่ค่อยเข้าใจ

"งั้นผมจะอธิบายง่ายๆ ละกัน หากเราใช้การให้คะแนนง่ายๆ เพื่อสรุปจุดแข็งของหยางหัว พวกเราก็จะได้แค่ระดับ A เท่านั้น คนระดับ S จะไม่สนใจพวกเรา เพราะพวกเราไม่อยู่ในสายตาของพวกเขา แต่ตอนนี้พวกเรากำจัดคู่ต่อสู้จำนวนมากแล้ว คนระดับ S ก็ต้องถือว่าเราเป็นคู่แข่งของเขาอย่างแน่อน พวกเขาจะเริ่มโจมตีพวกเราก่อน! แต่ตอนนี้พวกเราไม่มั่นคงและไม่เหมาะที่จะตอบโต้พวกเขา ผมใช่วิธีแบบนี้ในตอนนี้ พวกเขาก็จะคิดว่าหลินหยางก็แค่ลูกเขยคนหนึ่งที่แต่งงานเข้าตระกูลคนอื่นเท่านั้น ไม่มีอะไรต้องกังวล! ผมปล่อยตระกูลหวังไปเพราะที่จะทำให้คู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งของเราหยุดนิ่ง! สำหรับตระกูลหวัง พวกเขาถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลาและเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างปัญหาใดๆ" หลินหยางส่ายหัวและพูด

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้"

ดวงตาของกงซีหยุนเป็นประกาย พยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ไม่นาน จู่ๆ เธอก็ตระหนักอะไรขึ้นได้และถาม: "ประธานหลิน แล้วคู่ต่อสู้ระดับ S ที่คุณว่า...คือใคร?"

หลินหยางไม่ส่งเสียงใดๆ

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นในเวลานี้

กงซีหยุนหันหน้าและเห็นหม่าไห่เดินเข้ามา

"ประธานหลิน แขกมาถึงแล้ว!" หม่าไห่พูดอย่างจริงจัง

"ให้เขาเข้ามา!" หลินหยางตอบ

"รับทราบ!"

หม่าไห่เดินออกไป

"คู่ต่อสู้ระดับ S มาถึงแล้ว!" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

กงซีหยุนตื่นตระหนกและรีบมองไปทางประตู