บทที่ 800 ไม่เมาไม่กลับ! !

หลังหลังจากฟังสาเหตุและผลกระทบของหลินจื่อเยี้ยนแล้ว ก็พยักหน้าหลายครั้ง แสดงความประหลาดใจและถามว่า: "งั้นพวกคุณต้องการให้ผมทำยังไง?"

"พวกเราไม่สามารถติดต่อกับประธานหลินได้โดยตรง ภาพจำของพวกเราต่อประธานหลินไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นตระกูลจึงตัดสินใจเช่นนี้ ตั้งแต่ตอนนี้จะให้คุณเป็นตัวแทนของตระกูลเพื่อติดต่อและร่วมมือกับหยางหัว ไปยังงานประมูลนั้นเพื่อเอาเหมืองแร่สีม่วงนั้นมา" หลินจื่อเยี้ยนพูดด้วยรอยยิ้ม

"ผมเข้าใจแล้ว ผมลงทุนหุ้นให้กับเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนล จึงกลายเป็นผู้ถือหุ้นที่ใหญ่ที่สุด ดังนั้นพวกคุณเลยจะให้ผมในนามบริษัทเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลไปเอาเหมืองแร่สีม่วงนั้นกับหยางหัวหรอ?"

"ใช่"

"งั้นผมจะได้อะไร?" หลินหยางถาม

หลินจื่อเยี้ยนผงะและหัวเราะออกมา: "หลังจากสำเร็จเรื่องแล้ว ตระกูลจะสนับสนุนเงินให้คุณ 20 ล้านเพื่อเป็นรางวัล นอกจากนั้นแล้วคุณยังกลับมาเป็นทายาทในตระกูลหลินได้อีกด้วย เป็นยังไง? นี่เป็นของขวัญที่ยอดเยี่ยมจากตระกูลหลินที่มอบให้แก่คุณ ดังนั้นคุณรักษามันไว้ให้ดี"

ในความคิดของหลินจื่อเยี้ยน คำสัญญาของหลินหยางเป็นสิ่งที่แน่นอน แม้ว่าหลินหยางจะไม่เห็นด้วย แต่ก็ไร้ประโยชน์!

เพราะเธอเป็นตัวแทนทัศนคติของตระกูลแล้ว

บางทีหลินหยางอาจจะโชคดี ได้เงินหนึ่งร้อยล้านมาโดยไม่มีเหตุผล มันทำให้คนแปลกใจจริงๆ แต่การมีเงินก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถยืนหยัดได้อย่างมั่นคง

ตราบใดที่ตระกูลหลินต้องการ วันต่อมาก็คงไม่มีหลินหยางในเจียงเฉินแล้ว

แน่นอน นี่เป็นเพียงความคิดของหลินจื่อเยี้ยนต่อหลินหยาง

อย่างไรก็ตามขณะที่หลินจื่อเยี้ยนรอคำตอบของหลินหยาง หลินหยางก็เอ่ยออกมาทันใด

"ผมไม่สนใจสิ่งเหล่านี้!"

เมื่อสิ้นเสียง หลินจื่อเยี้ยนก็อึ้ง

เธอเบิกตากว้าง มองหลินหยางด้วยความเหลือเชื่อ: "คุณ...คุณว่าอะไรนะ? คุณปฏิเสธหรอ? ? คุณ...หลินหยาง! บังอาจมาก! !"

"ผมไม่ใช่พี่น้องตระกูลหลินตั้งนานแล้ว ผมไม่มีภาระหน้าที่ที่ต้องช่วยพวกคุณ อีกทั้งข้อเสนอที่คุณเสนอมมาไม่ได้ทำให้ผมสนใจเลยสักนิดเดียว!" หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย

"งั้นคุณต้องการอะไร?" หลินจื่อเยี้ยนกดความโกนธลงและถาม

"ความยุติธรรม"

"ความยุติธรรมอะไร?"

"ความยุติธรรมให้กับพ่อแม่ของผม!" หลินหยางเงียบไปสักพัก และพูดออกมาอย่างชัดเจน

เมื่อเขาพูดออกมาเช่นนี้ หลินจื่อเยี้ยนก็ผงะ สีหน้าเปลี่ยนไป แปลกใจจนพูดอะไรไม่ออก

"คุณสามารถให้ความยุติธรรมกับผมได้หรอ?" หลินหยางมองเธอและถาม

"ความยุติธรรมหรอ? เหอะ ความยุติธรรมอะไร? คุณอย่าเห็นแก่ตัวเกินไป! คุณก็แค่ลูกนอกกฎหมาย พูดตามตรง คุณมันเด็กกำพร้า! แม้แต่คนนั้นยังไม่ยอมรับคุณ คุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน? หลินหยาง! ฉันจะบอกอะไรคุณให้! คุณไม่มีทางเลือก! ครั้งนี้ตระกูลสั่งให้คุณทำ ถ้าคุณไม่ทำ ไม่เพียงแต่คุณจะโชคร้าย ภรรยาของคุณก็จะโดนไปด้วย! ก่อนหน้านี้ตระกูลกีดกันคุณจากทุกสิ่ง ตอนนี้ก็สามารถทำได้ อีกทั้งมันเป็นสิ่งที่ง่ายดาย! ฉันแนะนำว่าให้คุณคิดให้ดี พรุ่งนี้ให้คำตอบฉัน!"

หลินจื่อเยี้ยนกระแทกเสียง ลุกขึ้น หยิบกระเป๋าและเดินออกไป

หลินหยางมองเธอจากไปอย่างเงียบๆ และครุ่นคิด

เขาไม่ออกไป นั่งอยู่บนเก้าอี้เหมือนกำลังรออะไรอยู่

จากนั้นไม่นานชายสวมหมวกยอดแหลมก็เดินเข้าไปในร้านอาหารอย่างรวดเร็วและนั่งตรงข้ามกับหลินหยาง

"ตรวจสอบแล้วหรือยัง?"

"ตรวจสอบได้แล้ว หลังจากหลินจื่อเยี้ยนออกจากบ้านมาก็มุ่งหน้าไปยังโรงแรมจินเจียง อาจจะเพื่อพักผ่อน หลังจากเธอขึ้นรถก็โทรศัพท์บอกว่าเธอเจอปัญหาในเจียงเฉิน ให้คนที่เยี้ยนจิงมา"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินหยางก็เข้าใจ หลินจื่อเยี้ยนยังคงตัดสินใจใช้ความรุนแรงเพื่อแก้ปัญหานี้

เธอไม่ชอบจู้จี้

อีกทั้งเธอเบื่อท่าทางของหลินหยางในวันนี้

เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงผู้ถูกขับไล่!

เป็นแค่คนไร้ประโยชน์ที่นั่งกินนอนกินและถูกภรรยาหลอก

ทำไมถึงได้มีท่าทางแบบนี้?

ราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจหลินจื่อเยี้ยนในสายตาเลย!

เพียงแค่ว่าหลินจื่อเยี้ยนไม่คิดว่า ตั้งแต่หลินหยางปรากฎตัวในร้านอาหารแห่งนี้ ทุกย่างก้าวของเธอได้รับการตรวจสอบโดยอินทรีดำหน่วยเล็ก

"สั่งการลงไป คนตระกูลหลินมาเท่าไหร่ก็จัดการให้หมด! เข้าใจไหม?" หลินหยางมองคนนั้นด้วยสีหน้าไร้อารมณืแล้วพูด

คนนั้นผงะและพยักหน้า: "รับทราบประธานหลิน..."

"ไปเถอะ"

"อืม"

อินทรีดำหน่วยเล็กออกไป

หลินหยางเช็ดปากและเดินออกไปจากร้านอาหารเช่นกัน

แต่เมื่อออกประตูมาได้ไม่นาน ก็มีสายโทรเข้ามาอีกครั้ง

หลินหยางกวาดสายตามองและก็แปลกใจ

รับสาย