บทที่ 836 ผมแค่ผ่านมาเท่านั้น

แม้ว่าผ้าปูที่นอนจะเป็นผ้าปูที่นอนอันใหญ่ แต่คำขอของแขกคนนี้ค่อนข้างรุนแรง เมื่อซูเหยียนฟังไปสักพักก็รู้สึกว่าค่อนข้างต้องใช้เวลา...

"คุณนายเซี่ย สิ่งที่คุณบอกคือต้องการแก้ไขสี...มันค่อนข้างลำบาก ปัจจุบันวัสดุสีของเสื้อผ้าของบริษัทเราได้จัดการเรียบร้อยแล้ว แต่สีที่คุณกล่าวถึงนั้นหายากเกินไปและค่าใช้จ่ายก็สูงเกินไป หากคุณตัดสินใจที่จะใช้สีนี้ด้วย เวลาในการจัดส่งและการชำระเงิน...เกรงว่าจะมีการเปลี่ยนแปลง" ซูเหยียนลังเลสักพักและพูดอย่างระมัดระวัง

"เฮ้ บริษัทพวกคุณนี่อะไรกัน? แค่สีธรรมดาแบบนี้ยังทำไม่ได้หรอ ตกลงคุณทำไม่ได้ใช่ไหม? ทำไมได้ฉันจะได้ให้คนอื่นมาทำ!" คุณนายเซี่ยไม่พอใจ วางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะทันทีและพูดอย่างโกรธเคือง

"คุณนายเซี่ย พวกเราลำบากจริงๆ นะ..." ซูเหยียนพูดด้วยสีหน้าหมดหนทาง

"คุณ..."

คุณนายเซี่ยอารมณ์ร้อน กำลังจะพูดอะไรบางอย่า แต่ในเวลานี้มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามา

"ม่านหง ได้เวลาไปแล้ว!"

"ฉันยังคุยไม่เสร็จเลย!" คุณนายเซี่ยมุ่ยปาก

"คุยถึงไหนแล้ว?" ชายวัยกลางคนถาม

"ก็เธอคนนี้ต้องการยืดเวลาส่งและขึ้นราคาหน่ะสิ!"

คุณนายเซี่ยพูดด้วยอารมณ์ เธอเล่าบทสนทนาที่คุยเมื่อกี้ออกมา

ผู้ชายขมวดคิ้ว มองซูเหยียนและพูด: "คุณผู้หญิงซู พวกเรามาร่วมมือกับคุณด้วยความจริงใจ คุณทำแบบนี้ไม่ถูก ผ้าปูที่นอนนี้ของคุณทำเงินได้ไม่น้อย จะขึ้นราคาของพวกเราตอนนี้เพราะต้นทุนเพียงเล็กน้อยหรอ? คุณนี่มันหลอกลวงจริงๆ!"

ซูเหยียนมีสีหน้าหมดหนทาง

"คุณเซี่ย คุณนายเซี่ย พวกเราเข้าใจผิดกัน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำลายความร่วมมือนี้ คุณนายเซี่ยเพิ่งเสนอเป็นสีหายากมาถ้าเราจะผสมมันจะมีต้นทุนสูงมาก พวกเราทำตามที่คุณนายเซี่ยบอก พวกเราจะไม่เพียงแค่ไม่มีกำไร แต่จะต้องเสียต้นทุนด้วย! ผ้าปูที่นอนนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่พวกคุณคิด..."

"พอๆ คุณผู้หญิงซู ในเมื่อคุณไม่มีความจริงใจ งั้นผ้าปูที่นอนนี้พวกเราก็จะให้คนอื่นทำ! เชิญคุณกลับไปด้วย!" ชายวัยกลางคนกระแทกเสีย เบื่อที่จะพูดกับซูเหยียนและโบกมือบอกลาทันที

เมื่อซูเหยียนได้ยินก็รีบร้อน เธอลุกขึ้นพูด: "คุณเซี่ย คุณนายเซี่ย อย่าเพิ่งโมโห พวกเรามาคุยกันดีๆ ดีกว่า...เอาอย่างนี้ไหม ฉันจะจัดหารายการและราคาให้พวกคุณ พวกคุณจะได้เปรียบเทียบราคาและวัสดุด้วยตนเอง เป็นยังไง?"

"ข้อกำหนดปัจจุบันของเราคือคุณจะผลิตสินค้าชุดนี้ให้เราในราคานี้ภายในเวลาที่เรากำหนด! ในเวลาเดียวกันภรรยาของผม ได้ชี้แจงข้อกำหนดทั้งหมดแก่คุณอย่างชัดเจน หากคุณตกลงพวกเราจะลงนามในสัญญา ถ้าไม่ ประตูอยู่ทางนั้น ไม่ส่งหล่ะ!" ชายวัยกลางคนกระแทกเสียง ท่าทางของเขาแน่วแน่ ไม่มีท่าทีว่าจะเจรจาเลย

ซูเหยียนอ้าปาก ไม่รู้จะพูดยังไงดี

เดิมทีเธอคิดว่าลูกค้ารายใหญ่รายนี้คุยด้วยง่าย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ายิ่งคนรวยยิ่งห่วงเงิน...

ซูเหยียนถอนหายใจและไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องโค้งคำนับพวกเขาทั้งสองอย่างอ่อนโยน: "ต้องขอโทษที่รบกวนทั้งสองท่านด้วย!"

เมื่อพูดเสร็จก็กำลังจะออกไป

"เหอะ" คุณนายเซี่ยแสดงความรังเกียจและโกรธเคือง

ชายวัยกลางคนก็ไม่ลังเลเช่นกัน

แค่ว่า...ขณะที่ซูเหยียนกำลังจะออกไปจากที่นี่ เสียงตะโกนของพ่อบ้านก็ดังขึ้น

"คุณท่าน! คุณท่าน มีคนบุกเข้ามา!"

"อะไรนะ ใครมันช่างกล้า?"

ชายวัยกลางคนนตะโกนด้วยความประหลาดใจ และเห็นร่างหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเขา

เมื่อมองดูอย่างชัดเจน

คนนั้นคือหลินหยาง!

ในตอนนี้หลินหยางกำลังใช้รูปลักษณ์ดั้งเดิมของเขา

"ประธานหลินหรอ? ?"

ชายวัยกลางคนตกใจ เขาคิดว่าตัวเองมองผิด เขาดีใจมากและก้าวไปข้างหน้า: "ประธานหลิน ยินดีที่ได้พบคุณ!"

แต่...หลินหยางไม่สนใจชายวัยกลางคนนั้น เขาก้าวมาด้านหน้าหลินหยางและกวาดสายตามองเธอ

เมื่อเห็นว่าเธอไม่เป็นอะไร เขาก็โล่งอก

ซูเหยียนตกตะลึงไปแล้ว

"ประธานหลิน เอ่อคุณ...คุณเป็นอะไรหรอ?" เธอมองหลินหยางด้วยความตกตะลึง

หลินหยางเพิ่งวิ่งออกมาจากทะเลเพลิง เสื้อผ้าของเขาก็ถูกเผาจนขาดรุ่งริ่ง ไม่ต้องพูดถึง ใบหน้าของเขาดำสนิท ถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้าที่โดดเด่นของเขาที่จำง่ายมาก คนเหล่านี้คงจำเขาไม่ได้

หลินหยางตกตะลึงครู่หนึ่งเพียงตระหนักว่าเขามาที่นี่พร้อมกับใบหน้าของประธานหลิน

"โอ้ะ ผม..ผมไม่ได้เป็นอะไร ก็แค่...ก็แค่ผ่านมาที่นี่เท่านั้น ผ่านมาเท่านั้น..." หลินหยางหาเหตุผลไม่ได้ เลยเอ่ยปากออกไปมั่วๆ