บทที่ 861 ล้มระเนระนาด

ผู้พิทักษ์ซ้าย!

ทุกคนตะโกนเสียงดังลั่น

"ไอ้หนู! รีบปล่อยผู้พิทักษ์ซ้ายเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นคุณจบไม่สวยแน่!" คนของตำหนักกู่หลิงตะโกนเสียงดัง

"จบไม่สวย?"

หลินหยางหันหน้าไปพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ "ก็ได้ งั้นคุณลงมือเลย ให้ผมได้เห็นหน่อย ตกลงคุณจะทำให้ผมจบไม่สวยยังไง"

"ไอ้เวร! รนหาที่ตาย!"

คนคนนั้นระงับความโกรธ รีบพุ่งออกไป

"ศิษย์พี่! กลับมาเดี๋ยวนี้!" เจิ้งตานรีบพูด

แต่ไม่ทันแล้ว!

เห็นเพียงคนคนนั้นพุ่งตรงเข้าไปหาหลินหยางโดยออกหมัดทั้งสองข้างพร้อมกัน

แต่ก่อนที่จะเข้าใกล้ หลินหยางยกเท้าขึ้นถีบใส่ท้องของคนคนนั้นอย่างแรง

ปัง!

ร่างกายของคนคนนั้นลอยขึ้นด้านบน กระแทกใส่มุมหนึ่งของหลังคาจนเกิดเป็นรู สุดท้ายไปตกอยู่ที่ข้างนอก ไม่มีการเคลื่อนไหวแต่อย่างใดอีก

"หา?"

ทุกคนตกตะลึง

"คนคนนี้มีวิชาศิลปะการต่อสู้! พวกเราประมาทไม่ได้เด็ดขาด ทุกคนลุยพร้อมกัน! ผมไม่เชื่อหรอก เขาคนเดียวสามารถรับมือกับพวกเราที่มีคนมากขนาดนี้!"

เจิ้งตานตะคอก

"ได้! ทุกคนลุยพร้อมกัน!"

"จัดการมัน!"

ทุกคนส่งเสียงตะโกน พุ่งตรงเข้าไปหาหลินหยางอย่างต่อเนื่อง

"หา!"

เจียงเช่ออุทาน หันหลังแล้วเตรียมตัววิ่งหนีทันที

แต่ภายในห้องโถงล้วนแต่เป็นคนของตำหนักกู่หลิง ถึงเธอมีปีกก็ไม่มีทางรอดจากเงื้อมมือของคนพวกนี้

เจียงเช่อพยายามหลบหลีก

"แฮ่ๆ ศิษย์น้องเจียง เลิกหนีได้แล้ว! ตามพวกเรากลับตำหนักกู่หลิงเถอะ!"

"ตำหนักชิงเหอไม่ต่างอะไรกับรังขอทาน คุณจะอาลัยอาวรณ์ไปเพื่ออะไร? ตำหนักกู่หลิงของเราสามารถยึดได้หลายตำหนักแล้ว ปัจจุบันเป็นกองกำลังขนาดใหญ่และมีคนมากด้วย อาจารย์ของพวกเราถึงขั้นเตรียมตัวลงชิงตำแหน่งเจ้านิกาย คุณอยู่ที่นี่มีแต่ต้องเป็นขอทานไปทั้งชีวิต! ไม่สู้ไปอยู่กินสนุกกับพวกเราดีกว่า ศิษย์น้องเจียงสบายใจได้ คุณสวยขนาดนี้ ผมจะทะนุถนอมคุณอย่างดีแน่นอน"

"ใช่ พวกเราจะทะนุถนอมคุณเอง แฮ่ๆ!"

ผู้ชายสองคนเผยให้เห็นรอยยิ้มที่หื่นกาม หลังจากนั้นพุ่งเข้าไปหาเจียงเช่อ

อย่าเห็นพวกเขาทำตัวหื่นกามแบบนี้ แต่ความสามารถกลับไม่ธรรมดา เจียงเช่อก็ถือว่าเป็นมือดีคนหนึ่งของตำหนักชิงเหอ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย กลับต้องเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบ

"นางแพศยา!"

เห็นเจียงเช่อกล้าขัดขืน ผู้ชายอีกคนรู้สึกโกรธมาก เขายกเท้าขึ้นถีบใส่ท้องของเจียงเช่อโดยตรง

ปัง!

เจียงเช่อล้มลงไปด้านหลังจนชนโต๊ะคว่ำ ขวดแก้วที่อยู่บนโต๊ะหล่นลงมาใส่ตัวของเธอ ทำให้บนตัวของเธอเต็มไปด้วยบาดแผล

เจียงเช่อพยายามดิ้นรนลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดตรงท้องทำให้เธอไม่มีเรี่ยวแรง

"นางแพศยา! อุตส่าห์ไว้หน้าแล้วแต่ไม่เอา คุณคิดว่าตัวเองสำคัญมากเลยเหรอ?" ผู้ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ หลังจากนั้นเดินเข้ามากระชากผมของเจียงเช่อ "ผมจะเล่นคุณตรงนี้เลย!"

"ไม่! ปล่อยนะ! เจ็บ! รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"

เจียงเช่อจับมือของผู้ชายคนนั้น ตะโกนด้วยความเจ็บปวด

แต่มันไม่มีประโยชน์

ทว่าในตอนนั้นเอง

ฟิ้ว!

มีร่างของคนคนหนึ่งพุ่งเข้ามากระแทกใส่ผู้ชายคนนั้นอย่างกะทันหัน

ปัง!

ผู้ชายคนนั้นล้มลงไปกองอยู่บนพื้นทันที

เจียงเช่อหลุดพ้นการพันธนาการ รีบลุกขึ้นจากพื้นต้องการวิ่งหนี ทว่าฝีเท้าของเธอกลับหยุดชะงักอยู่ตรงที่เดิม

เธอเบิกตากว้าง ลมหายใจหยุดชะงัก มองสถานที่เกิดเหตุอย่างไม่เชื่อสายตา

เห็นเพียงภายในศาลเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง

มีคนนอนกองเต็มพื้นระเนระนาดไปหมด…

คนพวกนี้…ล้วนแต่เป็นคนของตำหนักกู่หลิน!

แต่ละคนส่งเสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดไม่หยุด มีไม่น้อยที่แขนขาหัก หรือไม่ก็หน้าอกยุบ หรือไม่ก็ศีรษะยุบ แทบจะไม่มีใครที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์

ตอนนี้หลินหยางกำลังต่อสู้กับผู้พิทักษ์ซ้ายอย่างดุเดือด

เจิ้งตานและคนส่วนหนึ่งตกใจกลัวจนก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

เจียงเช่องงเป็นไก่ตาแตก มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

เธอรู้ว่าหลินหยางแข็งแกร่ง

แต่เธอคิดไม่ถึงว่าหลินหยางจะแข็งแกร่งถึงระดับนี้!

อาศัยกำลังของคนคนเดียวล้มคนนับร้อยของตำหนักกู่หลิง…

"ตกลง…หมอนี่โผล่ออกมาจากไหนกันแน่?" เจียงเช่อพูดพึมพำ

ปัง!

ในตอนนั้นเอง เสียงที่น่าอึดอัดใจดังขึ้นอีกครั้ง

ผู้พิทักษ์ซ้ายที่กำลังต่อสู้อยู่กับหลินหยาง พลาดท่าให้กับหลินหยาง ถูกจู่โจมเข้าใส่หน้าอกอย่างแรง ร่างกายของเขาถูกกระแทกจนถอยหลัง ร่างกายสั่นไหวแทบจะไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคงแล้ว