บทที่ 827 ศัตรูนับหมื่น

เห็นสายตาที่เย็นชาของหลินหยาง ติงเหมาโบกมือ สั่งให้ลูกน้องเข้าไปบังคับหนานกงเซียเซ็นชื่อทันที

"ไสหัวไปให้หมด!" หนานกงเซียตะคอก ตบหน้าของคนที่ก้าวเข้ามาจนล้มลงพื้น

และในตอนนั้นเอง ปรมาจารย์ว่านชี้หน้าของหลินหยาง ตะคอกพูดเสียงดัง "หมอเทวดาหลิน! ผมให้โอกาสคุณแล้ว! แต่คุณไม่ไขว่คว้าเอง! เรื่องนี้จะโทษผมไม่ได้! ทุกคน ลงมือเลย! ไปพาตัวของคุณชายสามมา! ส่วนหมอเทวดาหลิน! จับตัวเขาเอาไว้! ถ้าเกิดเขากล้าต่อต้าน! ถึงตายก็ไม่เป็นไร!"

"ครับ นายท่าน!"

ทุกคนตอบรับพร้อมกัน หลังจากนั้นพุ่งตรงเข้าไปหาหลินหยาง

หมัดและเท้าที่น่าสะพรึงกลัวถาโถมเข้าไปหาหลินหยาง

สีหน้าของหลินหยางนิ่งสงบ ยกมัดขึ้นจู่โจม ยกฝ่ามือขึ้นตั้งรับ หมัดและเท้าพุ่งตรงเข้าไปหาคนที่เข้าใกล้อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า

แม้คนพวกนี้เป็นผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ แต่เผชิญหน้ากับหมัดและเท้าของหลิน พวกเขากลับดูอ่อนแอจนน่าตกใจ

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง…

ร่างกายของผู้คนลอยกระเด็นออกจากฝูงชน

แต่ดูเหมือนไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ในปัจจุบัน

"ลุย! ลุยเข้า! จับตัวหมอเทวดาหลิน! จับตัวเขาให้ได้!" ปรมาจารย์ว่านตะคอกอย่างบ้าคลั่ง

ทุกคนพุ่งเข้าไปโดยไม่กลัวตาย

ในตอนนั้นเอง…

โฮง!

เสียงคำรามที่น่าสะพรึงกลัวดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า

หลังจากนั้น ภาพเงาของกิเลนปรากฏขึ้นในฝูงชน กวาดต้อนไปทั่วสารทิศ…

ฉี๋หลินเปี้ยน!

หลินหยางไม่เคยกลัวอีกฝ่ายมีคนมาก

อันที่จริงในระดับของผู้ใช้ศิลปะทางการแพทย์อย่างเขา จำนวนคนไม่ได้กำหนดระดับของการต่อสู้ มันเป็นเพียงแค่ตัวเลขเท่านั้น

และเขาก็ตระหนักถึงจุดนี้

ทันทีที่ปลดปล่อยฉี๋หลินเปี้ยน ผู้คนที่อยู่โดยรอบถูกสะเทือนจนลอยกระเด็น โดยเฉพาะคนที่อยู่ใกล้ถึงขั้นกล้ามเนื้อฉีกขาดหมดสติไปโดยตรง

พลังการต่อสู้ระดับนี้น่ากลัวมาก

หัวใจของทุกคนเต้นรัว แต่ก็ยังกัดฟันแน่นพุ่งเข้าไป

"บุก! บุกเข้าไปให้หมด!" ปรมาจารย์ว่านตะคอก

ผู้คนยังคงพุ่งเข้าไปอย่างต่อเนื่อง

"นายท่าน จะเรียกคนเพิ่มหรือเปล่า?" คนด้านข้างเห็นสถานการณ์เริ่มไม่ดี รีบเดินเข้ามาถามพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมา

"เรียก! ต้องเรียกอยู่แล้ว! เรียกคนมาให้หมด!" ปรมาจารย์ว่านตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"นายท่าน เรียกคนกลุ่มไหน?" คนด้านข้างถามด้วยความระมัดระวัง

"ทุกคน!" ปรมาจารย์ว่านแทบตะคอกใส่ข้างหูของเขา

คนคนนั้นสะดุ้งตกใจ เพิ่งเห็นความโกรธที่อยู่ในแววตาของปรมาจารย์ว่านอย่างชัดเจน รีบกดโทรออกทันที

ไม่นาน มีรถยนต์จำนวนมากขับเข้ามาในงานประมูลของหลงเถิง ผ่านไปเพียงแค่ครู่เดียวปิดล้อมสถานที่แห่งนี้จนไม่มีทางเข้าออก

ผู้คนที่มาถึงก็พุ่งตรงเข้าไปหาหลินหยางทันที

ทางด้านของติงเหมาตกใจกลัวจนตัวสั่น ไม่รู้ควรทำยังไงดีแล้ว

ส่วนแววตาของหนานกงเซียเต็มไปด้วยความเร่าร้อน หัวเราะฮ่าฮ่าเสียงดัง

"เข้าไปให้หมด! เข้าไปให้หมด! หักแขนหักขาหมอเทวดาหลินให้หมด! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! กระทืบมัน! เอาให้ตายเลย!" หนานกงเซียตะคอกเสียงดัง

แต่เขายิ่งตะโกนดุดันมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีคนลอยกระเด็นออกมามากเท่านั้น

ลมปราณในร่างกายของหลินหยางกลายเป็นรูปร่างของกิเลน กวัดแกว่งอุ้งมือของมันอย่างบ้าคลั่ง ตบคนที่อยู่ตรงหน้าจนลอยกระเด็นออกไป

ไม่ว่าตรงหน้าจะมีคนมากแค่ไหน ดุดันมากแค่ไหน ตั้งแต่เริ่มจนจบกลับไม่มีใครสามารถเข้าใกล้หลินหยาง

"นี่เป็นการก่อตัวขึ้นจากปราณแท้! นายท่าน หมอเทวดาหลินคนนี้…ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง! เขาไม่ใช่ผู้ใช้ศิลปะทางการแพทย์ทั่วไปแน่นอน! ไม่ใช่แน่นอน!" คนด้านข้างเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ พูดอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว

"คิดไม่ถึงว่าผู้คนมากมายจะเข้าใจผิด! หมอเทวดาหลินคนนี้ไม่เพียงแต่ผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ เขายังมีวรยุทธที่น่าทึ่งด้วย! วรยุทธของเขาบรรลุถึงระดับที่สูงมาก! การที่เขาสามารถเอาชนะผู้ปราดเปรื่องสองคน! มันมีเหตุผลแน่นอน และดูจากความสามารถของคำในตอนนี้ เกรงว่าไม่ใช่แค่สามารถเอาชนะผู้ปราดเปรื่องสองคน" ปรมาจารย์ว่านพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

คนด้านข้างรู้สึกอึ้ง "นายท่าน คุณบอกว่า…หมอเทวดาหลิน ไม่เพียงแค่สามารถเอาชนะผู้ปราดเปรื่องสองคน? หรือว่า…เขาเป็นผู้ปราดเปรื่องที่มีป้ายเทียนเจียวสามแผ่น?"

ทันทีที่สิ้นเสียง แม้กระทั่งปรมาจารย์ว่านก็สะดุ้งตกใจ

"พูดเหลวไหล! ป้ายเทียนเจียวสามแผ่น? คุณคิดว่าป้ายเทียนเจียวเป็นผักกาดขาวที่อยู่ในตลาดเหรอ? ใครอยากเอาก็เอาไปได้เหรอ?" ปรมาจารย์ว่านสงบสติอารมณ์ หันไปตำหนิ

คนด้านข้างไม่กล้าพูดอะไรอีก

"เอาเขาให้อยู่! ขอเพียงเป็นมนุษย์ต้องมีขีดจำกัดแน่นอน อยากเห็นว่าหมอเทวดาหลินในตอนนี้ไร้เทียมทาน ไม่ช้าไม่เร็วเขาต้องเหนื่อยแน่นอน ขอเพียงพวกเราโจมตีเขาอย่างต่อเนื่อง พวกเราสามารถจับเขากดลงพื้นได้แน่นอน ถึงเวลา ผมจะทำให้หมอเทวดาหลินคนนี้ตายทั้งเป็น!"

"นายท่านฉลาดล้ำเลิศ!"

คนที่อยู่ด้านข้างพูด