บทที่ 833 เกิดเหตุเพลิง

"ประธานหลิน ที่คุณไม่เห็นเพราะคุณไม่เห็นสิ่งที่ผมหมายถึงไง!" หนานกงเฟยหยางดื่มไวน์ในแก้ว แล้วพูดเบาๆ: "ผมจะไม่พูดอะไรมากมาย ประธานหลิน คุณฉีกสัญญานั้นซะ สัญญาล้านล้านนี้ต้องยกเลิก ตระกูลหนานกงของพวกเราไม่ต้องการเหมืองจื่อข้วนนี้แล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หยางหัวของคุณและตระกูลหนานกงของพวกเราจะไม่ยุ่งกันอีก เป็นยังไง?"

"ดังนั้น...คุณก็เลยมาเพื่อคุยกับผมงั้นหรอ?"

"พูดตรงๆ ก็คือใช่"

"ฉีกสัญญาแล้วเหมือนว่าผมจะไม่ได้ประโยชน์อะไรนะ?"

"ประธานหลิน คุณเป็นคนฉลาด การถือสัญญานี้หมายถึงการเลิกรากับตระกูลหนานกงของเราโดยสิ้นเชิง! มาเป็นศัตรูตัวฉกาจของเรา รากฐานของหยางหัวไม่มั่นคง ยังมีปัญหาอีกมากมายให้แก้ไข หากครั้งนี้คุณทำให้หนานกงของพวกเราขุ่นเคืองอีก ประธานหลิน คุณคิดว่าหยางหัว...จะยังมีวันพรุ่งนี้หรอ?" หนานกงเฟยหยางเทไวน์ให้ตัวเองแล้วถามด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่า

"ก่อนหน้านี้ก็มีหลายคนที่พูดกับผมเช่นนี้ แต่สุดท้ายก็พิสูจน์แล้วว่า คำพูดของพวกเขาผิด"

หลินหยางส่ายหัว

ความจริงแล้วเขาไม่เชื่อว่าหนานกงจะปล่อยเขาไป!

เหมืองจื่อข้วนนี้เป็นเพียงชนวนเท่านั้น

เรื่องมาถึงระดับนี้แล้ว ระหว่างเขากับตระกูลหนานกงมีแต่ต้องตายสถานเดียว!

"ประธานหลิน คุณเป็นชายหนุ่มที่มีความสามารถ คุณประสบความสำเร็จในระดับนี้แล้ว และมีทักษะทางการแพทย์ที่ไม่มีใครเทียบได้ หากต้องทำลายรากฐาน ทำลายหยางหัว ทำลายตัวเองเพราะเรื่องนี้...มันคุ้มค่ากับการสูญเสียหรอ?" หนานกงเฟยหยางยกแก้วขึ้นมาจิบ พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นอย่างมาก

"เหมือนว่าพวกเราจะตกลงกันไม่ได้"

หลินหยางเปิดประตูเดินลงไป: "ผมจะกลับบ้านไปกินข้าว คุณมาทางไหน กลับไปทางนั้นเถอะ!"

"ประธานหลิน!"

ในขณะที่หลินหยางเพิ่งเหยียบเท้าลงมาจากรถ หนานกงเฟยหยางก็ตะโกนขึ้นมา

หลินหยางหันหน้าไปมองเขา

"ประธานหลิน ผมขอเตือนคุณไว้หน่อย ถ้าคุณตัดสินใจที่จะทำแบบนี้ คุณก็ห้ามเสียใจทีหลัง เชิญคุณพิจารณาด้วย!" หนานกงเฟยหยางพูดอย่างเย็นชา

ความหนักแน่นของเสียงนั้นชัดเจนเป็นพิเศษ

แต่หลังจากที่คำพูดนี้จบลง หลินหยางก็ไม่คิดอะไรและเดินออกไปโดยตรง

คนของตระกูลหนานกงด้านนอกหยิบปืนออกมาจากหน้าอกและเล็งไปทางหลินหยาง

"หืม?"

หลินหยางขมวดคิ้ว หันไปหาหนานกงเฟยหยาง: "คุณแน่ใจหรอว่าจะใช้ปืน?"

หนานกงเฟยหยางบนรถไม่ส่งเสียงใดๆ

แต่ในเวลานี้...

ตูมตูมตูม...

เสียงเครื่องยนต์มากมายดังขึ้นในโรงรถใต้ดิน จากนั้นรถยนต์จำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้ามา

รถยนต์แล่นเข้ามาอย่างรวดเร็วในลานจอดรถใต้ดินและมารวมตัวกันต่อหน้าสมาชิกตระกูลหนานกง

หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็ถูกปิดกั้น

ชวี่เทียนและกงซีหยุนนำเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจำนวนมากลงมาจากรถ หยิบอาวุธปืนทุกชนิดออกมา และเล็งมาที่พวกเขา

ทันใดนั้นก็มีกระบอกปืนหลายอันเล็งไปที่ศีรษะของคนตระกูลหนานกง

สมาชิกตระกูลหนานกงทุกคนตื่นตระหนกทันที พวกเขารีบมองไปรอบๆ ทีละคน เห็นปากกระบอกปืนเล็งมาที่เขาหลายต่อหลายอัน คนตระกูลหนานกงแทบสติหลุด

"คุณหนานกง ยังตัดสินใจแบบนี้อยู่ไหม?"

หลินหยางถามอย่างเรียบเฉย

"ประธานหลิน น่าสนใจจริงๆ! แต่คุณเชื่อหรือไม่ แค่ผมสั่งคำเดียว คนของผมก็จะยิงปืนใส่คุณอย่างไม่ลังเล แม้ว่าพวกเขาจะถูกยำเละก็ตาม!" หนานกงเฟยหยางพูดอย่างเรียบเฉย

เมื่อสิ้นเสียง คนตระกูลหนานกงเหล่านั้นก็เหมือนกับหุ่นยนต์ เล็งปากกระบอกปืนไปทางหลินหยาง

สายตาของแต่ละคนไม่มีวันหวนคืน พวกเขาพร้อมที่จะตายกันทุกคน

เหมือนว่าหนานกงเฟยหยางนำกลุ่มคนที่พร้อมตายมาในวันนี้

สายตาของชวี่เทียนและกงซีหยุนควบแน่น รู้สึกมือชาอย่างมาก

แต่ในเวลานี้ หนานกงเฟยหยางยกมือขึ้นอีกครั้ง: "เก็บปืนเถอะ"

คนตระกูลหนานกงรีบถอนปากกระบอกปืนออกจากร่างของหลินหยางทันที

ทุกคนตกใจ

ดวงตาของหลินหยางหรี่ลง เขาโบกมือเช่นกัน

ชวี่เทียนและกงซีหยุนลังเลเล็กน้อย แต่ไม่กล้าขัดคำสั่งของหลินหยาง

คนโดยรอบเก็บปืนทันที

"ประธานหลิน วันนี้ผมไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องคุณ ผมมาเพื่อเจรจากับคุณ แม้ว่าการสนทนานี้เหมือนจะเสียเวลาก็ตาม" หนานกงเฟยหยางพูด