บทที่ 840 ล้อมรอบหนานกง

บนเครื่องบินพิเศษที่มุ่งหน้าสู่สนามบินนานาชาติคุนซาน

หลินหยางนั่งบนเก้าอี้ หลับตา

เครื่องบินเต็มไปด้วยผู้คน

ถัดจากหลินหยางคือยี่กุ้ยหลินหัวหน้าสำนักฉี๋หลิน

เขามองดูผู้คนรอบตัวเขาด้วยความไม่สบายใจ และใบหน้าเฒ่าของเขาเต็มไปด้วยความกลัว

แน่นอนว่าเขาไม่ได้กลัวคนเหล่านี้ สิ่งที่เขากลัวคือ...จุดหมายปลายทางการเดินทางของหลินหยาง

"หัวหน้าสำนักหลิน ผมไม่รู้ว่าครั้งนี้คุณจะทำอะไรกับตระกูลหนานกงในครั้งนี้ แต่ผมอยากเตือนคุณหนึ่งอย่าง สถานที่ของตระกูลหนานกงนั้นเป็นที่ที่ซับซ้อนอย่างมาก! ถ้าพวกเราเข้าไปมั่วซั่ว...อยากจะเจอกับปัญหาได้!" ยี้กุ้ยหลินพูดเสียงต่ำกับหลินหยางอย่างระมัดระวัง

แต่หลินหยางไม่ได้ตอบสนอง

ยี้กุ้ยหลินรีบร้อนเล็กน้อยและพูดอีกครั้ง: "ประธานหลิน ผมคิดว่าคุณน่าจะเคยได้ยินเกี่ยวกับคุนซานที่แห่งนี้ใช่ไหม เป็นภูเขาลูกใหญ่ ภูเขานี้ถูกเรียกว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่สมัยโบราณ และมีสิ่งต่างๆ หลบซ่อนอยู่! ไม่ต้องพูดถึงตระกูลที่ลึกลับเหล่านั้น มีแม้กระทั่งสิ่งที่น่ากลัวที่สามารถทำให้โลกสั่นสะเทือนได้! ถ้าพวกเราไปหาเรื่องพวกเขาอย่างไม่ระมัดระวัง...ก็จบกัน!"

"คุณกลัวอะไร?"

หลินหยางลืมตาขึ้นและถามอย่างเรียบเฉย

"ถ้าแค่ตระกูลหนานกงเพียงเท่านั้น ผมมีอะไรต้องกลัว?" ยี้กุ้ยหลินกระแทกเสียงเบาๆ

"งั้นก็ดี!"

หลินหยางหลบตาลงอีกครั้ง

ยี้กุ้ยหลินอาปาก ถอนหายใจอย่างหมดหนทาง

เขารู้ว่าหมอเทวดาหลินในตอนนี้ไม่ฟังอะไรสักอย่าง

เครื่องบินพิเศษจะลงจอดที่สนามบินนานาชาติคุนซานในไม่ช้า

หลินหยางเดินออกจากสนามบินอย่างรวดเร็ว ไปยังตระกูลหนานกงภายใต้การนำของยี้กุ้ยหลิน

หม่าไห่จัดเตรียมรถไว้ล่วงหน้าแล้ว

รถขับตามกันหลายคัน

เกือบสามสิบคัน

ทุกๆ คนมีนั่งเต็มอยู่ในรถ

และคนเหล่านี้...ก็ไม่ใช่คนธรรมดา

ยี้กุ้ยหลินยังตื่นตระหนกอย่างมาก

แต่หลินหยางไม่ได้ใส่ใจเหมือนเดิม

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรออก

ตู้ดตู้ด

"ไง เจ้าหนูหลิน คุณโทรหาผมแบบนี้ ไปหาเรื่องอะไรมาหล่ะ?" เสียงอันอบอุ่นดังขึ้นทางโทรศัพท์

"วันนี้ผมจะทำเรื่องหนึ่ง และผมจะรับผิดชอบผลที่ตามมาทั้งหมด!"

หลินหยางพูดอย่างนิ่งเฉย

เสียงจากอีกฝั่งของโทรศัพท์สะดุ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กระชับขึ้นเป็นอย่างมาก

"คุณ...คุณจะทำอะไรใคร?"

"ตระกูลหนานกง!"

หลินหยางพูดออกไปโดยตรง

ไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว

เสียงจากปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

หลังจากนั้นประมาณห้าหรือหกวินาที เสียงก็ดังขึ้นมา

"เพราะอะไร?"

"ดวงตาทั้งสองของซูเหยียน ถูกพวกเขาทำให้บาดเจ็บ" หลินหยางพูด

เสียงเงียบไปอีกครั้งหนึ่ง

แต่ครั้งนี้นานเป็นนาที

"งั้นก็ระมัดระวังตัวด้วย"

เมื่อพูดจบก็ตัดสายไป

หลินหยางสูดลมหายใจ มองไปทางด้านหน้า

"อีกนานไหมกว่าจะถึง?"

"ประมาณ 10 นาที!"

"โอเค!"

หลินหยางพยักหน้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรอีกครั้ง

จากนั้นเสียงของหนานกงเฟยหยางก็ดังขึ้น

"ใคร?"

"ผม หลินหยาง!"

หลินหยางหรอ?

เห็นได้ชัดว่าหนานกงเฟยหยางไม่รู้ว่านี่คือชื่อใคร

เขาไม่ค่อยเข้าใจตระกูลหลินเยี้ยนจิงเท่าไหร่นัก

แม้ว่าจะรู้จักหลินหยาง ก็คงเป็นชื่อที่ได้รับความนิยม คงไม่คิดว่าจะเป็นคนที่ถูกตระกูลหลินไล่ออกไปเมื่อหลายปีก่อน

อย่างไรก็ตามเสียงนี้ทำให้หนานกงเฟยหยางจำอะไรได้มากขึ้น

เขาเคยคุยกับเจ้าของเสียงนี้ได้ไม่นานนี้...

"ประธานหลินหรอ? มีอะไรไหม?" หนานกงเฟยหยางพูดด้วยรอยยิ้ม