บทที่ 857 สู้ก็สู้สิ!

เขามองไปรอบๆ และเห็นสายตามากมายในดวงตาของเหล่าศิษย์ตำหนักชิงเหอ

มีทั้งอิจฉา ปรารถนาและคาดหวัง...

เจิ้งหลัวไม่ใช่คนไม่ฉลาด

เขาจะไม่เข้าใจความคิดของศิษย์เหล่านี้ได้ยังไง?

"กระแสแห่งยุคสมัยคืออะไร ผู้คนต้องการอะไร?"

เจิ้งหลัวหลับตา สักพักเขาก็ถอนหายใจและเอ่ยปาก:

"ในหมู่พวกเจ้า ใครต้องการไปตำหนักกู่หลิง ก็ไปกับพวกเขาได้ อาจารย์จะไม่ถือโทษโกรธ!"

"อาจารย์!"

หลายคนตาแดงและมองไปทางเจิ้งหลัว

"ไปเถอะ เด็กๆ อาจารย์ไม่มีความหมายอื่นใด แค่เพราะอาจารย์ไร้ความสามารถจริงๆ ตำหนักชิงเหอถึงได้ตกต่ำมาถึงจุดนี้ เพราะอาจารย์ไม่มีประโยชน์จึงทำลายอนาคตของพวกเจ้า ไปเถอะ ไปกันเถอะ!" เจิ้งหลัวถอนหายใจและพูด

"อาจารย์ ผมไม่ไป! ผมยืนกรานที่จะอยู่ตำหนักชิงเหอ!" ฉางอิงคุกเข่า น้ำตาอาบบนใบหน้า

"อาจารย์ ผมก็ไม่ไป!"

"อาจารย์..."

เจียงเช่อและคนอื่นๆ คุกเข่าลง

แต่...ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นเหมือนพวกเขา

เมื่อเห็นว่าเหล่าศิษย์ลังเล ในที่สุดก็มีคนเป็นผู้นำและเดินไปทางเจิ้งตานก่อน

เมื่อไปคนหนึ่ง ก็มีคนที่สอง

คนที่สอง ก็ต้องมีคนที่สาม

และค่อยๆ เยอะขึ้นเรื่อยๆ

ไม่นาน ศิษย์สำนักชิงเหอมากกว่าขึ้นก็ยืนอยู่ด้านหลังของเจิ้งตาน

ทุกคนมองด้วยความอึ้ง

"อาเหมา! คุณ...คุณทำอะไรหน่ะ?"

"ศิษย์น้อยชา! กล้าหักหลังอาจารย์หรอ? ?"

"ศิษย์น้องหลิว อาจารย์ดูแลเธอไม่ดีหรอ ทำไม...ทำไมต้องหักหลังอาจารย์ด้วย?"

"พวกคุณมันเลว! ขอให้ไม่ได้เจอกับสิ่งดีๆ!"

คนที่อยู่ฝั่งของเจิ้งหลัวรีบร้อนและเอ่ยปากด่าออกไป

ศิษย์เหล่านั้นไม่ได้คัดค้าน ก้มหน้าด้วยความอับอาย

"เหอะ พวกเขาก็แค่กลุ่มคนที่ฉลาด อย่างที่ว่ากันคนที่มองเหตุการณ์ต่างๆ ออกคือผู้ชนะ! ตอนนี้ตำหนักชิงเหอไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน พวกเขาจะอยากอยู่ต่อไปทำไม? เป็นขอทานช่วยพวกคุณหรอ?" เจิ้งตานหัวเราะ

"เธอเธอเธอ..."

หลายคนโกรธ

"พอแล้ว! ไม่ต้องพูดแล้ว!"

เจิ้งหลัวสูดลมหายใจและพูดเสียงแหบ: "ศิษย์พี่ศิษย์น้องของพวกคุณไม่ได้เลือกผิดแต่อย่างใด ฟังนะ ห้ามโทษพวกเขาเด็ดขาด พวกเขาก็แค่เลือกเส้นทางที่เหมาะสมกว่าเพื่อเดินต่อไปยังข้างหน้า! เข้าใจไหม?"

"อาจารย์..."

"โอเคแล้ว พวกคุณฟังคำสั่งสุดท้ายของอาจารย์!"

"อาจารย์"

"ผมจะลุยน้ำลุยไฟเพื่อทำตามคำสั่งอาจารย์อย่างแน่นอน!"

ฉางอิงและคนอื่นๆ พูดตอบ

"โอเค" เจิ้งหลัวพยักหน้า พูดอย่างจริงจัง: "พวกคุณทั้งหมดไปด้านนั้นเถอะ!"

เมื่อสิ้นเสียง ฉางอิง เจียงเช่อก็อึ้ง มองเจิ้งหลัวด้วยความเหลือเชื่อ

"อาจารย์ คุณ...พูดอะไร?"

"ผมต้องการให้พวกคุณทั้งหมดไปตำหนักกู่หลิง! ตั้งแต่วันนี้พวกคุณจะเป็นศิษย์ของตำหนักกู่หลิง เข้าใจไหม?" เจิ้งหลัวพูดอย่างจริงจัง

เสียงนี้เขย่าหัวใจของทุกคนที่อยู่ที่นั่น

แม้แต่เจิ้งตานยังสั่นเล็กน้อย

"ไม่!"

ฉางอิงตะโกนออกมาสุดเสียง คุกเข่าลงต่อหน้าเจิ้งหลัว เขิกหัวและตะโกน: "อาจารย์ ผมจะไม่ไปจากตำหนักชิงเหอ ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น! ผมไม่ไป! !"

"เด็กโง่! อยู่ตำหนักชิงเหอต่อไปจะมีอะไรดี? ที่นี่ไม่มีอะไรแล้ว" เจิ้งหลัวพูด

"อาจารย์ ฉางอิงเป็นเด็กที่คุณเก็บมา คุณดูแลผมมาจนโต สำหรับฉางอิงแล้ว ตำหนักชิงเหอเป็นเหมือนบ้าน หรือว่าคุณอยากให้ฉางอิงออกไปจากบ้านหรอ?" ฉางอิงตาแดงและกัดฟันพูด

"คุณ..."

"อาจารย์ ผมก็ไม่ไป!"

"อาจารย์ แค่แผลเล็กน้อยนี้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่! ผมไม่ไป!"

"อาจารย์ ให้ผมอยู่ต่อเถอะ"

ทุกคนคุกเข่าและตะโกนอย่างสุดแรง