บทที่ 839 เล่นเพลงนี้ให้จบเถอะ

ห้องในชั้นสอง

หนานกงเฟยหยางพิงหน้าต่างและนั่งดื่มชาที่โต๊ะกาแฟ

ผู้หญิงหลายคนที่แต่งตัวในชุดสไตล์โบราณกำลังเล่นกู่เจิ้ง

เสียงอันไพเราะดังก้องอยู่ด้านใน

ประตูถูกผลักเปิดออก

หลินหยางเดินเข้ามา

หนานกงเฟยหยางไม่ได้ละสายตาไป แต่ยังคงดูการแสดงของหญิงสาวที่สง่างามและแปลกตาราวกับเมาสุราอย่างสมบูรณ์

หลินหยางไม่พูดอะไร เพียงแค่นั่งลงตรงด้านหน้าเขาและวางสัญญาลงบนโต๊ะ

ดวงตาของหนานกงเฟยหยางเปิดขึ้นเล็กน้อย

แต่ในไม่ช้า เขาก็ปิดมันอีกครั้งและยังคงชื่นชมเสียงดนตรีต่อไป

บทเพลงจบลง

เขาวางแก้วน้ำชาลง จากนั้นก็ปรบมือ

"ไม่เลว ดีมาก! ไม่คิดว่าจะมีการเล่นกู่เจิ้งที่เยี่ยมยอดในเมืองเจียงเฉินเล็กๆ นี่ ดีมาก!"

"ขอบคุณ คุณหนานกง" เด็กหญิงตัวเล็กยืนขึ้นและโค้งตัว

"พวกคุณออกไปก่อน!"

"โอเค ขอให้คุณมีความสุข"

หญิงสาวเหล่านั้นโค้งตัว เก็บของและออกไป

"อย่าเพิ่งไป เล่นอีกเพลงก่อน"

หลินหยางหันหน้าและพูดอย่างนิ่งสงบ

ผู้หญิงเหล่านั้นผงะ พวกเธอมองดู และพบว่าคนที่เข้ามาคือหมอเทวดาหลิน แต่ละคนปิดปากและแทบจะกรีดร้องออกมา

"ประธานหลิน!"

"พระเจ้า หล่อมาก!"

พวกเธอตื่นเต้น

หนานกงเฟยหยางยิ้ม: "โอ้ะ? ประธานหลินก็ชอบเครื่องดนตรีประเภทนี้ด้วยหรอ?"

"ไหนๆ ก็มาแล้ว ก็ขอฟังสักเพลงหน่อย"

หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย

"งั้นก็ได้ พวกคุณเล่นให้ประธานหลินสักเพลง ผมจะจ่ายค่าเสียเวลาให้เอง" หนานกงเฟยหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

"โอเค"

ผู้หญิงเหล่านั้นนั่งลงอีกครั้ง แต่ท่าทางของพวกเธอดูตื่นเต้นกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด และเสียงของบทเพลงก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้น

แต่ใบหน้าของหลินหยางไม่ได้เปลี่ยนแปลงเท่าไหร่

"ทำไม? ประธานหลินเหมือนจะไม่มีความสุขนะ" หนานกงเฟยหยางหรี่ตาและถาม

"ของอยู่นี่! คุณทำลายมันเองเลย" หลินหยางผลักสัญญาไปตรงหน้าของหนานกงเฟยหยาง

ในสัญญามีรอยเปื้อนเลือดของหนานกงเซียที่มองเห็นได้ชัดเจน

หนานกงเฟยหยางเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มและพูด: "ประธานหลิน ผมรู้ว่าคุณเป็นคนฉลาด! แต่คุณไม่ใช่คนที่มีความสุข ถ้าคุณทำแบบนี้ตั้งแต่แรก บางทีอาจจะไม่เกิดเรื่องมากมายแบบนี้ คุณคิดว่ายังไง?"

"ใช่"

หลินหยางริมน้ำชาให้ตัวเองและพูดเสียงแหบ

"แล้วคุณเสียใจไหม?" หนานกงเฟยหยางเข้ามาใกล้ ถามด้วยรอยยิ้ม

"เสียใจหรอ?"

"ประธานหลิน คุณช่วยผมอีกเรื่องได้ไหม?"

"เรื่องอะไร?"

"ผมอยากเชิญให้คุณฉีกสัญญาฉบับนี้ด้วยตัวเอง!" หนานกงเฟยหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

เขาเอาตัวเอนเข้าหาเก้าอี้และมองหลินหยาง

ดวงตาไม่แยแส ดูถูกและเย่อหยิ่ง!

หมอเทวดาหลินหรอ?

เขายอมรับว่าชื่อนี้ดังอย่างมากในตอนนี้

แต่...สำหรับเขาแล้ว มันยังไม่มากพอ

จะโด่งดังขนาดไหน จะอายุน้อยแค่ไหน จะมีศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ที่ไร้ที่ติแค่ไหน แล้วจะมีประโยชน์อะไร? ?

เทียบกับหนานกงเฟยหยางแล้ว หมอเทวดาหลินก็เสมือนดาวสลัวที่อยู่ถัดจากพระจันทร์ เหมือนกับเม็ดทรายที่อยู่ถัดจากก้อนหิน พวกมันไม่มีนัยสำคัญเลย!

เขาต้องยอมรับว่าพรสวรรค์และความแข็งแกร่งของชายหนุ่มคนนี้ช่างโดดเด่นจริงๆ

แต่ไม่ว่าคนจะแข็งแกร่งเพียงใด มีความสามารถเพียงใด และทำงานหนักเพียงใด พวกเขาจะรอดจากตระกูลที่ตกทอดมาหลายร้อยปีและทำงานหนักกว่าสิบชั่วอายุคนได้หรอ?

โลกนี้ไม่ยุติธรรมโดยเนื้อแท้

หนานกงเฟยหยางมองไปที่หลินหยางอย่างเงียบๆ