บทที่ 799 ความร่วมมือของตระกูลหลิน

"หลินหยาง! คุณนี่อะไร? ไม่ได้บอกให้รีบมาหรอ?" เสียงปลายสายหงุดงหิด

"คุณเป็นใคร?" หลินหยางขมวดคิ้วถาม

"ฉันเป็นใคร? ผมคือคนตระกูลหลินไง! ฉันเป็นป้าของเธอไง! หลินจื่อเยี้ยน!" เสียงปลายสายไม่เกรงใจ

"คนตระกูลหลินหรอ?"

หลินหยางตกใจ

หลินหยางไม่คิดว่าคนตระกูลหลินจะส่งคนมาเจียงเฉินในเวลานี้

ก่อนหน้านี้ตระกูลหลินส่งคนมาเจียงเฉินก็มาหาหลินหยาง

แต่เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่หลินหยาง แต่เป็นคนประธานหลินแห่งเจียงเฉิน

ในความคิดของเขา นายน้อยที่ถูกทอดทิ้งไม่ได้มีประโยชน์ใดๆ แล้ว ทั้งเมืองเจียงเฉินมีเพียงหมอเทวดาหลินที่เข้าสายตาของเขา

หลินหยางไม่อยากไป แต่ลังเลสักพัก ก็ตัดสินใจที่จะค้นหาจุดประสงค์ของคนตระกูลหลิน

เขาขับรถไปที่ร้านกาแฟซีหลาน

ในร้านกาแฟมีคนนั่งอยู่หลายคน

หลินจื่อเยีย้นนั่งอยู่ที่ตรงมุมของร้านและกำลังดื่มกาแฟ

ท่าทางของเธอดูมีเกียรติและสง่างามเป็นพิเศษ เธอแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่หรูหรา และด้านหลังของเธอมีชายสองคนสวมสูทและแว่นกันแดด ดูจากท่าทางนี้ก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา

หลินหยางเดินเข้าไปและนั่งลง

"คุณ ต้องการสั่งอะไรดี?"

พนักงานหยิบเมนูเข้ามาและถามด้วยรอยยิ้ม

"เขาไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ไปเถอะ อย่ามารบกวนการพูดคุยของพวกเรา!" หลินจื่อเยี้ยนกวาดสายตามองหลินหยาง วางแก้วชาลง พูดด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

พนักงานทำท่าเก้ๆ กังๆ กำลังจะเดินออกไป แต่หลินหยางดึงเธอเอาไว้

"ไม่ต้องไปฟังเธอ เอาเมนูมาให้ผมหน่อย"

"เอ่อ...โอเค" พนักงานยิ้ม วางเมนูลงบนโต๊ะ

หลินจื่อเยี้ยนเห็นเข้า ขมวดคิ้วด้วยความโมโห แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร

เมื่อหลินหยางสั่งอาหารเสร็จ หลินจื่อเยี้ยนจึงเริ่มพูดขึ้นมา

"เริ่มได้แล้วใช่ไหม? พวกเรามาคุยเรื่องที่สำคัญกันเถอะ!"

"ไม่ต้องรีบ ผมหิว รอผมกินเสร็จค่อยคุยละกัน" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

"ไอนี่! หลินหยาง คุณหมายความว่าอะไร? คุณมาเพื่อจะกวนฉันหรอ?" หลินจื่อเยี้ยนรำคาญ ตบโต๊ะและจ้องหลินหยาง

"เหมือนว่าพวกเราจะคุยกันไม่ได้ ถ้าอย่างงั้น ผมขอตัวก่อน"

หลินหยางไม่สนใจ ลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกไปโดยตรง

แต่บอดี้การ์ดข้างๆ เธอเข้ามาขวางเขาเอาไว้

"หลินหยาง! คุณไม่ดูบ้างหรอว่าคุณเป็นใคร? แค่คนที่ถูกทอดทิ้งจากตระกูล! ฉันเรียกคุณกลับมาเจอหน้านี่ก็เป็นเรื่องที่ดีของคุณแล้ว คุณอย่ามากวนฉัน! แค่นั่งลงและตอบคำถามฉันดีๆ เข้าใจไหม? ไม่งั้นจะได้เจอดีกัน"

"อยากให้ผมทำตัวดีๆ หรอ? ได้สิ คุณลงมือสิ ผมก็อยากรู้ว่าคุณจะเรียกผมมาทำไมเหมือนกัน" หลินหยางส่ายหัว

"คุณ!"

หลินจื่อเยี้ยนโมโห อยากจะสั่งให้คนของเธอไปกดหลินหยางลง

แต่ในที่สุดเหตุผลก็มีชัยเหนือแรงกระตุ้นของเธอ

มันไม่ดีถ้าเธอจะทำอะไรรุนแรงขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่สามารถกำจัดความเกลียดชังได้ด้วยการทุบตีเขา

หลินจื่อเยี้ยนคิดเกี่ยวกับภารกิจของเธอที่นี่ หายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดอย่างเย็นชา: "คุณคิดจะเอายังไงกันแน่? ?"

"ทำตัวดีๆ หน่อย หลังจากผมกินข้าวเสร็จ พวกเราค่อยมาคุยกัน ถ้าผมกินไม่เสร็จ คุณก็รอผม เข้าใจไหม?" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

แม้แต่บอดี้การ์ดทั้งสองก็ทนคำพูดที่เย่อหยิ่งเหล่านี้ไม่ได้

แต่หลินจื่อเยี้ยนก็อดกั้นมันไว้