บทที่ 832 หืม...น่าสนใจจริงๆ

"เหอหม่าหรง ผมไม่ได้พยายามหาเรื่องคุณ และไม่ได้มีกะจิตกะใจมาหาเรื่องคุณด้วย"

"ประธานหลิน เอาอย่างงี้ไหม...ผม...ผมเอาเงินหนึ่งร้อยล้านจากเจ็ดแสนล้านให้คุณ?" เหอหม่าหรงเดินเข้ามาพูด

หลินหยางไม่ส่งเสียงใดๆ

"พันล้านหล่ะ? เป็นยังไง?"

"หมื่นล้านหล่ะ! ครั้งนี้โอเคแล้วใช่ไหม?"

หลินหยางยังคงไม่ส่งเสียงใดๆ

"คุณ...เอาเถอะ! แม้ว่าผมจะต้องกลืนเลือด เป็นเพื่อนกับคุณ! ประธานหลิน ผมให้คุณหนึ่งแสนล้าน! พอใจแล้วใช่ไหม?" เหอหม่าหรงตะโกนอย่างช่วยไม่ได้

หลินหยางส่ายหน้า

"เหอหม่าหรง ผมให้คุณหนึ่งร้อยล้านถือเป็นราคาของค่าเหมืองจื่อข้วนนี้ คุณเอาเงินไปและหายไปจากสายตาผมเดี๋ยวนี้"

"อะไรนะ? หนึ่ง...หนึ่งร้อยล้านหรอ? ?"

เหอหม่าหรงอึ้้งไปสักพักและรีบพูด: "ประธานหลิน นี่มันจะโอเคได้ยังไง? เหมืองจื่อข้วนนี้ขายได้ราคาเจ็ดแสนล้านนะ? จู่ๆ...คุณจะมาเอาเศษเงินให้ผมหรอ? ไม่ได้! ผมไม่ยอม! !"

"เหอหม่าหรง! คุณคิดว่าจะมีคนจ่ายเงินเจ็ดร้อยล้านเพื่อซื้อเหมืองจื่อข้วนนี้หรอ! ถ้าไม่ใช่เพราะผมทำให้ราคามันขึ้น มันก็คงไม่มีมูลค่าเท่านี้หรอก! และคุณจะไม่ได้ถึงเจ็ดแสนล้านด้วยซ้ำ เพราะเป็นไปไม่ได้ที่ตระกูลหนานกงจะจ่ายราคานี้ให้กับคุณ หากคุณต้องการได้เงินจากตระกูลหนานกงนี้ มันยากเสียกว่าการบินขึ้นไปบนท้องฟ้าเสียอีก บางทีสุดท้ายแล้วคุณอาจจะต้องตายเพราะสิ่งนี้ก็ได้! เพราะท้ายที่สุดแล้วคุณสู้กับคนตระกูลหนานกงไม่ได้!" หลินหยางพูด

"ดังนั้นคุณ...คุณก็เลยคิดจะยึดเหมืองจื่อข้วนนี้ของผมหรอ? คุณคิดจะเอาเงินของผมเป็นของตัวเองหรอ?" เหอหม่าหรงดวงตาแดง กัดฟันพูด

"ตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดเช่นนี้"

หลินหยางลุกขึ้น เดินไปด้านหน้าเหอหม่าหรงและพูดอย่างเรียบเฉย: "จุดประสงค์ที่ผมเรียกคุณมาที่นี่ก็เพื่อจะพูดคุยกับคุณว่าในช่วงสิบวันก่อนที่เหมืองจื่อข้วนจะถูกส่งไปยังตระกูลหนานกง ให้คนของผมเข้าไปในเหมืองเพื่อขุดทรัพยากรออกมาก่อน! แค่ว่า...พฤติกรรมของคุณทำให้ผมคิดว่าคุณไม่สมควรได้รับเงินจำนวนนี้! เพราะคุณมันโง่! ปล่อยให้คนโง่อย่างคุณได้เงินมากมายขนาดนี้ก็เหมือนกับการทำบาป! ดังนั้น ผมจึงตัดสินใจจะเก็บพวกมันไว้! คุณจะคิดว่านี่เป็นข้ออ้างของผมก็ได้ หรือเหตุผลก็ได้ ไม่เป็นไร"

"ประธานหลิน คุณจะทำเกินไปแล้ว!"

หลินหยางวางเอกสารหนึ่งบนโต๊ะและพูดอย่างเรียบเฉย: "นี่คือประวัติอาชญากรรมของคุณ และบางสิ่งที่ผมได้ตรวจสอบมา!"

"คุณกำลังข่มขู่ผมหรอ?" เหอหม่าซงโกรธจนหน้าแดง

"ไม่ ผมไม่เคยคิดจะข่มขู่คุณเลย เพราะผมคิดว่าคนแบบคุณไม่คู่ควรให้ผมข่มขู่!" หลินหยางยืดตัวขึ้น มองเขาและพูดอย่างเฉยเมย: "ตอนนี้ผมสามารถใช้วิธีสองแบบในการจัดการคุณ หนึ่ง ผมจะฟ้องร้องคุณตามเงินที่คุณทำลายข้าวของของผมในสำนักงานผม ผมมีทีมทนายความที่ดีที่สุดทั่วประเทศ คุณหล่ะ? เกรงว่าแม้แต่จะเชิญทนายมายังไม่มีทางเป็นปได้ ผมชนะการฟ้องร้องอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นคุณจะเป็นหนี้ผมเจ็ดแสนล้าน เงินของคุณสุดท้ายแล้วก็จะมาเป็นของผม! สอง แบบนี้จะง่ายกว่ามาก ทำให้คุณหายไปโดยไม่รู้ตัว เหอหม่าซง คุณจะเลือกแบบไหน?"

เหอหม่าซงเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาทั้งสองจ้องมองหลินหยางด้วยความอึ้ง อ้าปากเล็กน้อย ใบหน้าของเขาซีดอย่างมาก

เขาเชื่อว่าด้วยอำนาจและพลังของประธานหลินแล้ว นี่ไม่ใช่แค่การล้อเล่นอย่างแน่นอน

เขาตระหนักได้ว่าตัวเองลืมตัวตนของตัวเองไป

คนด้านหน้าคนนี้...ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะหาเรื่องได้...

"ประธานหลิน คุณ...คุณอย่าทำอะไรมั่วซั่วนะ ผม...ผมฟังคุณทุกอย่าง...จะทำตามคุณทุกอย่าง..."

การได้เหมืองจื่อข้วนมา เป็นข่าวที่ดีอย่างมากสำหรับหลินหยาง

เขาขอให้หม่าไห่เตรียมงานเบื้องต้นทั้งหมดทันที และวางแผนจะขุนเหมืองจื่อข้วนโดยตรง

ตอนนี้หลินหยางเรียกได้ว่าหมดเงินไปเยอะมาก

ต้องรู้ว่าเบื้องหลังราคาที่แพงของเหมืองจื่อข้วนนี้ มีค่าใช้จ่ายการขุดที่น่ากลัวซึ่งไม่สามารถคำนวณได้

"เก็บเรื่องนี้ไว้ให้ดี การขุดต้องเป็นความลับ จะให้คนตระกูลหนานกงรู้ไม่ได้ ไม่งั้นตระกูลหนานกงจะไม่จ่ายค่าประมูลนี้ และสัญญาในมือของพวกเราจะเป็นโมฆะ ไม่สามารถใช้มันเพื่อเป็นอาวุธในการต่อรองกับพวกเราได้อีก" หลินหยางเอ่ยปากพูดอย่างเรียบเฉย

"ประธานหลินสบายใจได้ ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว! เรื่องเหอหม่าซงนี้ พวกเราจะรีบส่งตัวเขาออกนอกประเทศให้เร็วที่สุด คนตระกูลหนานกงจะต้องหาเขาไม่เจออย่างแน่นอน!" หม่าไห่พูดด้วยความเคารพ

"งั้นก็ดี...อย่างไรก็ตามนี่มันค่อนข้างใจดำไปหน่อย ราคาประมูลปกติของเหมืองจื่อข้วนนี้น่าจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งแสนล้าน ถูกผมใช้ไปหลายร้อยล้าน ถ้าคิดดูดีๆ ก็น่าอายอยู่เล็กน้อย" หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

หม่าไห่ไม่ส่งเสียงใดๆ

ทำไปแล้ว จะพูดแบบนี้ไปแล้วมีประโยชน์อะไร?

"ประธานหลิน ตอนนี้ห่วงโซ่ทุนของบริษัทวุ่นวายมาก เราต้องระวังการดำเนินธุรกิจของตระกูลหนานกง หากพวกเขาใช้กำลังโจมตีเราในเวลานี้ เราจะต้านทานได้ยาก"

"ถ้าอย่างงั้น ต้องได้เงินของตระกูลหนานกงมาโดยเร็วที่สุด! อัดฉีดเงินหลายแสนล้านเข้าไปก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเราได้ลืมตาอ้าปากแล้ว!"