บทที่ 845 สะบักสะบอม

สีหน้าของหนานกงเฟยหยางแข็งทื่อ

สายตาทั้งคู่เหม่อลอย ริมฝีปากสั่น สมองว่างเปล่า!

ปีศาจ?

ใช่!

คนคนนี้คือปีศาจ!

เป็นปีศาจแน่นอน!

ถ้าเขาไม่ใช่ปีศาจ! ทำไม…หลังจากที่โดนมีดแทงเขาถึงไม่รู้สึกเจ็บปวด และถึงขั้นไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อเขาเลย?

คนปกติ…จะเป็นแบบนี้เหรอ?

"คุณ…คุณคือปีศาจ? พูดมา! ! คุณคือปีศาจใช่หรือเปล่า?"

หนานกงเฟยหยางตะโกนด้วยเสียงที่สั่นเทา หนังศีรษะอย่างรุนแรง มือสั่นจนทำให้มีดที่อยู่ในมือหล่นลงพื้น

"หืม…ไม่แทงแล้วเหรอ?"

"ผมให้โอกาสคุณแล้ว ทำไมคุณไม่ไขว่คว้า?"

"ทำไมต้องทำให้ผมผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า?"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง หลังจากนั้นเก็บมีดขึ้นมา

หนานกงเฟยหยางมองใบมีดที่มีคราบเลือดติดอยู่ด้วยความตกตะลึง จิตใจปั่นป่วน ดวงตาเบิกกว้าง ประสาทการรับรู้ของเขารวนไปหมดแล้ว

ราวกับเขามองเห็นภาพที่หลินหยางใช้มีดสั้นแทงใส่ร่างกายของตนเอง

หลังจากนั้นดึงมีดออกมาแล้วแทงเข้าไปใหม่แบบนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า

ปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาดแบบนี้ทำให้เขาเริ่มรับไม่ไหว

บวกกับความกลัวจนถึงขีดสุด ส่งผลให้สติของหนานกงเฟยหยางเลอะเลือนไปแล้ว

จิตใจของเขาพังทลายแล้ว!

เขาไม่สามารถควบคุมสติอารมณ์ของตนเอง!

เขาไม่สามารถยอมรับความจริงทั้งหมด!

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ! ช่วยด้วย!"

หนานกงเฟยหยางกรีดร้อง หลังจากนั้นหันหลังแล้ววิ่งอย่างบ้าคลั่ง

มีเจตนาแห่งการฆ่าปรากฏขึ้นในแววตาของหลินหยาง เตรียมตัววิ่งตามออกไป

แต่หลังจากที่เพิ่งก้าวเท้า ร่างกายของเขาเซไปด้านข้างล้มลงพื้นโดยตรง

บาดแผลตรงหน้าอกมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด ความเจ็บปวดที่รุนแรงกระจายไปทั่วร่าง

ภายใต้ความเจ็บปวดที่รุนแรง สติของหลินหยางเกือบวูบดับอย่างกะทันหัน หลังจากที่รวบรวมสติอย่างใจเย็น ถึงสามารถทำให้สติกลับมาทีละนิด

เขาดึงเข็มเงินเล่มหนึ่งออกจากแขนของตนเอง หลังจากนั้นเสียบลงบนหน้าอก

ทันทีที่เข็มเงินฝังเข้าไปในร่างกาย เลือดสีแดงสดหยุดไหลออกจากบาดแผลทันที

เขาล้มตัวนอนลงบนพื้น หอบหายใจอย่างแรง

"หลินหยาง!"

"ประธานหลิน!"

ยี่กุ้ยหลินและคนอื่นพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เห็นหลินหยางนอนอยู่บนพื้น ทุกคนหน้าถอดสี รีบพุ่งเข้าไปช่วยกันประคองเขาลุกขึ้น

"ประธานหลินได้รับบาดเจ็บ! สาหัสมาก!"

"เกิดอะไรขึ้น? ประธานหลิน…ได้รับบาดเจ็บยังไง?"

"หนานกงเฟยหยางไปไหนแล้ว?"

"โดยรอบไม่เห็นศพของเขาเลย หรือว่าเขาหนีไปแล้ว?"

"จะมาพูดเรื่องพวกนี้ทำไมตอนนี้? รีบพาประธานหลินไปส่งโรงพยาบาล! ถ้าเกิดช้ากว่านี้ต้องแย่แน่!"

ผู้คนพูดด้วยความตื่นตระหนก

"เลิกประจบได้แล้ว!" ยี่กุ้ยหลินส่งเสียงฮึ่ม พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ประธานหลินของพวกคุณไม่ตายง่ายขนาดนั้นหรอก! ดูเข็มเงินนี่!"

ทุกคนหันไปมอง

เพิ่งพบเข็มเงินที่ปักอยู่บนหน้าอกของหลินหยาง

"ประธานหลินของพวกคุณเป็นใคร? เขาเป็นถึงหมอเทวดาหลินที่ไม่เป็นสองรองใคร มีดแค่นี้สามารถทำให้เขาตายได้เหรอ? พวกคุณคิดมากเกินไปแล้ว!" ยี่กุ้ยหลินพูด

หลังจากได้ยินแบบนี้ ทุกคนถึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

ในตอนนั้นเอง หลินหยางก็ลืมตาขึ้นเช่นกัน เขาถอนหายใจยาว

"ประธานหลิน!"

ทุกคนรีบก้าวเข้ามา

กลับเห็นหลินหยางไออย่างรุนแรง หลังจากนั้นมีเลือดกระอักออกจากปาก