บทที่ 856 บกฏ

แต่ในสายตาของคนเหล่านี้ ผู้ชายที่ชื่อหลินซึ่งปรากฏตัวมาจากไหนก็ไม่รู้ได้ฆ่าน้องชายหลี่ไปแล้ว

หลินหยางรู้ว่าคนเหล่านี้คิดอะไรอยู่ แต่เขาเพิกเฉยไม่สนใจและคิดว่าจะเอาชนะในการประชุมตงหวงนี้ยังไง

แต่ในเวลานี้ เสียงที่ค่อนข้างขี้เล่นดังออกมาจากประตู

"เฮ้? เกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณทุกคน ทำไมคุณถึงนอนราบกับพื้นเหมือนหมาตาย หล่ะ? แค่นี้คิดจะแข่งขันกับตำหนักกู่หลิงได้หรอ? ผมว่าพวกคุณบ้าไปแล้ว!"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ทุกคนก็ตัวสั่นและหันหน้าไปมองทางประตู

อย่างไรก็ตามได้เห็นกลุ่มชายและหญิงที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีสดใสและประดับด้วยเพชรพลอยเดินเข้ามา

คนที่เดินนำหน้าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง

ผู้หญิงคนนี้ดูอายุ 20 ต้นๆ ไว้ผมสั่น แต่งหน้าและค่อนข้างมีเสน่ห์ แต่ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความดูถูกและเยาะเย้ย

"ศิษย์น้องเล็กหรอ? ?"

หลายคนอุทานออกมา

หลินหยางหันหน้าไปมองหญิงสาวคนนั้นโดยไม่รู้ตัว

เด็กผู้หญิงคนนี้คือคนของตำหนักชิงเหอหรอ?

แต่ดูจากการแต่งตัวของเธอ มันไม่เข้ากับตำหนักชิงเหอเลย

"คนนี้คือใคร?"

หลินหยางมองไปที่ฉ่ายหงที่อยู่ข้างๆ และถาม

"เป็น...เป็นลูกสาวของอาจารย์" ฉ่ายหงพูดเสียงสั่น

"ลูกสาวของอาจารย์หรอ? ลูกสาวของเจ้าตำหนักชิงเหอหรอ?"

"ใช่ แต่...แต่ว่าเธอไม่ได้อยู่ที่ชิงเหอแล้ว เธอหักหลังอาจารย์ หักหลังทุกคนและเข้าร่วมตำหนักกู่หลิง" ฉ่ายหงพูด

"โอ้ะ?"

หลินหยางแปลกใจเล็กน้อย

"พ่อของฉันหล่ะ?" เจิ้งตานหญิงสาวคนนั้นกวาดสายตามองรอบๆ พร้อมส่งเสียง

แต่เกิดความวุ่นวายขึ้นในโถงชั้นใน จากนั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมา

ฉางอิงและเจียงเช่ออยู่ในกลุ่มคนนั้นด้วย

พวกเขายืนอยู่ข้างหลังชายวัยกลางคน

สีหน้าของชายชราเต็มไปด้วยความชรา ขมับของเขาเป็นสีขาว ผมยาวของเขามีปอยสีขาวมากมาย และดวงตาของเขาหม่นหมองและซีดเซียว

บุคคลนี้คือเจิ้งหลัวเจ้าตำหนักชิงเหอ! !

การแต่งกายของเขาดูเรียบง่าย หากไม่ใช่เพราะสัญลักษณ์เจ้าสำนักที่ห้อยอยู่ที่เอวของเขา คงไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นเจ้าสำนัก

"เธอมาทำอะไรที่นี่?"

ผู้ชายพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"พ่อ ทำไมถึงเฉยเมยแบบนี้ ฉันเป็นลูกสาวของคุณนะ!" หญิงสาวเหลือบมองเจอหลัวและพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

"ลูกสาวหรอ​? เหอะ ผมไม่มีลูกสาวแบบคุณ!" เจิ้งหลัวพูดอย่างเย็นชา

"พ่อ คุณพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร? ฉันทำไปก็เพื่อตำหนักชิงเหอและทุกคน! คุณมองดูพวกคุณสิ เหมือนสุนัขปางตาย! ดูบาดแผลบนร่างกายของพวกเขาสิ มีแต่หนอง เหม็นจะตายอยู่แล้ว... พ่อ ถ้าพวกคุณไม่รักษาพวกเขา บาดแผลบนร่างกายของพวกเขาก็จะหนักขึ้นแล้วพวกเขาจะไม่รอด หรือว่าคุณคิดอยากจะทำให้คนของชิงเหอตายจริงๆ?" เจิ้งตานพูดด้วยรอยยิ้ม

"เธอ..." เจิ้งหลัวโมโห

"รวมเข้ากับตำหนักกู่หลิงของพวกเราเถอะ! พวกคุณจะมีอาหารเพียงพอ มียาที่เพียงพอ และมีทรัพยากรต่างๆ ที่เพียงพอ พวกคุณจะได้ทุกอย่าง" เจิ้งหลัวพูด

คำพูดเต็มไปด้วยสิ่งล่อใจ

ลมหายใจของหลายคนสั่นไหว หัวใจของพวกเขาเต้นแรง

ผู้คนหันหน้าไปมองเจิ้งหลัวด้วยความงุนงงและดวงตาของทุกคนก็ร้อนรุ่ม

อาหาร!

ยา!

นี่คือสิ่งที่หลายคนต้องการในเวลานี้

โดยเฉพาะเวลาที่หลายคนกำลังทุกข์ทรมานจากอาการบาดเจ็บ พวกเขาต้องโหยหายาเพื่อรักษาบาดแผลเหล่านี้...

"ฝันไปเถอะ! !" เมื่อได้ยินคำพูดของเจิ้งตาน ฉางอิง เจียงเช่อและคนอื่นๆ ก็โมโหขึ้นมา

"ศิษย์น้องเล็ก เธอจะอวดดีเกินไปแล้ว! นี่เธอคิดจะทำลายตำหนักชิงเหอหรอ?"

"พ่อของเธอรับตำแหน่งเจ้าตำหนักชิงเหอมาเป็นสิบกว่าปี เขาทุ่มเทให้กับตำหนักนี้อย่างมาก กระทั่งทำตามเจตนารมณ์ของนิกายตงหวง แต่เธอกลับอยากกลืนมันเข้าไปหรอ? เธอมันก็แค่กบฎ! !"