บทที่ 814 เขาไม่กล้าล่วงเกินผม

แววตาของผู้ชายคนนั้นเคร่งขรึมลง ก้าวเท้าตรงเข้าไปหาหลินหยางโดยไม่เสียเวลาอีก มือข้างหนึ่งของเขากดลงบนไหล่ของหลินหยางราวกับคีบเหล็ก กระชากอย่างกะทันหัน เขาต้องการลากหลินหยางออกไปจากห้อง!

"บัดซบ!"

ชวี่เทียนรู้สึกโกรธขึ้นมาทันที เขารีบชักปืนที่เพิ่งเก็บออกมาเตรียมยิงอีกครั้ง

แต่ทันทีที่เขาเพิ่งชักปืนออกมา

มีประกายสายหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเข้า

ลมหายใจของชวี่เทียนหยุดชะงัก ความวิกฤติอันเยือกเย็นผุดขึ้นมาในใจ ทำให้เขาตกใจจนลืมลั่นไก

แต่ตอนที่ประกายสีเงินพุ่งเข้ามาใกล้

ติง!

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น!

หลังจากนั้นตรงหน้าของชวี่เทียนมีประกายไฟส่องสว่าง ประกายสีเงินเปลี่ยนทิศทางทันที พุ่งผ่านข้างกายของชวี่เทียนปักลงบนกำแพงที่อยู่ด้านหลัง

หันไปมอง พบว่ามันคือมีดบิน

เป็นมีดบินที่ผู้ชายคนนั้นขว้างออกมา!

ชวี่เทียนเหงื่อแตกไปทั้งตัว เขาเข้าใจในสิ่งที่หลินหยางพูดก่อนหน้านี้แล้ว

ลั่นไกใส่ผู้ชายคนนี้?

เกรงว่าก่อนที่กระสุนออกจากรังเพลิง มีดบินคงเอาชีวิตของเขาไปก่อนแล้ว!

แต่ถึงมีดบินจะเร็วยังไง กลับไม่เร็วเท่ากับเข็มเงินของหลินหยาง!

ลมหายใจของผู้ชายคนนั้นหยุดชะงัก รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

เขาหันกลับไปมอง พบว่าหลินหยางลุกขึ้นยืนแล้ว

"หมอเทวดาหลิน คุณ!"

เขาต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่วินาทีต่อมา มือข้างหนึ่งของหลินหยางพุ่งเข้ามาคว้าคอของเขาแล้วยกขึ้นด้วยมือเดียว

ผู้ชายคนนั้นดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งทันที

แต่มันกลับไม่มีประโยชน์

คอของเขาโดนหลินหยางบีบจนผิดรูป ร่างกายห้อยอยู่กลางอากาศเหมือนลูกไก่ตัวน้อยในกำมือ

"เจ้านายของคุณเป็นใคร?"

หลินหยางมองผู้ชายคนนั้นแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

แต่ผู้ชายคนนั้นกัดฟันแน่นไม่ยอมพูด

"ถ้าไม่ยอมพูด งั้นก็อย่าโทษผมก็แล้วกัน!"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย กำลังจะลงมือหักแขนหักขาของผู้ชายคนนั้น

ทว่าในตอนนั้นเอง มีเสียงที่เฉยเมยสายหนึ่งดังมาจากด้านข้าง

"หมอเทวดาหลิน! คนของผมไม่รู้ความ ล่วงเกินคุณแล้ว คนใหญ่อย่างคุณเป็นคนใจกว้าง ปล่อยเขาไปเถอะ!"

หลังจากสิ้นเสียงคำพูดประโยคนี้ หลินหยางขมวดคิ้ว

ต้นตอของเสียง…มาจากห้องที่อยู่ตรงกลาง!

แม้กระทั่งชวี่เทียนและคนที่อยู่ด้านในก็ไม่รู้ แขกคนสำคัญที่อยู่ห้องตรงกลางมาถึงแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น…พวกเขาคอยสังเกตการเคลื่อนไหวของฝั่งนี้มาโดยตลอด

ที่สั่งให้ผู้ชายคนนั้นมา น่าจะเป็นการลองเชิงเสียมากกว่า

หลินหยางมองไปทางห้องที่อยู่ใจกลางแวบหนึ่ง หลังจากนั้นพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ "คุณเป็นใคร?"

"หมอเทวดาหลินมาดื่มชาที่ผมสักแก้ว คุณจะรู้เอง" เสียงสายนั้นเหมือนกำลังยิ้มเล็กน้อย

ทว่าวินาทีต่อมา!

ปัง!

เสียงระเบิดที่รุนแรงดังออกมาจากชั้นสอง

ราวกับสั่นสะเทือนไปทั้งงานประมูล

แขกที่อยู่ด้านล่างตกใจจนกรีดร้อง ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนก

มีผู้คนมากมายคิดว่าแผ่นดินไหว

แต่ผู้คนที่อยู่ในห้องวีไอพีรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แผ่นดินไหว

แต่เป็น…กำแพงแตกร้าว!

เห็นเพียงร่างกายของผู้ชายที่อยู่ในมือของหลินหยาง พุ่งตรงไปทางกำแพงอย่างแรง

แรงกระแทกจำนวนมหาศาลปะทะเข้าใส่ร่างกายของผู้ชายคนนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า

แขนขาของเขาห้อยลงทันที กระดูกที่อยู่บนร่างกายโดนกระแทกจนหักหมด ในขณะเดียวกันก็หยุดดิ้นรนหมดสติไปแล้ว

หลินหยางปล่อยมือ

ร่างกายของผู้ชายคนนั้นร่วงลงสู่พื้นโดยไม่ขยับตัวอีก

เสียงที่อยู่ในห้องนั้นเงียบไปแล้ว

"โยนออกไป"